Βλέπετε όλες τις γλώσσες εκεί πάνω; Μεταφράζουμε τα άρθρα του Global Voices, έτσι ώστε να είναι προσβάσιμα σε όλους τα παγκόσμια μέσα των πολιτών.

Μάθετε περισσότερα για: Μεταφραστικό Πρόγραμμα Lingua  »

Σε όλη τη Μέση Ανατολή, πολλές γυναίκες αντιμετωπίζουν μια διπλή απειλή: Κακοποίηση μέσα, ιός έξω

Ιρακινές στη Βαγδάτη του Ιράκ, 4 Απριλίου 2016. Φωτογραφία από τον David Stanley μέσω Flickr, CC BY 2.0.

Σε πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο, η ενδοοικογενειακή βία αυξάνεται λόγω της πανδημίας του COVID-19, που ανάγκασε τους ανθρώπους να μείνουν στο σπίτι.

Κάτω από διάφορες οδηγίες αποκλεισμού και περιορισμού, η βία κατά των γυναικών έχει αυξηθεί συμπεριλαμβανομένων των προοδευτικών δημοκρατιών. Η Γαλλία ανέφερε αύξηση 30% στην ενδοοικογενειακή βία, από τότε που η χώρα τέθηκε σε αποκλεισμό, ποσοστό παρόμοιο με την Ιταλία, την Ισπανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Βραζιλία και την Κίνα.

Το ζήτημα παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανεπίλυτο στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής (MENA), όπου η βία στις σε μεγάλο βαθμό πατριαρχικές κοινωνίες είναι ιδιαίτερα έντονη. Εδώ, η πανδημία του COVID-19 παρεμβαίνει ταυτόχρονα με συγκρούσεις μεγάλης κλίμακας, εξέγερση και οικονομική κατάθλιψη.

Αυτή η κατάσταση ώθησε τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών Αντόνιο Γκουτέρες να μιλήσει ενάντια σε ένα “φρικτό ξέσπασμα ενδοοικογενειακής βίας” και να απαιτήσει επείγουσα κυβερνητική δράση.

Όταν το σπίτι είναι ένα επικίνδυνο μέρος

Η βία κατά των γυναικών δεν αποτελεί πρόσφατη μάστιγα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, όπου τα ποσοστά παραμένουν υψηλά στις συνολικές αξιολογήσεις της ισότητας των φύλων. Η σεξουαλική και η έμφυλη βία είναι χρόνια και ενδημική. Ο “οικείος σύντροφος” είναι ο πιο συνηθισμένος δράστης της βίας.

Οι γυναίκες αντιμετωπίζουν ένα ευρύ φάσμα νομικών διακρίσεων και πατριαρχικών κοινωνικών κανόνων στις χώρες της περιοχής, όπου η συμμετοχή τους σε δημόσιο και πολιτικό χώρο είναι χαμηλή: μόνο το 25% συμμετέχει στο εργατικό δυναμικό.

Τώρα, καθώς οι οικογένειες αναγκάζονται να μείνουν μαζί στο σπίτι, η βία έχει κλιμακωθεί σε κλίμακα και σοβαρότητα σε ολόκληρη την περιοχή. Η Τυνησία ανέφερε πενταπλάσια αύξηση στην έμφυλη βία, από τότε που ξεκίνησε η πανδημία του COVID-19, σύμφωνα με την υπουργό Γυναικών, Παιδιών και Ηλικιωμένων της Τυνησίας, Asma Shiri Laabidi.

Ο συνωστισμός και οι κακές συνθήκες διαβίωσης επιδεινώνουν την εμπειρία της υπερπαρακολούθησης και της παρακολούθησης μεταξύ των μεγάλων οικογενειών, που ζουν σε κλειστές γειτονιές. Σύμφωνα με την Yosra Frawes, πρόεδρο της Τυνησιακής Δημοκρατικής Ένωσης Γυναικών:

Πολλές γυναίκες αναφέρουν ότι αισθάνονται ασφυξία ως αποτέλεσμα της φυσικής εγγύτητας με τους συζύγους τους, που παρακολουθούν κάθε τους κίνηση.

Στον Λίβανο, όπου προέκυψαν μαζικές εξεγέρσεις ενάντια στη διαφθορά και μια κακή οικονομία, προτού ο ιός αναγκάσει τους κατοίκους σε αποκλεισμό, η ενδοοικογενειακή βία είχε αυξηθεί κατά 20%.

