Βλέπετε όλες τις γλώσσες εκεί πάνω; Μεταφράζουμε τα άρθρα του Global Voices, έτσι ώστε να είναι προσβάσιμα σε όλους τα παγκόσμια μέσα των πολιτών.

Ουκρανία: Η τέχνη της φωτογραφίας βοηθά την καταπολέμηση του AIDS

Επί τη ευκαιρία της παγκόσμιας ημέρας κατά του AIDS [en] (Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2011), στη γκαλερί ‘Lavra’ στο Κίεβο έλαβε χώρα μια έκθεση φωτογραφίας του project “AIDS- Open Faces”. Η έκθεση ήταν αφιερωμένη σε άτομα που επηρεάστηκε η ζωή τους από τον ιό HIV/AIDS και οργανώθηκε από την ιδιωτική φιλανθρωπική οργάνωση του Ιδρύματος εναντίον του AIDS Elena Pinchuk [en]. Οι φωτογραφίες των οροθετικών και των οικογενειών τους που παρουσιάστηκαν στην έκθεση ήταν έργο του γνωστού φωτογράφου Brent Stirton από το γραφείο Getty Images της Νέας Υόρκης.

Οι φωτογραφίες της έκθεσης (διαθέσιμη online) είναι εκπληκτικές και κάποιες δεν έχουν “εύκολο” θέμα. Ο Brent Stirton μαζί με τους ακτιβιστές του ιδρύματος και άλλους συνεργαζόμενους ΜΚΟ ταξίδεψαν σε όλη την Ουκρανία και κατέγραψαν παιδιά του δρόμου στην Οδησσό, καταυλισμούς τσιγγάνων, οικογένειες με οροθετικά παιδιά και οροθετικά ορφανά, χρήστες ναρκωτικών ουσιών, πόρνες και φυλακισμένους, ανέφερε η ιστοσελίδα του Ιδρύματος AITIAIDS. Το project περιλαμβάνει φωτογραφίες πολύ άρρωστων ανθρώπων, καθώς και “ιστορίες με χαρούμενο τέλος”, φωτογραφίες ανθρώπων, των οποίων σώθηκαν οι ζωές με την αντιρετροϊκή θεραπεία [en], που είναι πλέον διαθέσιμη στην Ουκρανία χάρη σε διεθνή βοήθεια, ή φωτογραφίες ανθρώπων που σταμάτησαν να κάνουν χρήση ναρκωτικών ή φωτογραφίες οροθετικών ορφανών που βρήκαν νέες οικογένειες.

Ήταν η δεύτερη φορά που έφτασε ο Brent Stirton στην Ουκρανία για να απαθανατίσει ανθρώπους προσβεβλημένους από HIV. Η πρώτη φορά ήταν το 2005. Στην έκκλησή του μέσω βίντεο, ο Stirton συγκρίνει τις εντυπώσεις του μεταξύ πρώτης και δεύτερης φωτογράφησης.

Η δημοσιογράφος και blogger Olga Ivanenko, που βοήθησε τον Brent Stirton στην οργάνωση των λήψεων στην Ουκρανία και το 2005 και το 2011 μοιράστηκε τις αναμνήσεις της από τη δουλειά για το project αυτό στο blog της. Έγραψε:

В 2005 году я принимала участие в проекте – помогала иностранному фотографу в его работе над документальным фотопроектом о проблеме ВИЧ/СПИДа в Украине. Несмотря на многочисленные ограничения в использовании снимков, фотографии Брента Стиртона до сих пор “живут” в сети своей жизнью. Они достаточно спорны и провокативны, они – “на грани”, и потому вызывают ожесточенные дискуссии и споры.

В этом году Брент Стиртон приехал в Украину снова и отснял еще одну документальную серию об проблеме ВИЧ/СПИДа в Украине. Мы встретили некоторых “героев” первой серии. Встреча с одними радовала – они смогли начать новую жизнь, нашли поддержку, получают антиретровирусную терапию. Встреча с другими огорчила – они не изменили своих привычек, постарели (хотя это странно звучит, когда говоришь о 25-30 летних). Некоторых уже нет в живых. Как и шесть лет назад, мы также встретили невероятных людей. Когда у них диагностировали ВИЧ, от них отворачивались близкие и друзья, их увольняли с работы, им угрожали… Но они выстояли. Доказали себе и другим, что они сильные, и что жизнь продолжается. Хотя теперь она зависит от строгого графика приема лекарств. А также, к сожалению, от того, провело ли государство очередной тендер по закупке лекарств для АРВ терапии…

