Βλέπετε όλες τις γλώσσες εκεί πάνω; Μεταφράζουμε τα άρθρα του Global Voices, έτσι ώστε να είναι προσβάσιμα σε όλους τα παγκόσμια μέσα των πολιτών.

Βρετανός δημοσιογράφος θεωρεί ότι ο κόσμος οφείλει συγγνώμη στη Λατινική Αμερική για τον λεγόμενο «πόλεμο κατά των ναρκωτικών»

Johann Hari. Photograph taken from the Wikipedia Commons. From the public domain.

Ακολουθεί αναδημοσίευση της συνέντευξης της Estefanía Sepúlveda Portilla (ESP) για το χιλιανό περιοδικό Pousta και δημοσιεύθηκε αρχικά στην ιστοσελίδα τους με άδεια Creative Commons 4.0. Σε αυτή την αναδημοσίευση, η συνέντευξη θα κυκλοφορήσει σε δύο μέρη (διαβάστε το δεύτερο μέρος εδώ).

Ο Βρετανός δημοσιογράφος Johann Hari (JH) αποφάσισε μια μέρα να εξετάσει επικριτικά το θέμα της τοξικομανίας, για λόγους πιο προσωπικούς από τους δημοσιογράφους. Στην έρευνά του, ανακάλυψε ότι ο λεγόμενος “πόλεμος κατά των ναρκωτικών”, η παγκόσμια πολιτική που ξεκίνησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και αργότερα αναγκαστικά εξήγαγαν στο Μεξικό και στην υπόλοιπη Λατινική Αμερική για την αντιμετώπιση του προβλήματος των ναρκωτικών, των όπλων και των φυλακών, συνεχίζεται εδώ και 100 χρόνια.

Οι μελέτες και τα επιστημονικά στοιχεία δεν υποστηρίζουν τη στρατηγική, αλλά αυτό δεν έβαλε φρένο στις διεθνείς πολιτικές. Εν τω μεταξύ, το πρόβλημα γίνεται όλο και πιο περίπλοκο και εξαπλώνεται σε διάφορες χώρες σε ολόκληρη την περιοχή χωρίς τέλος. Μια συνολική αντίφαση, ανεξάρτητα από το πώς το βλέπει κανείς. Με ένα πάθος για τη δημοσιογραφία και ένα πρόβλημα που τον “έκαιγε” προσωπικά, ο Johann ξεκίνησε ένα τριετές ταξίδι, που κάλυψε 15 χώρες στην αναζήτηση απαντήσεων.

Το τελικό αποτέλεσμα είναι το βιβλίο του “Chasing the Scream“, το οποίο αναλύει και αμφισβητεί τις αντιλήψεις που έχουν χρησιμοποιηθεί για την υπεράσπιση της συνεχιζόμενης σύγκρουσης. Σύμφωνα με τον Hari, στην πρώτη του δήλωση κατά τη διάρκεια της συνέντευξης:

Ένας από τους λόγους για τους οποίους διερεύνησα αυτό το θέμα για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα ήταν επειδή η πρώτη μου μνήμη ως παιδί ήταν να προσπαθώ να ξυπνήσω το θείο μου, που νόμιζα ότι κοιμόταν, και δεν μπορούσα. Αργότερα ανακάλυψα ότι υπήρχαν προβλήματα τοξικομανίας στην οικογένειά μου.

Έπειτα, συνέχισε να εξηγεί το φόντο του έργου του: “Όταν ξεκίνησα ήμουν λίγο αλαζόνας, σκέφτηκα ότι ήξερα πολλά για όλα αυτά, αλλά συνειδητοποίησα ότι δεν γνώριζα καν τα πιο βασικά ερωτήματα σχετικά με το θέμα”, θυμάται. “Αυτά ήταν”, λέει, μετρώντας τα δάχτυλά του μέσω Skype, “Γιατί ξεκινήσαμε έναν πόλεμο πριν από 100 χρόνια ενάντια στους τοξικομανείς και τους χρήστες ναρκωτικών; Γιατί το συνεχίσαμε αν δεν είχε αποτέλεσμα; Τι εναλλακτικές στρατηγικές υπάρχουν; Τι μετατρέπει τους ανθρώπους σε ναρκομανείς;”

Ο Johann ξεκινά να απαντά αυτές τις τέσσερις ερωτήσεις, πριν προλάβουμε να ρωτήσουμε οτιδήποτε. Πριν ακόμη τελειώσουμε να τις μεταφράζουμε στο μυαλό μας, συνεχίζει να μιλάει:

JH Ήθελα να καθίσω με ανθρώπους που πραγματικά βυθίστηκαν σε αυτό, που είχαν δει τις ζωές τους να επηρεάζονται από αυτό. Βρέθηκα σε 15 χώρες και μέχρι το τέλος γνώρισα πολλούς ανθρώπους, μια τρελή μίξη, περίεργη και διαφορετική: από ένα τρανς άτομο που πουλούσε κρακ στο Μπρούκλιν, σε ένα επαγγελματία εκτελεστή για ένα από τα πιο βίαια καρτέλ στη Χουαρέζ του Μεξικού . Ήμουν στην Πορτογαλία, τη μόνη χώρα στον κόσμο που έχει αποποινικοποιήσει την κατανάλωση κάθε ναρκωτικού, με εκπληκτικά αποτελέσματα. Το μεγαλύτερο συμπέρασμά μου, λοιπόν, είναι ότι όλα όσα πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε για τον εθισμό είναι λάθος: τα ναρκωτικά δεν είναι αυτό που πιστεύουμε ούτε κι ο πόλεμος κατά των ναρκωτικών.

