Βλέπετε όλες τις γλώσσες εκεί πάνω; Μεταφράζουμε τα άρθρα του Global Voices, έτσι ώστε να είναι προσβάσιμα σε όλους τα παγκόσμια μέσα των πολιτών.

Λατινοαμερικάνες αντιμετωπίζουν τη σεξουαλική παρενόχληση ανταλλάσσοντας ιστορίες κακοποίησης

"No dejes que pase de nuevo". Foto del usuario de Flickr Pablo Fernández. Usada bajo licencia CC 2.0

“Μη το αφήσεις να ξανασυμβεί.” Φωτογραφία από τον λογαριασμό του Flickr από τον Pablo Fernández. Χρησιμοποιείται με άδεια CC 2.0.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών, το hashtag στο Twitter #MiPrimerAcoso (“Η πρώτη μου παρενόχληση”) έχει συσσωρεύσει tweets από δεκάδες χιλιάδες γυναίκες, που αφορούν τις οδυνηρές μαρτυρίες από την πρώτη τους – και συχνά όχι την τελευταία τους – εμπειρία σεξουαλικής παρενόχλησης.

Αυτή η συζήτηση ξεκίνησε στα κοινωνικά δίκτυα για τη στήριξη μιας εθνικής διαμαρτυρίας ενάντια στη σεξιστική βία, που ονομάζεται Vivas Nos Queremos” (“Μας θέλουμε ζωντανές”), που πραγματοποιήθηκε σε διάφορες πόλεις σε όλο το Μεξικό στις 24 Απριλίου 2016.

Στο διαδίκτυο, το κίνημα δεν έχει περιοριστεί σε ανθρώπους στο Μεξικό. Γυναίκες κι από άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής τόλμησαν επίσης να μοιραστούν τις οδυνηρές εμπειρίες τους.

Πότε και ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με τη σεξουαλική παρενόχληση; Σήμερα από τις 14:00 (ώρα Μεξικού) χρησιμοποιείστε το hashtag #MiPrimerAcoso. Όλοι μας έχουμε μια ιστορία, μιλήστε!

Οι μαρτυρίες

Κληθείσες να μοιραστούν τις ιστορίες για την πρώτη φορά που είχαν παρενοχληθεί σεξουαλικά, οι περισσότερες γυναίκες ξαναθυμήθηκαν επιθέσεις που συνέβησαν στην παιδική τους ηλικία. Εδώ είναι μερικές χρήστριες του Twitter που αποδεικνύουν πόσο νωρίς ξεκινά αυτή η βία:

Ήμουν 12 ετών. Ήμουν στην πύλη του σχολείου περιμένοντας να μπω. Ένας τύπος πέρασε και έβαλε το χέρι του κάτω από πουλόβερ μου.

Ήμουν 11 ετών και ένας άντρας πέρασε με ένα ποδήλατο και μου ζούληξε το στήθος μου. Μια κυρία στο δρόμο κατηγόρησε εμένα, επειδή φορούσα εκείνη τη μπλούζα.

Ήμουν στο τραμ. 13 χρονών. Ο τύπος έβαλε τα γεννητικά του όργανα στον ώμο μου. Στάθηκα ακίνητη. Δεν ήξερα τι να κάνω. Ένοιωθα αηδία και ντροπή. 

Ήμουν περίπου 8 ετών, καθόμουν στο λεωφορείο και ένας ηλίθιος κόλλησε το άθλιο πέος του στο μπράτσο μου. Ήμουν με τη μητέρα μου, δεν της το είπα.

Περίπου 6 ετών. Ένας άνδρας με κάθισε στην ποδιά του και έβαλε το χέρι του κάτω από το φόρεμά μου. Πήγα παραπέρα κρυφά γιατί ντρεπόμουν.

Όταν ήμουν 5 χρονών, ένας άντρας άνω των 40 ετών με σήκωσε για να με κρατήσει και στη συνέχεια πασπάτευε τα γεννητικά μου όργανα κάτω από το φόρεμά μου.

Ήμουν 8 ετών. Ο έφηβος γείτονάς μου με πήγε σε ένα απομονωμένο μέρος και τράβηξε το παντελόνι μου για να με αγγίξει. Κατάφερα να ξεφύγω.