To 2005 έλαβα μέρος σε ένα project, βοήθησα έναν ξένο φωτογράφο σε μια δουλειά του για θέματα HIV/AIDS στην Ουκρανία. Παρά τους πολλούς περιορισμούς στη χρήση των φωτογραφιών, οι φωτογραφίες του Brent Stirton ζουν ακόμη στο Διαδίκτυο. Είναι προκλητικές και αμφιλεγόμενες, είναι στα όρια γι’ αυτό και συζητούνται τόσο πολύ. Φέτος, ο Brent Stirton ήρθε ξανά στην Ουκρανία και έκανε άλλο ένα ντοκιμαντέρ για το HIV/AIDS στη χώρα. Συναντήσαμε κάποιους από τους “ήρωες” της προηγούμενης φωτογράφησης. Ήταν χαρά μας που συναντήσαμε κάποιους από αυτούς, κατάφεραν να ξεκινήσουν μια νέα ζωή, βρήκαν υποστήριξη, ξεκίνησαν την αντιρετροϊκή θεραπεία. Οι συναντήσεις με τους υπόλοιπους δεν ήταν ευχάριστες: δεν άλλαξαν τις συνήθειές τους, γέρασαν (ακούγεται περίεργο όταν χρησιμοποιείς τη λέξη αυτή για ανθρώπους 25-30 ετών). Κάποιοι πέθαναν. Έξι χρόνια πριν γνωρίσαμε συναρπαστικούς ανθρώπους. Όταν τους διαγνώστηκε HIV, ένιωσαν την απόρριψη από φίλους και συγγενείς, απολύθηκαν από τις δουλειές τους,απειλήθηκαν…Αλλά επέζησαν. Απέδειξαν στους εαυτούς τους και στους άλλους ότι είναι δυνατοί κι η ζωή συνεχίζεται. Ωστόσο, η ζωή τους τώρα εξαρτάται από ένα αυστηρό πρόγραμμα λήψης φαρμάκων. Και, δυστυχώς, στο ερώτημα αν η κυβέρνηση έδωσε νέα εντολή για αγορά των αντιρετροϊκών φαρμάκων.

Η Olga σημείωσε πως η συμμετοχή της στη φωτογράφηση άλλαξε εντελώς τα στερεότυπά της για τους οροθετικούς. Έγραψε:

Некоторые из героев сюжетов переворачивают представление о тех, кого принято считать “опустившимися”. Как бы низко ни пал человек, многие все же способны сохранить человечность – ухаживать за парализованной матерью, переживать за свою жену и ребенка и делать все, чтобы защищить их после своей смерти…

Κάποιοι από τους ήρωες της ιστορίας αλλάζουν εντελώς την άποψή μου για τους θεωρούμενους κατώτερους ανθρώπους. Δεν έχει σημασία πόσο έχουν ξεπέσει οι άνθρωποι, πολλοί από αυτούς παραμένουν ακόμα άνθρωποι, με έγνοια για την παράλυτη μητέρα ή για τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους, κάνονας τα πάντα για να τους προστατέψουν μετά το θάνατό τους.

Η Olga πιστεύει πως το κύριο μέλημα του προγράμματος είναι να κάνει την κοινωνία να σκεφτεί τους οροθετικούς ανθρώπους. Έγραψε:

Вторая серия – не менее провокационна и спорна. Она тоже вызовет бурю дискуссий о людях, живущих с ВИЧ, и о том, нужно ли это все показывать. Дискуссии – это хорошо. Мы все, причастные к созданию этого документального проекта, считаем, что это часть нашей жизни и об этом нужно говорить. Нельзя просто закрыть глаза и сказать “я этого не вижу, значит этого не существует”. Если это заставит задуматься и что-то изменить в своей жизни хотя бы одного человека, значит время и усилия были потрачены не зря.

Το δεύτερο κομμάτι του project δεν είναι λιγότερο προκλητικό και αμφιλεγόμενο. Προκαλεί επίσης μια καταιγίδα συζητήσεων για τα άτομα που ζουν με τον ιό HIV και αν αξίζει να προβάλλεται. Η συζήτηση είναι κάτι καλό. Όλοι μας όσοι εμπλεκόμαστε στο πρόγραμμα, πιστεύουμε πως είναι κομμάτι της ζωής μας και θα πρέπει να συζητιέται. Δεν μπορείς να κλείσεις απλά τα μάτια και να πεις: “Δεν το βλέπω, δεν υπάρχει”. Αν έστω κι ένας άνθρωπος κάτσει να σκεφτεί και να αλλάξει κάτι στη ζωή του, τότε δεν ξοδεύτηκαν άδικα τόσος κόπος και χρόνος”.

Ξεκινήστε τη συζήτηση

Συντάκτες, παρακαλώ σύνδεση »

Οδηγίες

  • Όλα τα σχόλια ελέγχονται. Μην καταχωρείτε το σχόλιο σας πάνω από μία φορά γιατί θα θεωρηθεί spam.
  • Παρακαλούμε, δείξτε σεβασμό στους άλλους. Σχόλια τα οποία περιέχουν ρητορική μίσους, προσβολές ή προσωπικές επιθέσεις δεν θα καταχωρούνται.