Οι Χίτζρα είναι βιολογικά άνδρες, ωστόσο αυτοπροσδιορίζονται ως ψυχικά γυναίκες. Είναι κοινωνικοί απόκληροι στην Ινδία και συχνά ζουν μαζί σε ομάδες, ενώ πολλοί από αυτούς εργάζονται ως πόρνες ή ζητιανεύουν για να ζήσουν. Εικόνα μέσω Flickr του Johanan Ottensooser. CC BY-NC-SA 2.0.

Στην Ινδία υπάρχει πλήθος ταυτοτήτων που σχετίζονται με τα διεμφυλικά άτομα, συμπεριλαμβανομένων των Χίτζρα (γνωστών επίσης ως αραβάνι, κότι και τζογκάπα), των ευνούχων και ίντερσεξ (διαφυλικών) ατόμων. Σε πολλές χώρες τις ανατολικής Ασίας, αυτοί οι άνθρωποι αναγνωρίζονται συχνά ως άτομα τρίτου φύλου. Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουν τα τρανς άτομα είναι πολλές από την γέννηση μέχρι τον θάνατό τους. Η πρώτη πρόκληση είναι να αποδεχτούν τον εαυτό τους ως διαφορετικό από την ευρύτερη σκοπιά της δυαδικότητας του φύλου που τους περιστοιχίζει. Η επόμενη είναι να προσαρμοστούν στην οικογένεια, το σχολείο, και το περιβάλλον και να αποκτήσουν την υποστήριξή τους: αυτοί που αποτυγχάνουν, καταλήγουν να απομακρύνονται από τον έξω κόσμο. Η δυσκολότερη πρόκληση είναι οι αντιδράσεις που αντιμετωπίζουν — περιλαμβάνουν την βία και τη θυματοποίηση — από διάφορους μέτοχους στις ζωές τους, οι οποίοι συχνά τους δυσκολεύουν στο να διατηρήσουν τυπικές δουλειές. Και τέλος, αντιμετωπίζουν δυσκολίες από τον μη-συνεργάσιμο τομέα της υγείας και την αστυνομία.

Το Global Voices πήρε συνέντευξη από την Somabha Bandopadhay μέσω email για να συζητήσουν τις μυριάδες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν τα τρανς άτομα στην Ινδία.

Εικόνα από την Somabha Bandopadhay.

Η Bandopadhay είναι Επισκέπτρια Ερευνήτρια στη Σχολή Εγκληματολογίας του Πανεπιστημίου του Μόντρεαλ στον Καναδά, ενώ στην Ινδία είναι Βοηθός Ερευνήτρια στο Εθνικό Πανεπιστήμιο Νομικών Επιστημών της Δυτικής Βεγγάλης στην Καλκούτα, όπου δουλεύει επίσης τη διατριβή της με θέμα τη βία και τη θυματοποίηση των τρανς ατόμων. Είναι ακτιβίστρια της κοινότητας και έχει ασχοληθεί με την υπεράσπιση, τη νομική ενημερότητα και την ευαισθητοποίηση με την κοινότητα, την αστυνομία και τους δικαστικούς υπαλλήλους στην πολιτεία της, τη Δυτική Βεγγάλη.

Η Bandopadhay μας μίλησε για το έργο της στην ευαισθητοποίηση σχετικά με την ανάγκη για δίκαιη και ισότιμη αντιμετώπιση των τρανς ατόμων και την εξάλειψη διακρίσεων. Οι απαντήσεις της έχουν υποστεί επιμέλεια για λόγους σαφήνειας.

Global Voices (GV): Πως και γιατί ξεκίνησες τον ακτιβισμό και την έρευνά σου σε διεμφυλικά ζητήματα;

Somabha Bandopadhay (SB): In grade eight, my sociology teacher introduced the discourse on transgender persons, and his words inspired me so much that gradually I took an interest in exploring them. At law school, the same interest continued intermittently. But there was a moot court competition that accelerated my love for the subject, committing me to work for them for the rest of my life.

