Βλέπετε όλες τις γλώσσες εκεί πάνω; Μεταφράζουμε τα άρθρα του Global Voices, έτσι ώστε να είναι προσβάσιμα σε όλους τα παγκόσμια μέσα των πολιτών.

· Απριλίου, 2015

Άρθρα του Ειδησάρια του Απριλίου, 2015

Κιργιστάν: Παζάρι

Ο Tolkun Umaraliev γράφει για τη γοητεία των παζαριών της Κεντρικής Ασίας, λέγοντας ότι όποιος επισκέπτεται την περιοχή θα πρέπει να επισκεφθεί ένα παζάρι στον πρώτο του προορισμό.

Το πρώτο δημοσιογραφικό project με crowdfunding στην Βουλγαρία

Παρόλο που η Βουλγαρία είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στη χώρα υπάρχει μεγάλο πρόβλημα στο θέμα της ελευθερίας των ΜΜΕ [en]. Η βαλκανική χώρα κατέχει την 106η θέση κατάταξης σε σύνολο 180 χωρών στον Παγκόσμιο Κατάλογο Ελευθερίας του Τύπου για το 2015 της διεθνούς οργάνωσης «Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα».

Μέσα στο δυσάρεστο αυτό σκηνικό έκανε την εμφάνισή του ένα νέο δημοσιογραφικό project, που φιλοδοξεί να αντισταθεί στις αυτοκρατορίες μέσων ενημέρωσης των εγχώριων ολιγαρχών και να προσφέρει στο κοινό έναν εναλλακτικό τρόπο πρόσβασης στην πληροφόρηση.

Το KlinKlin.bg ιδρύθηκε από μια ομάδα δημοσιογράφων, σχεδιαστών και bloggers, με στόχο να αποτελέσει ανεξάρτητο δημοσιογραφικό εγχείρημα στηριγμένο στη συμμετοχική χρηματοδότηση (crowdfunding), στο πνεύμα των αντίστοιχων project των συναδέλφων τους στην Ολλανδία (decorespondent.nl), τη Γερμανία (krautreporter.de) και τον Καναδά (ricochet.media). Το KlinKlin έχει ωστόσο να αντιμετωπίσει μια μεγάλη πρόκληση: το 86,5% του τοπικού πληθυσμού δεν εμπιστεύεται καθόλου [bg] τα τοπικά μέσα ενημέρωσης.

Το KlinKlin βρίσκεται ακόμα σε πρώιμο στάδιο συλλογής χρηματοδότησης και υποστήριξης. Προς το παρόν υπάρχει μόνο βουλγαρική έκδοση του ιστοτόπου, ωστόσο η ομάδα πρόκειται να προχωρήσει στην δημιουργία αγγλικής έκδοσης, ενώ σε λιγότερο από μια εβδομάδα η σελίδα του KlinKlin στο Facebook συγκέντρωσε κάτι λιγότερο από 2.700 fans. Δείτε παρακάτω το προωθητικό βίντεο της ομάδας, με αγγλικούς υπότιτλους.

Σλοβακία: Διαμαρτυρία εναντίον εργασιών κοντά στο Κάστρο της Μπρατισλάβα

Στις 18 Απριλίου, 200-250 [sk] άτομα παρευρέθηκαν σε διαμαρτυρία ενάντια σε παράνομα κατασκευαστικά έργα κοντά στο Κάστρο της Μπρατισλάβα, που οργανώθηκε από το Bratislava Openly [sk]. Η δυτική πλευρά μιας καινούριας λευκής κατοικίας (ανακατασκευή ενός ιστορικού κτιρίου, φωτογραφία εδώ) έπρεπε αν αποτελείται από το ισόγειο και μια μικρή σοφίτα, όμως ο κατασκευαστής, ο αρχιτέκτονας Dušan Fischer, ανακάλυψε ένα σφάλμα 2,5 μέτρων [sk] στις μετρήσεις του ύψους πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και αποφάσισε να το εκμεταλλευτεί για να αυξήσει το ύψος του κτιρίου παράνομα (φωτογραφία). Τέτοιες παραβιάσεις αποτελούν συχνό φαινόμενο στη Σλοβακία. Προκειμένου να θέσουν ένα προηγούμενο και να αποτρέψουν την επανάληψή του, οι διαδηλωτές απαίτησαν το γκρέμισμα τουλάχιστον τμήματος του κτιρίου.

Ιστορίες από το Πουέρτο Ρίκο στο διαδίκτυο

Το Esta Vida Boricua [Αυτή η πορτορικανή ζωή] είναι ένα ψηφιακό πρόγραμμα διήγησης ιστοριών που εξερευνά το παρελθόν και το παρόν του Πουέρτο Ρίκο συλλέγοντας τις εμπειρίες ανθρώπων από όλα τα κοινωνικά στρώματα και όλες τις ηλικίες. Στο πιο βασικό του επίπεδο, είναι “ένας χώρος για να μοιραστεί κανείς τις ιστορίες του”, σύμφωνα με την επεξήγηση στην ενότητα “Σχετικά με εμάς“. Όσον αφορά αυτήν την ιδέα, γράφουν:

Έτσι, οι ιστορίες εδώ είναι ένα ταξίδι. Προσφέρουν πιτσιλιές χρώματος και υφής, αποχρώσεις σκιάς και φωτός, καθώς και σχήμα και βάθος στο υπάρχον μωσαϊκό του Πουέρτο Ρίκο. Αναλύουν τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις σχετικά με το Πουέρτο Ρίκο και την πορτορικανή κουλτούρα όπως παρουσιάζονται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και αλλού. Μιλούν για μία γενιά νέων ανθρώπων που αγωνίζονται μέσα στην αβεβαιότητα της αποικιοκρατίας και για την κατακραυγή για την πολιτιστική γενοκτονία που ξεκίνησε την εποχή της αμερικανικής κατοχής που ακολούθησε τον Ισπανοαμερικανικό Πόλεμο και την έλευση του μοντερνισμού.