Διαβάζοντας τις ιστορίες των γυναικών, η Karina Velázquez αναρωτήθηκε πώς θα μπορούσαν να απαντήσουν οι σκεπτικιστές:

Φτάνοντας να διαβάζω τα tweets σχετικά με την πρώτη παρενόχληση και σχεδόν όλα τους αναφέρονται σε συγκλονιστικές ηλικίες: 4, 6, 8, 11, … Τώρα πείτε ότι είναι “επειδή είμαστε προκλητικές”, θέλω να το δω αυτό

Για εκείνες που προτίμησαν να συμμετέχουν ανώνυμα, υπήρχε επίσης ένας διαδικτυακός χώρος στο Facebook:

Αν θα θέλατε να μιλήσετε για την “πρώτη σας παρενόχληση”, ανώνυμα, στείλετε ένα προσωπικό μήνυμα στο facebook.com/estereotipas/ και εμείς θα το δημοσιεύσουμε από το λογαριασμό μας.

Εδώ είναι μία από τις δεκάδες μαρτυρίες που υποβλήθηκαν ανωνύμως:

Η πρώτη μου παρενόχληση: Οι γονείς μου εργάζονταν και περίμενα ακουμπώντας έξω από το παράθυρο μέχρι να επιστρέψουν, ήμουν περίπου 10 ετών και ένας έφηβος γείτονας ήρθε στο παράθυρό μου, κατέβασε το σορτς του και άρχισε να αυνανίζεται, ζητώντας μου να τον αγγίξω, μέχρι που έπεσα από τη μικρή καρέκλα που χρησιμοποίησα, ενόσω προσπαθούσα να ξεφύγω. Ποτέ δεν ξαναστάθηκα να περιμένω τους γονείς μου στο παράθυρο ούτε άφησα την μικρή μου αδερφή που ήταν 5 χρόνια μικρότερη να το κάνει.

Η σιωπή

Ένα άλλο επαναλαμβανόμενο θέμα ήταν η σιωπή, με την οποία πολλές γυναίκες υπομένουν τη σεξουαλική παρενόχληση σε καθημερινή σχεδόν βάση. Είτε αυτό συμβαίνει λόγω της αμηχανίας, της ενοχής ή της ανικανότητας, πολλές γυναίκες έχουν επιλέξει να μην πούνε τίποτα. Άλλες λένε ότι μίλησαν, αλλά γελοιοποιήθηκαν ή δεν τις πίστεψαν, και έτσι αποφάσισαν να κρατήσουν τα επιπλέον περιστατικά για τον εαυτό τους, μέχρι τώρα:

Τα αγόρια στη δημόσια πισίνα που στρίβανε κολυμπώντας και προσπερνώντας με για να αγγίξουν τον πισινό μου, ενώ ήμουν στην πισίνα με τη μικρή αδελφή μου, και δεν είχα ιδέα τι να κάνω. Ο τύπος με τα άθλια ρούχα που με ακολούθησε για δύο τετράγωνα, ενώ αυνανιζόταν. Ο ταξιτζής που σταμάτησε μπροστά μου και απαίτησε να μπω στο αυτοκίνητο. Ο άνθρωπος που με στρίμωξε στο δρόμο με το φορτηγό του, ενώ ήμουν με τα πόδια, και γυρνούσα στο σπίτι μόνη μου, μέχρι που με έσωσε ένα λεωφορείο. Ο τύπος που με πλησίασε στην είσοδο του κινηματογράφου, όπου περίμενα τους φίλους μου και μου είπε: “Έλα, θα έρθεις μαζί μου για την ταινία που θέλεις.” Ο ναρκομανής που την περασμένη Πέμπτη μου ούρλιαζε: “θα σ’ αρέσει!”, ενώ περπατούσε γρήγορα πίσω μου, μέχρι που ευτυχώς έφτασα στη στάση του λεωφορείου και ο ίδιος στη συνέχεια άρχισε να παρενοχλεί άλλους ανθρώπους (πόσο τυχεροί). Το πρώην αγόρι μου, το οποίο, εδώ και πολλά χρόνια, πάρα πολλά χρόνια, έκανε με το σώμα μου ό,τι του άρεσε κάθε φορά που έπινε πάρα πολύ, και στη συνέχεια δεν θυμόταν τίποτα. Οι ανεπαίσθητες πράξεις των κοντινών μου ανθρώπων, καθώς και των ανθρώπων που δεν ξέρω, οι οποίοι με κάνουν να αισθάνομαι άβολα, σαν να πρέπει ξαφνικά να καλύψω το σώμα μου, ή να το βάλω στα πόδια. Και όλα αυτά που δεν μπορώ ούτε να θυμηθώ αυτή τη στιγμή. Οι πόλεις που είναι γεμάτες από παγίδες θανάτου. Οικογένειες που είναι γεμάτες από σιωπή. Όλοι οι διώκτες που με τις μικρές και τις μεγάλες πράξεις τους προσθέτουν στα στρώματα του φόβου. Δεν είναι για να πείσουμε κάποιον ότι υπάρχει πρόβλημα. Είναι για να απαλλαγούμε από το πρόβλημα, ξεκινώντας να το λέμε, να το απαιτούμε, και να το βλέπουμε. Και εγώ καταπίνω λίγο τα δικά μου λόγια: ενώ εξακολουθώ να πιστεύω ότι δεν υπάρχουν καθολικοί κώδικες με τους οποίους να απαντήσουμε, δεν “πρέπει να” πούμε τίποτα, ούτε υπάρχουν πρότυπα για γενναία θύματα ή δειλά θύματα. Είναι αλήθεια ότι διαβάζοντας αυτό που όλες εσείς λέτε για πρώτη φορά μου έδωσε αυτοπεποίθηση να πω αυτά τα πράγματα δημοσίως, και το να μοιράζεστε με έκανε να αισθάνομαι λυπημένη για την Alejandra η οποία δέχθηκε επίθεση, γιατί δεν έπρεπε να συμβεί, αλλά επίσης με απελευθέρωσε από μια ντροπή που δεν πρέπει ποτέ ούτε καν να υπήρχε. Είναι σαν να μου δίνεται μια αγκαλιά που έχει κρατηθεί μακριά για πολλά έτη, την οποία θα ήθελα να επεκτείνω σε όλες σας σήμερα. Ευχαριστώ.