I continued research on the topic as part of my LLM (Master of Laws) dissertation and chose to keep the work ongoing for my PhD. I realised that human rights law has massively failed to protect this group of people who are the worst affected group in every circumstance.

Somabha Bandopadhay (SB): Στην όγδοη τάξη, ο δάσκαλος της κοινωνιολογίας μας παρουσίασε τον διάλογο για τα τρανς άτομα και τα λόγια του με ενέπνευσαν τόσο που τελικά ενδιαφέρθηκα να τα εξερευνήσω. Όσο ήμουν στη Νομική, το ίδιο ενδιαφέρον συνέχισε περιστασιακά. Αλλά υπήρξε μια εικονική δίκη, που επιτάχυνε την αγάπη μου για το αντικείμενο, δεσμεύοντάς με να εργάζομαι γι’ αυτό για το υπόλοιπο της ζωής μου.

Συνέχισα την έρευνά μου στο θέμα αυτό ως μέρος της διπλωματικής μου εργασίας (LLM) και επέλεξα να συνεχίσω το έργο περαιτέρω για το διδακτορικό μου. Συνειδητοποίησα ότι η νομοθεσία περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχει αποτύχει παταγωδώς να προστατεύσει αυτή την ομάδα ανθρώπων, που είναι οι πιο πληγείσα σε κάθε περίσταση.

GV: Ποια είναι η παρούσα κατάσταση για τα τρανς άτομα στην Ινδία;

SB: It is true that the landmark 2014 judgement is there to confer protection.

The judgement was the first judgement, and the only one from the Supreme Court of India, that legally recognised transgender people or “third gender” people in India, conferring on them the right to self-determination and legally recognising the sexual reassignment surgery (SRS) process. The judges recognised the plight of the transgender persons and directed that they can be legally protected through the gender identity of their choice in ID cards, and welfare schemes and that their safety is ensured.

The new 2019 act to protect transgender rights has also been brought forth, however, the implementational challenges remain.

Passing laws is certainly not a dignified attitude towards them. Welfare schemes are now slowly being conceived for them, but the government is not finalising the prerequisites needed to get the benefits. Transgender persons and most importantly, safety and security in terms of the violence and victimisation they face at home, school, on the street and workplace and from other stakeholders like teachers, police, and hospitals are still distant dreams.

SB: Ισχύει ότι η απόφαση ορόσημο του 2014 υπάρχει για να παρέχει προστασία.

Η απόφαση αυτή ήταν η πρώτη και η μοναδική από το Ανώτατο Δικαστήριο της Ινδίας, που αναγνώρισε νομικά τα τρανς άτομα ή άτομα τρίτου φύλου στην Ινδία παρέχοντάς τους το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού και αναγνωρίζοντας νομικά την διαδικασία επέμβασης φυλομετάβασης/επαναπροσδιορισμού φύλου (SRS). Οι δικαστές αναγνώρισαν τη δεινή θέση των διεμφυλικών ατόμων και διέταξαν να προστατεύονται νομικά μέσω της έμφυλης ταυτότητας της επιλογής τους σε δελτία ταυτότητας και σε προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας, καθώς και να διασφαλιστεί η ασφάλειά τους.

Η νέα νομοθεσία του 2019 για την προστασία τρανς δικαιωμάτων έχει επίσης τεθεί σε ισχύ, ωστόσο, οι προκλήσεις εφαρμογής της εξακολουθούν να υφίστανται.

Η ψήφιση νόμων σίγουρα δεν αποτελεί αξιοπρεπή στάση απέναντί ​​τους. Προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας δημιουργούνται πλέον σιγά σιγά για αυτούς, αλλά η κυβέρνηση δεν οριστικοποιεί τις απαιτούμενες προϋποθέσεις για την πρόσβαση τους στα επιδόματα αυτά. Τα τρανς άτομα και κατά κύριο λόγο η ασφάλεια και προστασία από τη βία και θυματοποίηση που αντιμετωπίζουν στο σπίτι, στο σχολείο, στους δρόμους και στους χώρους εργασίας, καθώς και από άλλους μετόχους όπως δάσκαλοι, αστυνομικοί και νοσοκομεία, είναι ακόμα άπιαστο όνειρο.