Το περιεχόμενο, το οποίο μπορεί να είναι άρθρα (στα ισπανικά ή στα αγγλικά), βίντεο ή ηχογραφήσεις, το παρέχουν μόνο εθελοντές, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι φοιτητές στο Πανεπιστήμιο του Πουέρτο Ρίκο στο Mayagüez, στη δυτική ακτή του κυρίως νησιού. Ποιητές, μουσικοί και συγγραφείς μπορούν επίσης να παρέχουν πρωτότυπες αναρτήσεις.

Ανακαλύψτε την Υεμένη: 6 σύγχρονοι συγγραφείς λογοτεχνίας

Στο ιστολόγιο “Αραβική Λογοτεχνία στα αγγλικά”, η M. Lynx Qualey παρουσιάζει έξι σύγχρονους Υεμένιους λογοτεχνικούς συγγραφείς που αξίζουν να διαβαστούν.

Τονίζει:

Όπως ίσως να είναι αναμενόμενο για μια βασανισμένη χώρα με σχετικά μικρή σύγχρονη λογοτεχνική παραγωγή, δεν υπάρχουν πολλές μεταφράσεις από έργα Υεμένιων στα αγγλικά. Ωστόσο, υπάρχουν κάποιες, καθώς ορισμένοι Υεμένιοι συγγραφείς έχουν τύχει τοπικής και διεθνούς αναγνώρισης.

Οι συγγραφείς αυτοί είναι οι: Mohammad Abdul-Wali, Zaid Mutee Dammaj, Ali al-Muqri, Wajdi al-Ahdal, Nadia Alkowkabani και Shawqi Shafiq.

Η Qualey εμπνεύστηκε να γράψει για τους Υεμένιους αυτούς συγγραφείς από ένα άρθρο του Yemen Times στις 23 Μαρτίου 2015 με τίτλο “Η πολιτική κρίση και η λογοτεχνική εξέγερση της Υεμένης”. Το άρθρο αναφέρει και άλλους γνωστούς συγγραφείς, όπως ο Marwan Ghafory, ο Mohammed Algharbi Amran, ο Habib Sorori, η Safa’a Al-Habal, ο Ahmed Al-Sakkaf ή ο Samir Abdulfattah και η Ramzia Al-Iryani.

Μιλά για το πώς η πολιτική κρίση επηρέασε τον εκδοτικό τομέα και πώς, από την άλλη πλευρά, “το τι περνάει η χώρα δίνει στους συγγραφείς την επιθυμία να γράψουν. Προσπαθούν να συλλογιστούν για το τι συμβαίνει γύρω τους μες στο έργο τους”. Το άρθρο συνεχίζει: “Οι συνεχιζόμενες πολιτικές αναταραχές μπορεί να μην έχουν καλά προμηνύματα για την Υεμένη, αλλά αν το 2014 προσφέρει κάποιες ενδείξεις, τότε το αποτέλεσμα για την εθνική λογοτεχνική σκηνή φαίνεται πολλά υποσχόμενο”.

Συρία: Το Ισλαμικό Κράτος ρίχνει στην πυρά ανθρωπιστική βοήθεια των ΗΠΑ

Ο Τούρκος δημοσιογράφος Mete Sohtaoğlu, με έδρα την Κωνσταντινούπολη, αναφέρει ότι το Ισλαμικό Κράτος καίει επισιτιστική βοήθεια από τις ΗΠΑ, η οποία προοριζόταν για τη Συρία, “επειδή δεν είναι χαλάλ” – επιτρεπτό από το Ισλάμ ή “σύμφωνα με την παράδοση”.

Δημοσιεύει στο Twitter τις ακόλουθες φωτογραφίες για να υποστηρίξει τα λεγόμενά του:

Το Ισλαμικό Κράτος ρίχνει στην πυρά “επισιτιστική βοήθεια των ΗΠΑ προς τη Συρία” επειδή δεν είναι ‘χαλάλ’

Ποιητικό project χτίζει γέφυρες μεταξύ αραβόφωνων και εβραιόφωνων στο Ισραήλ

The Two Project promotes Arabic and Hebrew arts and culture through the language of poetry.

Το Two Project προωθεί τις αραβικές και εβραϊκές τέχνες και κουλτούρα μέσω της γλώσσας της ποίησης.

Το Two Project έχει ξεκινήσει και αποτελεί μια συνεργασία μεταξύ Ισραηλινών Εβραίων και Αράβων διασύνδεσης των πολιτισμών τους μέσω της γλώσσας της ποίησης. Και τα εβραϊκά και τα αραβικά αποτελούν επίσημες γλώσσες του Ισραήλ. Έπειτα από έξι χρόνια προσπάθειας, το project αποτελεί αποτέλεσμα ενός πρόσφατα εκδοθέντος βιβλίου με τίτλο Two: Μια δίγλωσση ανθολογία (η ιστοσελίδα είναι στα εβραϊκά).

Στην ιστοσελίδα τους, οι δημιουργοί του Project, Almog Behar, Tamer Massalha και Tamar Weiss γράφουν [Heb/Ar]:

Η ιστοσελίδα αυτή αποτελεί κομμάτι του project Two: ενός δίγλωσσου πολιτισμικού προγράμματος με επίκεντρο τη λογοτεχνία και τη νεανική ποίηση. Στόχος του είναι να δημιουργήσει μια σύγκλιση διαλόγου μεταξύ των δυο έντονων πολιτισμών του Ισραήλ, στα αραβικά και τα εβραϊκά. [Το project παρουσιάζει] μια νέα γενιά συγγραφέων και αναγνωστών, οι οποίοι, λόγω των εμποδίων στη γλώσσα, τον πολιτισμό, την πολτική και των φυσικών φραγμών, δεν είναι εξοικειωμένοι με το τι συμβαίνει στη σύγχρονη λογοτεχνική σκηνή των γειτόνων τους.