Στο Μαρόκο, μια κυβερνητική έρευνα του 2019 διαπίστωσε ότι περισσότερες από τις μισές γυναίκες υπέστησαν βία, αλλά λιγότερες από 7% το ανέφεραν. Πρόσφατα, μια ομάδα οργανώσεων για τα δικαιώματα των γυναικών σήμανε συναγερμό και έστειλε μια επιστολή στις Αρχές με ένα σαφές μήνυμα: “Το σπίτι έχει γίνει το πιο επικίνδυνο μέρος για τις γυναίκες”.

Η σωματική βία είναι συνήθως το τελικό στάδιο μιας μακράς αλυσίδας, που ξεκινά με λεκτική κακοποίηση και μπορεί επίσης να περιλαμβάνει σεξουαλική κακοποίηση. Η Najia Tazrout, επικεφαλής της οργάνωσης Anjad κατά της έμφυλης κακοποίησης, μια οργάνωσης γυναικείων δικαιωμάτων του Μαρόκου λέει:

Ο συζυγικός βιασμός είναι ταμπού και οι γυναίκες δεν το συζητούν. Οι γυναίκες αποδέχονται αυτήν τη βία, επειδή εξαρτώνται οικονομικά από τον σύζυγό τους, ο οποίος είναι συχνά ο μόνος “κουβαλητής” στην οικογένεια.

Παρεμπόδιση των δικτύων υποστήριξης

Πολλές γυναίκες βρίσκονται τώρα υπό αποκλεισμό για αόριστο χρονικό διάστημα μαζί με τους κακοποιητές τους. Λόγω των ταξιδιωτικών περιορισμών ή του φόβου έκθεσης στον ιό, οι γυναίκες δεν μπορούν πλέον να καταφύγουν στο σπίτι των γονιών τους. Γίνονται πιο απομονωμένες και δεν έχουν πρόσβαση σε δίκτυα υποστήριξης και κοινωνικές υπηρεσίες.

Τα λίγα δημόσια ιδρύματα και οι οργανισμοί που παρέχουν υποστήριξη στις γυναίκες — πολλά καταφύγια, ασφαλείς χώροι και κέντρα υγείας για γυναίκες — έκλεισαν ή βρίσκονται υπό πίεση λόγω εργασίας με μηδενικούς προϋπολογισμούς. Οι υπηρεσίες οικογενειακού προγραμματισμού έκλεισαν επίσης. Τα δικαστήρια τέθηκαν σε αναστολή και η αστυνομία επικεντρώθηκε κυρίως στην επιβολή αποκλεισμού σε ολόκληρη την περιοχή.

Η Hend, ένα θύμα από το Μαρόκο, που αποκαλύπτει μόνο το μικρό της όνομα, ανέφερε ότι “τα καταφύγια, φοβούμενα τον ιό, αρνήθηκαν να δεχτούν γυναίκες”.

Σύμφωνα με τον διευθυντή της ABAAD, μιας μη κερδοσκοπικής οργάνωσης που διαχειρίζεται καταφύγια για γυναίκες στο Λίβανο και λειτουργεί ως κέντρο πόρων για την ισότητα των φύλων:

Με τις περιπτώσεις που εμφανίζονται τώρα στα καταφύγια, βλέπουμε μια βία πιο σοβαρή από ό,τι πριν από την οικονομική κρίση και ακόμη και κατά τη διάρκεια της επανάστασης. Υπάρχουν περισσότερες απειλές θανάτου.

Αναφέρονται επίσης περιπτώσεις δολοφονιών. Στις 17 Απριλίου, ένας άνδρας πυροβόλησε τη μητέρα και την αδερφή του μέχρι θανάτου στην κοιλάδα Μπεκάα, σύμφωνα με δήλωση του στρατού του Λιβάνου.

Μία μάστιγα που δεν αναφέρεται

Ακόμη και με πολλές ανησυχητικές αναφορές για την ενδοοικογενειακή βία, η πραγματική έκταση της βίας είναι πιθανότατα μεγαλύτερη και παραμένει ανείπωτη.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), η βία κατά των γυναικών είναι ο πιο διαδεδομένος, αλλά λιγότερο αναφερόμενος τύπος παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο φόβος, οι πολιτιστικοί κανόνες και το στίγμα είναι μεταξύ των εμποδίων, που αποτρέπουν τις γυναίκες από το να αναφέρουν τις επιθέσεις.

Μια πρόσφατη έρευνα του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης (ΔΟΜ) διαπίστωσε ότι το 75% των γυναικών στο Ιράκ δεν αισθάνονται άνετα να αναφέρουν τη βία στην αστυνομία, φοβούμενες επιπλέον κακοποίηση και πολιτιστικό στίγμα.