GV: Ποια είναι η διαφορά μεταξύ τρανς ατόμων και Χίτζρα; Κατά πόσο διαφέρουν οι αντιξοότητές τους;

SB: Transgender is a gender identity. So, someone with the biological sex of one gender identifies as the other, and one who is biologically male identifies more as a woman, that is transgender.

Hijras
Hijras have a major role to play in the Indian society and have rituals to follow and undertake during marriage or childbirth or death. The members of the Hijra profession visit the homes and perform the rituals and bless the household for prosperity and happiness. It is a profession whereby performing these rituals they earn their livelihood and have a strict hierarchy to maintain in their group.

Hijra is a profession, like, for example, being a priest, and also a socio-cultural identity that is primarily practised in the Indian subcontinent but also in the neighbouring countries. As a profession, it comes with its own set of responsibilities like any other profession and dates back a few centuries. So, their struggles are different in many ways.

In the Hijra profession, it is within the community that struggles take place and transgender persons  are protected from the outside world, but, for transgender persons in other professions, the fight is constantly with society at large in different places — at the workplace, a clinic or other places.

SB: Η διεμφυλικότητα είναι μια ταυτότητα φύλου. Οπότε όταν κάποιος με το βιολογικό γένος ενός εκ των δύο έμφυλων ταυτοτήτων αυτοπροσδιoρίζεται με το άλλο και κάποιος βιολογικά αρσενικός προσδιορίζεται περισσότερο ως γυναίκα, αυτό το άτομο είναι τρανς.

Χίτζρα
Οι Χίτζρα διαδραματίζουν μεγάλο ρόλο στην ινδική κοινωνία και έχουν τελετουργίες που ακολουθούν ή τελούν στον γάμο, τον τοκετό, ή το θάνατο. Τα μέλη του επαγγέλματος Χίτζρα επισκέπτονται το σπίτι και εκτελούν τα τελετουργικά και ευλογούν το σπίτι με ευημερία και ευτυχία. Είναι ένα επάγγελμα, στο οποίο κερδίζουν το ψωμί τους μέσω αυτών των τελετών και έχουν μια αυστηρή ιεραρχία να διατηρήσουν στην ομάδα τους.

Το να είσαι Χίτζρα είναι σαν επάγγελμα, όπως για παράδειγμα το να είσαι ιερέας, και παράλληλα μια κοινωνικοπολιτισμική ταυτότητα, που τελείται κατά κύριο λόγο στην ινδική υποήπειρο, αλλά και σε γειτονικές χώρες. Ως επάγγελμα διαθέτει το δικό του σύνολο αρμοδιοτήτων και χρονολογείται μερικούς αιώνες πίσω. Οπότε, οι δυσκολίες τους διαφέρουν με πολλούς τρόπους.

Στο επάγγελμα χίτζρα, οι δυσκολίες παρουσιάζονται στο πλαίσιο της κοινότητας και τα τρανς άτομα προστατεύονται από τον έξω κόσμο, αλλά για τα τρανς άτομα σε άλλα επαγγέλματα, πρόκειται για μια διαρκή μάχη με την ευρύτερη κοινωνία σε πολλά μέρη — στο χώρο εργασίας, σε μια κλινική, και άλλα μέρη.

GV: Η ανεργία, οι διακρίσεις και ο κοινωνικός αποκλεισμός έχουν τις ρίζες τους σε κοινωνικές, θρησκευτικές ή πολιτιστικές πεποιθήσεις;

SB: It is based on social conditioning more than other things. This encapsulates social and cultural factors that are built on the notions of bi-genderism. This is the problem. On religious grounds, I would say it is less because in most religions transgender people's existence has been mentioned in a positive light, which people tend to overlook or confuse with homosexuality. So, it is the societal beliefs and perceptions that have led to this situation.