Η Anat Niv, αρχισυντάκτρια για τον εκδοτικό οίκο Keter Publishing, υπεύθυνος για την ανθολογία, σημειώνει [en]:

Το ίδιο το γεγονός ότι κρατάς ένα βιβλίο και το διαβάζεις στα εβραϊκά και δίπλα έχεις το κείμενο στα αραβικά ή το ανάποδο, είναι μια πολύ δυνατή εμπειρία. Ακόμα κι αν δεν μπορείς να διαβάσεις αραβικά, όταν διαβάζεις το βιβλίο αυτό, δεν μπορείς να μείνεις αδιάφορος στο γεγονός ότι πρόκειται για έναν τόπο, όπου ζουν και δημιουργούν άνθρωποι σε δυο γλώσσες.

Ακολουθήστε το project στην ιστοσελίδα τους ή στο Facebook στα εβραϊκά και στα αραβικά. Κάθε μήνα θα παρουσιάζονται δυο νέοι συγγραφείς, ένας Άραβας και ένας Εβραίος από το Ισραήλ.

Liberia77: Η ιστορία της Λιβερίας αποτυπωμένη σε φωτογραφικό φιλμ

“Φανταστείτε τη ζωή χωρίς φωτογραφίες. Χωρίς χαμογελαστά πρόσωπα. Χωρίς οικογενειακά στιγμιότυπα. Χωρίς καταγραφή του παρελθόντος σας”, αναφέρει το Liberia77, ένα project που καταγράφει την ιστορία της Λιβερίας μέσα από φωτογραφίες:

Όταν οι Καναδοί αδερφοί Jeff και Andrew Topham επέστρεψαν στην κατεστραμμένη από τον πόλεμο χώρα της Δυτικής Αφρικής, τη χώρα των παιδικών τους χρόνων, για να χρησιμοποιήσουν και πάλι τις φωτογραφίες του πατέρα τους για ένα ντοκιμαντέρ, βρήκαν επίσης ένα έθνος, του οποίου η μνήμη είχε καταστραφεί από τον πόλεμο.

Από το 2011, πάνω από 2.000 φωτογραφίες της προπολεμικής Λιβερίας έχουν δημοσιευτεί στην ιστοσελίδα αυτή.

Τον Νοέμβριο του 2012, η ομάδα επέστρεψε στη Λιβερία για τη διοργάνωση μιας έκθεσης με τις καλύτερες από τις φωτογραφίες αυτές.

Το Liberia ’77 συλλέγει ακόμα φωτογραφίες από την προπολεμική Λιβερία. Βοηθήστε μας να επαναφέρουμε τη φωτογραφική ιστορία μιας χώρας.

Βιετνάμ: Χαρτογράφηση κοινωνικο-οικονομικών δεικτών

vietnam_world_bankΗ Παγκόσμια Τράπεζα δημοσίευσε το mapVIETNAM, έναν διαδραστικό χάρτη, ο οποίος απεικονίζει διάφορους κοινωνικο-οικονομικούς δείκτες στο Βιετνάμ, όπως ποσοστά φτώχειας, εργασίας και πρόσβασης σε ηλεκτρικό ρεύμα. Η φωτογραφία παραπάνω δείχνει τον αριθμό των νοικοκυριών που ζουν με 2 δολάρια τη μέρα. Χρησιμοποιώντας το χάρτη, μπορούμε να δούμε ότι τα ποσοστά φτώχειας είναι υψηλά στις βόρειες και κεντρικές περιοχές της χώρας.

Βίντεο γερμανικής εταιρείας προβάλλουν τις σύγχρονες γυναίκες ως παθητικές και εξαρτώμενες από τους άντρες

Στιγμιότυπο από ένα βίντεο, το οποίο δείχνει μία γυναίκα να μαγειρεύει το αγαπημένο φαγητό του συζύγου της. Μία σκηνή που θα ταίριαζε στη δεκαετία του 1950.

Στιγμιότυπο από ένα βίντεο, το οποίο δείχνει μία γυναίκα να μαγειρεύει το αγαπημένο φαγητό του συζύγου της. Μία σκηνή που θα ταίριαζε στη δεκαετία του '50.

Οι γυναίκες στη Γερμανία έχουν εξοργιστεί εξαιτίας των βίντεο μίας ασφαλιστικής εταιρείας, τα οποία επεξηγούν διάφορους τύπους ασφάλισης και στα οποία οι γυναίκες προβάλλονται ως παθητικές και αφελείς, κάτι που ταιριάζει περισσότερο στη δεκαετία του '50 παρά στο 2015.

Η Birte Vogel γράφει στο blog της Thea – Frauen in Sprache, Medien und Gesellschaft (Thea – Γυναίκες στη Γλώσσα, στα ΜΜΕ και στην Κοινωνία):

Die Rolle der Frau in den Augen der Alten Leipziger ist die der passiven Mutter und Tochter, des Mädchens, das selbst nicht Skateboard fährt, sondern den Jungen anhimmelt und ihn fotografiert, der gut situierten Ehefrau, die keinen Job hat und deshalb den lieben langen Tag am Gartenzaun stehen und tratschen kann, die keine Ahnung hat von Versicherungen, die sich gerne vom altväterlichen Gatten aufklären und belehren lässt und aus Sorge vor einer Scheidung gleich zurück an den Herd rennt, um dem Herrn etwas zu kochen. Eine Frau, die vollkommen abhängig ist vom Mann – wenn der sich scheiden lässt, bleibt ihr gar nichts mehr. Ganz klar: 50er Jahre.