Έχω διαβάσει πολλά μηνύματα στο χρονοδιάγραμμά μου που λένε ότι το hashtag “Η πρώτη μου παρενόχληση” είναι δυσάρεστο και δύσκολο. Οι φωνές έχουν υψωθεί, πολλές παραμένουν σιωπηλές. Είμαστε περισσότερες από ό,τι βλέπετε.

Πολλές από εμάς παραμένουν σιωπηλές σχετικά με τη σεξουαλική παρενόχληση εξαιτίας της ντροπής, γιατί αισθανόμαστε ένοχες, επειδή η κοινωνία μας κάνει να αισθανόμαστε ένοχες.

Σοκαρισμένη από το hashtag Η πρώτη μου παρενόχληση. Επειδή είναι τόσο δύσκολο να το πεις, επειδή εξακολουθούμε να είμαστε ευάλωτες, και επειδή εξακολουθούν να υπάρχουν και εκείνοι που μας κοροϊδεύουν.

Πολλές από τις γυναίκες που μοιράστηκαν τις ιστορίες τους έγραψαν ότι η πρώτη τους εμπειρία σεξουαλικής παρενόχλησης ήταν στα χέρια ενός μέλους της οικογένειας, το οποίο τους θέτει σε ακόμη πιο ευάλωτες καταστάσεις που κορυφώνονται με σιωπή.

Ο αδελφός του φίλου μου την άγγιξε, ενώ αυτή κοιμόταν, η μητέρα της δεν την πίστεψε, οι αδελφές της την πίστεψαν επειδή έκανε το ίδιο πράγμα και σε αυτές.

[Η αφίσα έχει ως εξής: Ζούμε σε μια κοινωνία που διδάσκει τις γυναίκες ΝΑ ΜΗ ΒΙΑΣΤΟΥΝ, αντί να διδάξει τους άνδρες ΝΑ ΜΗ ΒΙΑΖΟΥΝ.]
Η πρώτη μου παρενόχληση ήταν στα χέρια του πατέρα της μητέρας μου και ήμουν 9 χρονών. Το έβγαλα στη φόρα όταν ήμουν 25 ετών και κανείς δεν με πίστευε. 

Η πρώτη μου παρενόχληση ήταν όταν ήμουν 9 ετών, σε οικογενειακή επανένωση. Κανείς δεν ήξερε γι'αυτό τότε και με πονάει πάρα πολύ να σκέφτομαι ότι ακόμη και τώρα δεν θα με πιστέψουν.

Σεξουαλική παρενόχληση ρουτίνας

Είναι τόσο κοινό για μια γυναίκα να υπόκειται βία στους δρόμους που ένα διαδεδομένο θέμα σε χιλιάδες tweets είναι το αίσθημα ότι η σεξουαλική παρενόχληση θεωρείται πλέον συνηθισμένη.

Δεν θυμάμαι την πρώτη μου παρενόχληση. Με τον ίδιο τρόπο δεν θυμάμαι τι είναι να περπατώ στο δρόμο, χωρίς το φόβο ότι κάτι θα συμβεί και θα χειροτερέψει.