ESP: Ας ξεκινήσουμε από την αρχή. Πώς και γιατί ξεκίνησε ο «πόλεμος κατά των ναρκωτικών»;

JH Είναι πολύ ενδιαφέρον, γιατί σκέφτηκα το ίδιο με αυτό που θα σου έλεγε ο οποιοσδήποτε στο δρόμο: επειδή δεν ήθελαν να εθιστεί ο κόσμος και να παίρνουν ναρκωτικά τα παιδιά. Όχι. Δεν είχε καμιά σχέση με αυτό. Ήταν συναρπαστικό που έμαθα την ιστορία του Harry Anslinger, του δημιουργού του «πολέμου κατά των ναρκωτικών». Του δόθηκε η θέση του Διευθυντή του Γραφείου Απαγόρευσης στις Ηνωμένες Πολιτείες, ακριβώς όταν τελείωνε η απαγόρευση. Είχε αυτή την τεράστια υπηρεσία και κορυφαία θέση, αλλά δεν είχε τίποτα να κάνει. Γι’ αυτό και εφηύρε ουσιαστικά αυτό τον πόλεμο για να κρατήσει την υπηρεσία ζωντανή. Και το έκανε με βάση τα τρία πράγματα που μισούσε περισσότερο στον κόσμο: Αφροαμερικανούς, Λατινοαμερικάνους και τοξικομανείς. Έχτισε μια ολόκληρη γραφειοκρατία βασισμένη σε ισχυρές κοινωνικές προκαταλήψεις για να καταπιέσει αυτές τις ομάδες.

Πώς μπαίνει στο παιχνίδι η Λατινική Αμερική;

JH Αυτός είναι ο πυρήνας του «πολέμου κατά των ναρκωτικών». Όταν απαγορεύουν τα ναρκωτικά, δεν εξαφανίζονται, απλώς πηγαίνουν από τα χέρια των γιατρών και των φαρμακοποιών σε εμπόρους ένοπλων ναρκωτικών και τότε οι Ηνωμένες Πολιτείες κατηγορούν το Μεξικό γι’ αυτό, το οποίο είναι πολύ ειρωνικό, αν δείτε ότι τώρα, 100 χρόνια αργότερα, ο Τραμπ βάσισε την εκστρατεία του στην ιδέα αυτή. Η κυβέρνηση του Μεξικού εκείνη την εποχή έκανε κάτι πολύ έξυπνο και γενναίο. Είπε στις Ηνωμένες Πολιτείες: «Είδαμε τι κάνεις και δεν λειτουργεί». Έτσι, έβαλαν τον Leopoldo Salazar Viniegra υπεύθυνο για την πολιτική για τα ναρκωτικά. Ήταν ιδιοκτήτης ενός κέντρου αποκατάστασης και γνώριζε το θέμα. Τότε είπε αυτός: «Η κάνναβη δεν είναι πραγματικά επιβλαβής, δεν πρέπει να την απαγορεύουμε. Σχετικά με το πρόβλημα άλλων ναρκωτικών, οι τοξικομανείς πρέπει να αντιμετωπίζονται με αγάπη, συμπόνια και ιατρική περίθαλψη, αλλά δεν πρέπει να απαγορεύονται τα ναρκωτικά, διότι αν γίνει αυτό, θα ελέγχονται από τους ντίλερ, τους γκάνγκστερ και τα καρτέλ». Αν υπάρχει κάποιος στον κόσμο που έχει βγάλει ασπροπρόσωπο η ιστορία, είναι ο Leopoldo Salazar, σωστά;

ESP: Εντελώς.

JH Η απάντηση των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν: “Καθαρίστε τον”. Το Μεξικό είπε ότι πίστευαν σε αυτόν και στη συνέχεια οι Ηνωμένες Πολιτείες, βάσει του δικού τους στυλ, άρχισαν τις απειλές και σε αντίποινα, σταμάτησαν να εξάγουν νόμιμα ιατρικά οπιούχα παραγωγής ΗΠΑ στο Μεξικό. Και οι άνθρωποι άρχισαν να πεθαίνουν. Έτσι το Μεξικό έπρεπε να τα παρατήσει. Έτσι εξαπλώθηκε ο πόλεμος εναντίον των ναρκωτικών σε όλη τη Λατινική Αμερική.

Ξεκινήστε τη συζήτηση

Συντάκτες, παρακαλώ σύνδεση »

Οδηγίες

  • Όλα τα σχόλια ελέγχονται. Μην καταχωρείτε το σχόλιο σας πάνω από μία φορά γιατί θα θεωρηθεί spam.
  • Παρακαλούμε, δείξτε σεβασμό στους άλλους. Σχόλια τα οποία περιέχουν ρητορική μίσους, προσβολές ή προσωπικές επιθέσεις δεν θα καταχωρούνται.