Σύμφωνα με την ασφαλιστική εταιρεία Alte Leipziger, ο ρόλος της γυναίκας είναι αυτός της παθητικής μητέρας και κόρης, του κοριτσιού που δεν κάνει σκέιτμπορντ και λατρεύει και φωτογραφίζει τα αγόρια, της συζύγου που δεν έχει δουλειά και δεν έχει τίποτα άλλο να κάνει εκτός από το να κάθεται στον κήπο και να κουτσομπολεύει με τις γειτόνισσες της, που δεν έχει ιδέα τι σημαίνει ασφάλιση και δεν έχει πρόβλημα να την εκπαιδεύει ο σύζυγός της (πατρική φιγούρα) και η οποία επιστρέφει στην κουζίνα για να του μαγειρέψει το αγαπημένο του φαγητό γιατί φοβάται ότι αλλιώς θα τη χωρίσει. Μία γυναίκα που είναι εντελώς εξαρτώμενη από το σύζυγό της: αν εκείνος θέλει διαζύγιο, εκείνη δεν θα έχει στον ήλιο μοίρα. Σίγουρα είναι σαν τη δεκαετία του '50.

Μετά από το χαμό που έγινε, η εταιρεία απέσυρε τα βίντεο.

Η Sigi Lieb έγραψε στο Twitter σχετικά με το θέμα, χρησιμοποιώντας το hashtag #aufgewacht (#ξύπνημα):

#aufgewacht im Jahr 2015. Selten dummes Werbevideo stellt Frauen als dümmlich dienend und passiv dar: http://t.co/9xAjhi6P8t

— Sigi Lieb (@gespraechswert) 15 Μαρτίου 2015

#ξύπνημα το έτος 2015. Τρομερά ηλίθιο εταιρικό βίντεο απεικονίζει τις γυναίκες ως χαζές και παθητικές υπηρέτριες.

Άγιος Μαρτίνος: Βίντεο μοντάζ από το Αεροδρόμιο Τζουλιάνα

Το InternetRapide.com (fr) δημοσιεύει ένα video-μοντάζ από αεροπλάνα εν πτήσει από το Διεθνές Αεροδρόμιο Τζουλιάνα του Αγίου Μαρτίνου.

Μια πολίτης του Τρινιδάδ ερωτεύεται την Τζαμάικα

Η fashion blogger από το Τρινιντάντ, Afrobella, μεγάλωσε “μες στη ρέγκε και με μια αγάπη για την τζαμαϊκανή κουλτούρα” – οπότε γιατί της πήρε τόσο πολύ χρόνο να επισκεφθεί το νησί; Δεν είναι σίγουρη ότι μπορεί να απαντήσει στην ερώτηση αυτή, αν λάβουμε υπόψη ότι η πρώτη της εντύπωση ήταν ότι “η Τζαμάικα είναι ένας μεθυστικά όμορφος τόπος με μοναδική κουλτούρα και κουζίνα”.

Η τζαμαϊκανή κουλτούρα εκτιμάται σε όλο τον κόσμο, αλλά είναι εντελώς άλλο πράγμα να πας εκεί, να είσαι εκεί και να ζεις τον τρόπο ζωής αυτό.

Δημοσίευσε οπότε τους 5 κορυφαίους λόγους για την ίδια για να επισκεφθεί κανείς την Τζαμάικα. Φυσικά ο κατάλογός της περιλαμβάνει πράγματα όπως ο ζεστός καιρός και η ατμόσφαιρα του δημοφιλούς θερέτρου Μοντέγκο Μπέι, αλλά αναφέρεται ποιητικά και στη μουσική ρέγκε της χώρας, το φαγητό και τα ποτά και τις αγορές — καθόλου παράξενο για μια fashion blogger.

Πώς το check-in μιας διασημότητας στο Facebook έφερε τα πάνω κάτω σε μια ολόκληρη ταξιαρχία στην Ταϊβάν

The snapshot of Janet Lee's Facebook check-in at the 601 Air Cavalry Brigade with Apache. She said, 'We are visiting the Apache helicopters, and the boys are crazy and screaming! This is so cool!'

Η φωτογραφία της Janet Lee στο check-in της μέσω Facebook στην 601 αερομεταφερόμενη ταξιαρχία με Απάτσι. Είπε: “Επισκεπτόμαστε τα ελικόπτερα Απάτσι και τα αγόρια έχουν τρελαθεί και ουρλιάζουν! Πόσο κουλ μπορεί να ‘ναι;”

Στις 29 Μαρτίου, η Janet Lee, διασημότητα στην Ταϊβάν, μαζί με άλλα άτομα είδαν από κοντά ελικόπτερα Απάτσι AH-64E, το τελευταίο μοντέλο επιθετικών ελικοπτέρων Απάτσι.

Τα συγκεκριμένα ελικόπτερα Απάτσι παραδόθηκαν στην Ταϊβάν το 2013, ως τμήμα της εξοπλιστικής συμφωνίας 6,4 δις δολαρίων με τις ΗΠΑ [en], που υπογράφτηκε το 2008.

Αφότου η Janet Lee δημοσίευσε αρκετές φωτογραφίες με πόζες της παρέα με τα ελικόπτερα στο Facebook, ο Στρατός της Δημοκρατίας της Κίνας δέχτηκε επικρίσεις, επειδή επέτρεψε σε άτομα χωρίς άδεια να εισέλθουν σε ζώνη εκτός ορίων, όπου φυλάσσονται ευαίσθητες πληροφορίες τεχνολογίας.