Η έλλειψη νομικής προστασίας κατά της ενδοοικογενειακής βίας και η πρόσβαση σε οικονομικούς πόρους αποθαρρύνουν επίσης τις γυναίκες από το να μιλούν.

Στο Κουβέιτ, δεν υπάρχουν νόμοι, που να ποινικοποιούν την ενδοοικογενειακή και σεξουαλική βία κατά των γυναικών. Στο Ιράκ, ένας σύζυγος έχει το δικαίωμα να “τιμωρήσει” τη σύζυγό του και οι γονείς επιτρέπεται να πειθαρχούν τα παιδιά τους “εντός των ορίων, που ορίζει ο νόμος ή το έθιμο.”

COVID-19: Μια κυρίως ανδρική απάντηση αγνοεί τα δικαιώματα των γυναικών

Οι κυβερνήσεις έχουν επιβάλει αποκλεισμούς, χωρίς να σχεδιάζουν ή να λαμβάνουν επαρκείς διατάξεις για την αντιμετώπιση της έμφυλης βίας, που προκαλείται από τον περιορισμό.

Ενώ η ενδοοικογενειακή βία αυξάνεται κατά τη διάρκεια καταστάσεων έκτακτης ανάγκης, ειδικά όταν τα ζευγάρια περνούν μεγάλες χρονικές περιόδους μαζί στην ίδια στέγη, τα δικαιώματα των γυναικών απλά δεν ήταν μέρος της αντίδρασης.

Η Suad Abu-Dayyeh από το Equality Now καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι κυβερνήσεις στην περιοχή “έχουν ξεχάσει εντελώς ολόκληρο το ζήτημα της βίας κατά των γυναικών λόγω του κορωνοϊού”. Η έλλειψη προετοιμασίας και οι καθυστερήσεις στην αντιμετώπιση της βίας σημαίνουν ότι συνέβη ανεπανόρθωτη βλάβη, που θα μπορούσε να αποφευχθεί.

Η αντίδραση των φύλων στην πανδημία έχει χαρακτηριστεί ως “πολεμική προσπάθεια” στην περιοχή, η οποία αναπαράγει την πατριαρχική δυναμική των φύλων.

Ενώ οι γυναίκες έχουν κινητοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό στην πρώτη γραμμή ως προσωπικό υγειονομικής περίθαλψης, δεδομένου ότι αποτελούν το 70% όλων των εργαζομένων στον τομέα της υγείας, σύμφωνα με τον ΠΟΥ, είναι επίσης οι κύριοι φροντιστές.

Σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας, οι γυναίκες εκτελούν το 76% των συνολικών ωρών της μη αμειβόμενης φροντίδας, περισσότερο από τρεις φορές όπως οι άνδρες.

Οι γυναίκες έχουν περιοριστεί σε πρωταρχικό ρόλο και παρακάμπτονται από αποφάσεις ανώτερων στελεχών. Υποεκπροσωπούνται στην πολιτική απάντηση. Οι υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων στην περιοχή είναι συντριπτικά άνδρες και η πολιτική εκπροσώπηση των γυναικών βρίσκεται στα χαμηλότερα επίπεδα παγκοσμίως.

Οι άνδρες ηγέτες έχουν επινοήσει μια στρατηγική απάντηση στην πανδημία όσον αφορά τους προϋπολογισμούς και τα σχέδια, που δεν δίνουν προτεραιότητα στα ζητήματα των γυναικών. Τα μέσα αναπαράγουν επίσης αυτήν την ανισορροπία δύναμης. Οι άνδρες καθοδηγούν κατά κύριο λόγο τις δημόσιες συζητήσεις για τον COVID-19 και ενεργούν ως κύριες πηγές πληροφοριών.

Η πανδημία αποκάλυψε για άλλη μια φορά την τρομερή κατάσταση των δικαιωμάτων των γυναικών στην περιοχή και επιδείνωσε τη σιωπηλή αλλά θανατηφόρα πανδημία της ενδοοικογενειακής βίας.

Ξεκινήστε τη συζήτηση

Συντάκτες, παρακαλώ σύνδεση »

Οδηγίες

  • Όλα τα σχόλια ελέγχονται. Μην καταχωρείτε το σχόλιο σας πάνω από μία φορά γιατί θα θεωρηθεί spam.
  • Παρακαλούμε, δείξτε σεβασμό στους άλλους. Σχόλια τα οποία περιέχουν ρητορική μίσους, προσβολές ή προσωπικές επιθέσεις δεν θα καταχωρούνται.