Η μητέρα μού είπε να αγνοώ τους άντρες που με κοιτάζουν επίμονα καθώς περπατώ στο δρόμο, επειδήέτσι είναι οι άντρες.”

Από τότε που ήμασταν παιδιά έπρεπε να ζήσουμε με σεξιστική βία, με τα βρώμικα βλέμματά τους, τα γιουχαΐσματα και τα σφυρίγματα του δρόμου, τα πασπατέματά τους.

Μεγαλώνοντας, από τότε που ήμουν πολύ μικρή είδα πόσο παρενοχλούνταν οι αδερφές μου στους δρόμους κάθε μέρα. Όταν αυτό συνέβη σε μένα σκέφτηκα ότι ήταν φυσιολογικό. 

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η πρώτη μου παρενόχληση, το πρόβλημα είναι ότι αυτό συμβαίνει για δεύτερη φορά, για τρίτη φορά, για τέταρτη… μέχρι να πιστέψεις ότι είναι φυσιολογικό.

Αλληλεγγύη

Αν και υπήρχαν εκείνοι που αστειεύτηκαν με το θέμα ή απάντησαν με μισογυνικά σχόλια, υπήρχαν ορισμένοι άντρες που διάβασαν προσεκτικά τις μαρτυρίες και συλλογίστηκαν την ανησυχητική πραγματικότητα της καθημερινής παρενόχλησης σε βάρος των γυναικών, καθώς και το δικό τους ρόλο στη βία λόγω φύλου.

Διαβάζοντας τις ιστορίες από την “πρώτη μου παρενόχληση”, σκέφτομαι όλες τις φορές που εμείς ως άντρες, από την παιδική ηλικία, γινόμαστε μάρτυρες και θεωρούμε φυσιολογική αυτού του είδους τη βία.

Είναι σπαρακτικό να διαβάζεις εκατοντάδες γυναίκες που ανοίγουν τις καρδιές τους με το hashtag “Η πρώτη μου παρενόχληση”.
Αλλά είναι πιο αποκαρδιωτικό να γνωρίζεις ότι δεν ήταν η τελευταία φορά.

Μόλις πριν από λίγες ημέρες, τρεις γυναίκες κάλεσαν δημοσίως τους Μεξικανούς να μην παραμένουν σιωπηλοί όταν είναι θύματα σεξουαλικών εγκλημάτων. Πολλοί σε απευθείας σύνδεση αγκάλιασαν το κάλεσμα, κάνοντας έκκληση για αλληλεγγύη, και υποστηρίζοντας ότι μιλώντας και υποστηρίζοντας εκείνες που υποφέρουν από παρενόχληση είναι τρόποι για να σπάσει ο κύκλος της βίας.

Πολλές από τις πρώτες ιστορίες της πρώτης μου παρενόχλησης είναι βάναυσες μοναχικές εμπειρίες σε κατ’ εξοχήν δημόσιους χώρους. Αν το παρατηρήσουμε, πρέπει να προσεγγίσουμε [την κατάσταση], πρέπει να προστατεύσουμε ο ένας τον άλλον.

Πρώτο tweet: Αγκαλιάστε τις φίλες σας γρήγορα. Μιλώντας για την πρώτη μου παρενόχληση είναι πολύ δύσκολα για πολλά κορίτσια, διότι πάνω από όλα θα μπορούσε κάποιος να αισθάνονται ένοχος επειδή δεν αντέδρασε.

Δεύτερο tweet: Να είστε ευγενικοί με τον εαυτό σας. Το κορίτσι που ήταν 10 ετών, δεν ήξερε πως να αντιδράσει ή γιατί. Ο σημερινός ενήλικας που είστε μπορεί να βοηθήσει αυτήν και να βοηθήσει κι άλλους.

Οι μαρτυρίες της πρώτης μου παρενόχλησης με γεμίζουν με θυμό αλλά και με ελπίδα. Τώρα δεν φοβόμαστε. Τώρα έχουμε η μία την άλλη.

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερες μαρτυρίες και αντιδράσεις στο Twitter στο #MiPrimerAcoso (Η πρώτη μου παρενόχληση).

Ξεκινήστε τη συζήτηση

Συντάκτες, παρακαλώ σύνδεση »

Οδηγίες

  • Όλα τα σχόλια ελέγχονται. Μην καταχωρείτε το σχόλιο σας πάνω από μία φορά γιατί θα θεωρηθεί spam.
  • Παρακαλούμε, δείξτε σεβασμό στους άλλους. Σχόλια τα οποία περιέχουν ρητορική μίσους, προσβολές ή προσωπικές επιθέσεις δεν θα καταχωρούνται.