To σκάνδαλο έχει ήδη “ξηλώσει” 18 στρατιωτικούς αξιωματούχους μέχρι τις 11 Απριλίου. Δέκα από αυτούς ανήκουν στην 601 Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία.

Χρήστες του διαδικτύου αστειεύτηκαν με το περιστατικό, συγκρίνοντας την Janet Lee με τον Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ και τον Σιλβέστερ Σταλόνε. Όλοι τους διέλυσαν κάποιες ταξιαρχίες, μόνο που εκείνοι το έκαναν σε ταινίες, ενώ η Janet Lee το έκανε στην πραγματικότητα με το Facebook check-in της.

Η ζημιά στις υποδομές από τον πόλεμο στην Υεμένη

Εκατοντάδες άνθρωποι φέρεται να έχουν χάσει τη ζωή τους [en] στην εμπόλεμη Υεμένη, αφότου η Σαουδική Αραβία ξεκίνησε εκστρατεία εναντίον της χώρας στις 26 Μαρτίου. Με την υποστήριξη των Αράβων συμμάχων του Κόλπου, όπως η Αίγυπτος, η Ιορδανία, το Μαρόκο, το Σουδάν και το Πακιστάν, η Σαουδική Αραβία ξεκίνησε μια εναέρια επιχείρηση, την αποκαλούμενη Αποφασιστική Καταιγίδα, εναντίον των μαχητών Χούτι, που έλαβαν τον έλεγχο της χώρας τον Ιανουάριο.

Μαρτυρίες από την περιοχή λένε πως μέχρι στιγμής έχουν καταστραφεί ένας καταυλισμός προσφύγων, σχολεία, αεροδρόμια, μια γέφυρα, εργοστάσια και κατοικίες.

Η Υεμένια blogger Noon Arabia εξηγεί:

Οι 19 ημέρες των εναέριων επιθέσεων της Επιχείρησης Αποφασιστική Καταιγίδα στην Υεμένη έχουν επιτύχει μέχρι στιγμής: θάνατο, βάσανα, φθίνουσες συνθήκες διαβίωσης, καταστροφή υποδομών

Προσθέτει:

Η Σαναά είναι πλέον χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, πετρέλαιο, ίντερνετ, σύντομα φαγητό και νερό, ενώ το Άντεν υποφέρει από νωρίτερα και πολύ περισσότερο.

Παρακολουθούμε ειδήσεις και ιστορίες σχετικά με την καταστροφή υποδομών στην Υεμένη στον πόλεμο αυτό στο Global Voices Checkdesk, ένα πρόγραμμα συνεργασίας με το Meedan.

Το Checkdesk είναι ένα εργαλείο liveblogging για δημοσιογράφους, με ενσωματωμένα εργαλεία που επιτρέπουν στους πολίτες, αλλά και τους επαγγελματίες δημοσιογράφους να δημιουργούν και να εξακριβώνουν ρεπορτάζ. Ο καθένας από την ειδησεογραφική κοινότητα μπορεί να δημιουργήσει ένα μίνι-ρεπορτάζ — ένα Tweet, μια φωτογραφία, ένα βίντεο ή άλλο μέσο — και να προσθέσει λεπτομέρειες, που προσθέτουν σημαντικό υπόβαθρο στην είδηση. Έπειτα, άλλοι δημοσιογράφοι μπορούν να προσθέσουν τις αναφορές αυτές σε ένα άρθρο εν εξελίξει.

Στείλτε μας email εδώ για να συμμετέχετε στην ομάδα μας.

Ψάχνετε βιβλία για το Ισλάμ, το φεμινισμό και τις φυλετικές διαφορές;

Η blogger Royayah Chamseddin, μια Λιβανο-Αμερικανίδα δημοσιογράφος και σχολιάστρια με βάση το Σίδνεϊ της Αυστραλίας, μοιράζεται έναν κατάλογο βιβλίων σχετικά με το Ισλάμ, το φεμινισμό και τις φυλετικές διαφορές σε ανάρτηση στο ιστολόγιό της “Γράμματα από το Υπόγειο” (Letters from The Underground).

Ο κατάλογος, ο οποίος θα συνεχίσει να μεγαλώνει, περιλαμβάνει συνδέσμους για ορισμένα βιβλία, τα οποία είναι διαθέσιμα για ελεύθερο download σε PDF.

Τα γαλλόφωνα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αναφωνούν #JesuisKenyan

Twitter users show support for Garissa victims via Arnaud Seroy on twitter

Αλληλεγγύη για τις οικογένειες και τα θύματα του πανεπιστημίου της Γκαρίσσα στην Κένυα, στο Twitter, μέσω Arnaud Seroy

Στις 2 Απριλίου του 2015, τουλάχιστον 147 άτομα σκοτώθηκαν [en] στην πανεπιστημιούπολη στην Γκαρίσσα της Κένυας από τρομοκράτες, σύμφωνα με το KRCS, το Εθνικό Κέντρο της Κένυας για Επιχειρήσεις Αρωγής. Το κέντρο αναφέρει επίσης πως 79 άτομα τραυματίστηκαν και πως 587 άτομα εγκατέλειψαν άμεσα το πανεπιστήμιο. Οι υποψίες για τους υπεύθυνους αυτής της επίθεσης βαραίνουν το κίνημα Αλ-Σαμπάαμπ (Al-Shabaab), το οποίο έχει την βάση του στην Σομαλία και ανέλαβε την ευθύνη της επίθεσης πριν καν αυτή πραγματοποιηθεί. Οι αποτρόπαιες μαρτυρίες των επιζώντων [en] προκάλεσαν ένα παγκόσμιο κύμα αλληλεγγύης. Ο γαλλόφωνος κόσμος, πάντα στιγματισμένος από την επίθεση στους συντάκτες του Charlie Hebdo, αντέδρασε με εκφράσεις αλληλεγγύης προς τα θύματα της Γκαρίσσα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, χρησιμοποιώντας το hashtag  #JesuisKenyan, που αποτελεί αντικατοπτρισμό του #JesuisCharlie στις 7 του περασμένου Γενάρη. Αυτό το ζήτημα καταλαμβάνει την δεύτερη θέση στα Trending Topics του Twitter από τις 3 Απριλίου. Ιδού μερικές από τις κοινοποιήσεις επί του θέματος:

147 νεκροί από την φοβερή τρομοκρατική επίθεση εναντίον της εκπαίδευσης και του μέλλοντος. Ας δείξουμε αλληλεγγύη.  #JesuisKenyan pic.twitter.com/A5kZodqh42

Ελάχιστα μέσα ενημέρωσης μιλούν για την τρομοκρατική επίθεση στο πανεπιστήμιο της Κένυας. 147 νεκροί δεν είναι αρκετοί;! Ο ΤΡΟΜΟΣ #JeSuisKenyan

Η κληρονομιά των Ουστάσι: Το παιδικό στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Σίσακ

Children sitting in front of one of the barrack's in the Sisak concentration camp. Public domain.

Καθισμένα παιδιά μπροστά από έναν στρατώνα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Σίσακ. Φωτογραφία ελεύθερη πνευματικών δικαιωμάτων.

Το 1941, το κροατικό ριζοσπαστικό ακροδεξιό κίνημα Ουστάσι [en] ανήλθε στην εξουσία και σχημάτισε το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας (NDH), με ηγέτη τον Άντε Πάβελιτς. Το Αναξάρτητο Κράτος της Κροατίας ακολούθησε τα φασιστικά καθεστώτα της Ευρώπης, ιδρύοντας στρατόπεδα συγκέντρωσης, δολοφονώντας και κυνηγώντας Σέρβους, Εβραίους και Ρομά, μαζί και Κροάτες παρτιζάνους και τις οικογένειές τους.

Τον Αύγουστο του 1942, το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας έχτισε ένα στρατόπεδο στο Σίσακ της Κροατίας για ενήλικες και παιδιά. Η παιδική πτέρυγα του στρατοπέδου συγκέντρωσης [en] αποκαλούνταν “Καταφύγιο για Παιδιά Προσφύγων” κι ήταν η μεγαλύτερη του είδους της στην τότε Κροατία, υπό την εξουσία των Ουστάσι. Το αποκαλούμενο “καταφύγιο” λειτουργούσε υπό τον Δρ. Άντουν Νάιζερ, υπό την πατρωνία των Γυναικών του κινήματος Ουστασι και των υπηρεσιών παρακολούθησής τους. Σήμερα, υπάρχουν έγγραφα που δείχνουν ότι ο Δρ. Νάιζερ κι η ομάδα του διεξήγαν πειράματα σε παιδιά που κρατούνταν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, κάποια από τα οποία πέθαιναν από την πείνα και άλλα βασανίζονταν με ποικίλους τρόπους.

Ένα μνημείο στο κοιμητήριο της παιδικής πτέρυγας του στρατοπέδου συγκέντρωσης αναφέρει ότι θαμμένα εδώ βρίσκονται περίπου 2.000 άτομα, αλλά ποτέ δεν υπήρξε οργανωμένη προσπάθεια εκταφής των πτωμάτων, οπότε κανείς δε γνωρίζει με βεβαιότητα. Πρόσφατο άρθρο στην κροατική ειδησεογραφική πύλη Novosti περιγράφει την ιστορία του στρατοπέδου, με τον γραφικό τίτλο “Το Σίσακ είχε κι αυτό τον δικό του Μένγκελε” [hr] (αναφερόμενο στον διαβόητο επιστήμονα του στρατοπέδου συγκέντρωσης στο Άουσβιτς).

Η πόλη Σίσακ, η οποία πέρασε άλλη μια καταστροφική διαμάχη τη δεκαετία του '90, κατά τη διάρκεια του Κροατικού Πολέμου Ανεξαρτησίας, οργανώνει ένα ετήσιο μνημόσυνο στο κοιμητήριο του στρατοπέδου συγκέντρωσης, ανήμερα της Ημέρας Μνήμης για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με κατάθεση στεφάνων στο μνημείο και πρόσκληση των επιζώντων από το στρατόπεδο για να μιλήσουν δημοσίως.

Η Dobrila Kukolj [hr] είναι ένα από τα παιδιά που κατάφεραν να επιζήσουν από τη φρίκη του στρατοπέδου συγκέντρωσης. Γεννημένη το 1931 στο χωριό Međeđa της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, βρέθηκε σε αρκετά παιδικά στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η ζωή της άλλαξε για πάντα το 1941, όταν οι Ουστάσι επιτέθηκαν στο χωριό της. Στο άρθρο της ειδησεογραφικής πύλης Novosti, η Kukolj αναφέρει ότι θυμάται περισσότερο τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Σίσακ και του Γιασένοβατς, και τα δυο στην Κροατία, και περιγράφει πώς ήταν η άφιξη εκεί:

Ulazak u logor bio je ravan klubu smrti u kojem su vladali bezakonje i ludilo, gdje se čuo samo vrisak, plač i jauk do neba. Prizor od kojeg mi se i danas ledi krv u žilama je bježanje ispred ustaša koji su hvatali djevojčice i nad njima se iživljavali. Tada sam nehotice stala na tek rođeno dijete na zemlji, a taj plač mi i danas zvoni u ušima. Mi preživjeli logoraši smo na izmaku snage, a naša svjedočanstva ne smiju pasti u zaborav i zato molim sadašnju i buduće generacije da se bore da se zlo koje je donio rat više nikada ne ponovi, kako kod nas, tako i u cijelom svijetu.