SB: Βασίζονται σε κοινωνική συνθήκη περισσότερο απ’ ο,τιδήποτε άλλο. Αυτό περικλύει κοινωνικούς και πολιτισμικούς παράγοντες που χτίζονται στις έννοιες του διφυλισμού. Αυτό είναι το πρόβλημα. Το θρησκευτικό υπόβαθρο θα έλεγα ότι υστερεί, καθώς οι περισσότερες θρησκείες αναφέρουν την ύπαρξη των τρανς ατόμων με θετική σκοπιά, κάτι το οποίο ο κόσμος τείνει να παραβλέπει ή να συγχέει με την ομοφυλοφιλία. Οπότε οι κοινωνικές πεποιθήσεις και αντιλήψεις είναι που έχουν οδηγήσει σε αυτή την κατάσταση.

GV: Πως αντιμετωπίζουν και αντιστέκονται τα τρανς άτομα στην ενάντιά τους προκατάληψη;

SB: This is a question best answered by transgender persons themselves, as each has their own stories and experiences to share. But, as someone who works closely with the community, I can say that it is harsh. However, they have no options but to fight back, either by approaching the courts, gathering the community for help, going to the police, conducting protest marches, or, in the worst and weakest examples, letting these go and probably even ending their lives if they are unable to cope. It depends on various factors such as how they react and how they respond, it has myriad forms and my response is only a tiny nutshell.

SB: Αυτή η ερώτηση μπορεί να απαντηθεί καλύτερα από τα ίδια τα τρανς άτομα, μιας και το καθένα από αυτά έχει τις δικές του ιστορίες και εμπειρίες να μοιραστεί. Όμως καθώς εργάζομαι στενά με την κοινότητα, μπορώ να πω ότι είναι σκληρό. Ωστόσο, δεν έχουν επιλογή παρά να αντισταθούν, είτε προσεγγίζοντας τα δικαστήρια, συγκεντρώνοντάς την κοινότητα για βοήθεια, πηγαίνοντας στην αστυνομία, διεξάγοντας πορείες διαμαρτυρίας, ή στην χειρότερη των περιπτώσεων, να τα παρατήσουν ή ακόμα και να βάλουν τέλος στις ζωές τους αν δεν μπορέσουν να ανταπεξέλθουν. Εξαρτάται από πολλούς παράγοντες όπως το πώς αντιδρούν και πώς απαντούν, έχει μυριάδες μορφές και η απάντησή μου είναι μόνο μια συνοπτική περιγραφή.

GV: Πως συμβάλλει η δουλειά σου στην προώθηση των δικαιωμάτων των διεμφυλικών ατόμων;

SB: I am looking at the safety concerns of transgender persons from a legal perspective. As a result, I am looking at violence, victimisation and human rights, a law that necessarily looks at protection against criminal acts. This is because I feel that, without safety and protection, all other civil rights protection and welfare schemes are futile exercises because, clearly, transgender people would face criminal consequences in those civil rights domains as history shows. I hope to be able to put forth this to the right authorities who would hopefully act in accordance with this to protect the lives of transgender persons.

SB: Εξετάζω τις ανησυχίες των τρανς ατόμων περί ασφαλείας από νομική σκοπιά. Έτσι, εξετάζω τη βία, τη θυματοποίηση και τα ανθρώπινα δικαιώματα, ένα νομικό δίκαιο που αφορά την προστασία κατά των εγκληματικών πράξεων. Αυτό γιατί νιώθω πως, χωρίς ασφάλεια και προστασία, όλες οι άλλες αστικές προστασίες και τα προγράμματα πρόνοιας είναι μάταιες ασκήσεις, καθώς τα τρανς άτομα προφανώς θα αντιμετώπιζαν ποινικές συνέπειες σε αυτούς τους τομείς αστικού δικαίου, όπως μας δείχνει η ιστορία. Ελπίζω να μπορέσω να θέσω το ζήτημα στις αρμόδιες Αρχές, οι οποίες ευελπιστώ θα πράξουν τα δέοντα, ώστε να προστατεύσουν τις ζωές των τρανς ατόμων.