Η είσοδος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης ήταν το ίδιο με το να μπαίνεις σε μια λέσχη θανάτου, όπου βασίλευε η ασυδοσία και η τρέλα, όπου μπορούσες να ακούσεις μονάχα κραυγές, κλάματα και μουγκρητά από παντού γύρω στον αέρα. Μια εικόνα που ακόμα που παγώνει το αίμα στις φλέβες μου είναι όταν έτρεχα να ξεφύγω από τους Ουστάσι, που έπιαναν μικρά κορίτσια και βιαιοπραγούσαν έπειτα εναντίον τους. Τότε ήταν που κατά λάθος πάτησα πάνω σε ένα νεογέννητο κάτω στο χώμα. Το κλάμα που έβγαλε ακόμα ηχεί μες στ’ αυτιά μου. Εμείς που επιζήσαμε από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης βρισκόμαστε στο τέλος του ταξιδιού μας, αλλά η κληρονομιά μας δε θα πρέπει να λησμονηθεί ποτέ και γι’ αυτό ζητώ από τις παρούσες γενιές και τις γενιές που θα ‘ρθουν να διασφαλίσουν ότι δε θα επιστρέψει τέτοιο κακό σαν κι αυτό που έφερε ο πόλεμος—ούτε στη χώρα μου ούτε πουθενά αλλού.

Καρακαλπακστάν, το ξεχασμένο κράτος της Κεντρικής Ασίας

Το Καρακαλπακστάν είναι ένα από τα λιγότερο γνωστά κράτη-“σταν” της Κεντρικής Ασίας. Τμήμα του Ουζμεπκιστάν, η περιοχή είναι ένα αληθινό μαργαριτάρι για τον περίεργο ταξιδιώτη. Στο ιστολόγιο Caravanistan, ο Steven γράφει για αυτό το “ξεχασμένο -σταν”:

…Ζώντας υπό τη σκιά της αποξήρανσης της Αράλης, αυτό το όχι και τόσο γνωστό -σταν έχει κακή φήμη και έχει προσελκύσει κυρίως τουρισμό τα τελευταία χρόνια λόγω των καταστροφών εκεί.

Τουρίστες με ανοιχτό μάτι, μια επιπλέον μέρα να ξοδέψουν και τη φαντασία του να εκτιμήσουν το βάρος της ιστορίας, τη δύναμη του τοπίου και τις νομαδικές παραδόσεις ενός έθνους της ερήμου, ωστόσο, θα βρουν συναρπαστικό μέρος το Καρακαλπακστάν…

Πιο εκπληκτική είναι η μακρά ιστορία του μέρους. Κομμάτια της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, τα κάστρα της ερήμου Toprak Qala, Ayaz Qala, Koy-Kirilgan Qala, Guldursun, Pil Qala, Anka Qala, Kurgashin Qala και Djanbas Qala Mizdakhan δίνουν μια αμυδρή ιδέα μιας κοινωνίας που κάποτε ανθούσε: το ισχυρότατο κράτος του Χορέζμ, που φυλούσε κομμάτι του αρχαίου Δρόμου του Μεταξιού. Αυτά είναι μέρη που λίγοι ξένοι καταφέρνουν να δουν και αποτελούν απλά την κορυφή του παγόβουνου όσον αφορά αρχαιολογικούς θησαυρούς σκορπισμένους στην έρημο…

Μαθητές στο Μουμπάι έχουν μεγαλόπνοες ιδέες περί τεχνολογίας και καινοτομίας

A screen grab of the video (click the photo to watch)

“Θα ‘ταν ωραία να πετάω και να πηγαίνω στην πόλη μου όποτε θέλω”. Στιγμιότυπο από το βίντεο [κάντε κλικ πάνω στη φωτογραφία]

Ο συντάκτης @sutarcv εργάζεται ως συντονιστής επικοινωνιών στην Atma.

Παιδιά από ένα τοπικό δημοτικό σχολείο στο Μουμπάι εκφράζουν τις σκέψεις τους για τις εφευρέσεις, την τεχνολογία, το περιβάλλον και τα χρήματα σε ένα πρόσφατο βίντεο από την Atma, μια μη κερδοσκοπική εκπαιδευτική οργάνωση, της οποίας αποστολή είναι η υποστήριξη πρωτοβουλιών που βοηθούν τα μη προνομιούχα παιδιά στην Ινδία. 

Το βίντεο αυτό φωτίζει το τι βρίσκεται μες στο μυαλό των παιδιών που φοιτούν σε τοπικά δημοτικά σχολεία, πολλά εκ των οποίων αντιμετωπίζουν προκλήσεις, όπως η διαβίωση σε άσχημες γειτονιές ή η σχέση με έναν αλκοολικό γονιό, για παράδειγμα.

Ένα κορίτσι θέλει να εφεύρει τεχνολογία που να βοηθήσει κάποιον να πετάει με τη θέλησή του. Ένα άλλο κορίτσι θέλει να εφεύρει ένα πορτοφόλι, όπου τα χρήματα δεν θα τελειώνουν ποτέ. Όσον αφορά την τεχνολογία, φαίνεται πως τα παιδιά στο δημοτικό αυτό σχολείο είναι ενθουσιασμένα. Γνωρίζουν για την υπηρεσία μηνυμάτων WhatsApp, το email και την Google, αλλά φαίνεται επίσης και από τις κουβέντες των παιδιών ότι η πρόσβασή τους στο Διαδίκτυο είναι περιορισμένη.  

O Inish Merchant σχολίασε στη δημοσίευση της Atma στο Facebook για το βίντεο, λέγοντας:

Μακάρι τα κρατικά σχολεία να ξεκινήσουν τα μαθήματα τεχνολογίας στο ωρολόγιο πρόγραμμά τους.

Οι πιο συναρπαστικές απαντήσεις είναι στην υποθετική ερώτηση “Τι θα κάνατε αν είχατε πολλά χρήματα;”. Ορισμένα είπαν ότι θα τα κρατούσαν για τους γονείς τους, ενώ άλλα ανέφεραν ότι θα έκαναν δωρεές ή θα βοηθούσαν ανθρώπους με δυσχέρεια. Υπήρχαν επίσης κάποια που είπαν ότι θα έφτιαχναν κάτι για τα ίδια και μετά θα έκαναν κάτι για τους υπόλοιπους.

Ο Prateek U Keshari, ειδικός επικοινωνιών στο Make A Difference, μια μη κερδοσκοπική οργάνωση για ορφανά και παιδιά του δρόμου, έγραψε:

This is beautiful! Only if more adults looked for the possibility of ideas through the eyes of a kid! 

Είναι τόσο όμορφο! Μακάρι περισσότεροι ενήλικες να έβλεπαν τόσες ιδέες δυνατές, μέσα από τα μάτια ενός παιδιού!

Μαδαγασκάρη: O Καταρρέων πολιτισμός είναι ήδη πραγματικότητα για τα παιδιά στην Αμποβόμπε

Screen-shot-2015-03-26-at-12.41.07-PM

Παιδιά στην Αμποβόμπε, Μαδαγασκάρη, που υποφέρουν από υποσιτισμό, μέσω του John Strauss Kotovaoarivelo από την σελίδα του στο facebook.

Μια επιστημονική δημοσίευση στο Journal of Ecological Economics διαπραγματεύεται [en] πως η “υπερεκμετάλλευση των Εργατών ή της Φύσης θα οδηγήσει σε κοινωνική κατάρρευση”, αν δεν κάνουμε κάτι για να το αποτρέψουμε. Βασισμένη σε μια μαθηματική νόρμα, η μελέτη εξηγεί (άρθρο στο The Guardian [en]) ότι η σύγκλιση της “εξάντλησης των πόρων, λόγω της πίεσης που ασκείται με την φέρουσα οικολογική δυνατότητα” και η “οικονομική διαστρωμάτωση της κοινωνίας σε Ελίτ [πλούσιους] και Μάζες (ή “Αστούς”) [φτωχούς]” θα αυξήσει την πιθανότητα κατάρρευσης της κοινωνίας, όπως ακριβώς παρατηρήθηκε σε προηγούμενους ανθρώπινους πολιτισμούς. Αυτή η κατάρρευση είναι ήδη πραγματικότητα για την νότια Μαδαγασκάρη, μια περιοχή που υποφέρει εδώ και μια ολόκληρη δεκαετία από επαναλαμβανόμενες περιόδους λιμού. 300.000 άνθρωποι βρίσκονται υπό τον κίνδυνο λιμού [fr] στην περιοχή εξαιτίας μιας δριμύτατης και εκτεταμένης ξηρασίας [fr], που διαρκεί από τον Νοέμβρη του 2014. Το 90% του πληθυσμού της Μαδαγασκάρης ζει [en] με λιγότερα από 2 δολάρια την μέρα, μια θλιβερή υπενθύμιση της αυξανόμενης ανισότητας [άρθρο στο Global Voices στα ελληνικά] στην αφρικανική ήπειρο. Ο John Strauss Kotovaoarivelo είναι ένας διαχειριστής λογιστής από την περιοχή. Επισκέφτηκε την πόλη της Αμποβόμπε και με δυσκολία συγκράτησε τα δάκρυά του με όσα είδε. Δίστασε, αλλά ένιωθε υποχρεωμένος να μοιραστεί την κρισιμότητα της κατάστασης αναρτώντας φωτογραφίες παιδιών που παλεύουν για την ζωή τους εξαιτίας της έλλειψης τροφής. O Kotovaoarivelo γράφει [fr]:

Je ne peux pas me taire et faire comme si de rien n’était devant la gravité de la situation vécue au quotidien par nos compatriotes dans le sud. Ces photos parlent d’elles même. Je ne vais pas vous prendre la tête pour ces photos, mais quand même en vous bousculant juste un peu pour réfléchir avec moi sur les pourquoi et les comment de toutes ces choses qui font chaque jour le calvaire de ces pauvres gens. Je vais vous révéler là des photos pour ne pas dire des informations qui passent presque inaperçues [..]  Nos dirigeants sont occupés ou aveuglés par d’autres choses qu’ils ne pourront jamais déchiffrer le message sur les regards de ces pauvres enfants

Δεν μπορώ να συνεχίσω να παραμένω σιωπηλός και να υποκρίνομαι πως δεν συμβαίνει τίποτα αντικρίζοντας το τεράστιο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν σε καθημερινή βάση οι συμπατριώτες μας στον νότο. Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους. Δεν θα σας βομβαρδίσω με αυτές τις εικόνες, αλλά ελπίζω να κεντρίσουν την ευαισθητοποίησή σας έστω και λίγο και να σας βοηθήσουν να αναλογιστείτε μαζί μου το δράμα αυτών των ανθρώπων. Μοιράζομαι τις φωτογραφίες μου απλώς για να μην περάσουν τα δεινά τους απαρατήρητα. [..] Οι πολιτικοί μας ηγέτες είναι τόσο απασχολημένοι ή τυφλωμένοι από άλλα πράγματα που δεν μπορούν να νιώσουν το μήνυμα στα μάτια αυτών των παιδιών που εκλιπαρούν για βοήθεια.