Γκράφιτι στο μετρό της Βιέννης, στην περιοχή Φαβορίτεν της Αυστρίας: «Αλληλεγγύη όχι φιλανθρωπία» και «Αφοπλισμός της ΕΕ!». Φωτογραφία από τον Herzi Pinki στο Wikimedia Commons ( CC BY-SA 4.0 ).

Σημείωση συγγραφέα: Γράφω αυτό το κείμενο από μια κοντινή απόσταση. Ο αδερφός μου υπηρέτησε ως γιατρός στα επείγοντα σε αγροτικές, παραμεθόριες περιοχές της Τουρκίας, δίνοντάς μου (με τη συγκατάθεσή μου) πρόσβαση στις πραγματικότητες και τις προοπτικές της πρώτης γραμμής. Έχω δει πώς ένα χαμένο γεύμα μπορεί να γίνει μια χαμένη σχολική μέρα, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε μια τεταμένη νυχτερινή βάρδια για κάποιον στα επείγοντα. Μέσω της εργασίας του αδερφού μου και των σπουδών μου στις διεθνείς σχέσεις και την πολιτική, έχω μιλήσει με εκπαιδευτικούς, δημοτικούς υπαλλήλους, καταστηματάρχες και οικογένειες, παγιδευμένοι όλοι ανάμεσα σε διαλυμένα συστήματα και επιβίωση. Δεν προσφέρω εύκολες απαντήσεις. Προσφέρω συσχετίσεις που έχουν παρατηρηθεί μεταξύ της επισιτιστικής ασφάλειας, της υγειονομικής περίθαλψης, της εκπαίδευσης και της πολιτικής. Αυτή είναι μια έκκληση για αλληλεγγύη πέρα ​​από τα σύνορα και τον χρόνο, επειδή ό,τι συμβαίνει στο Βαν ή στα όρια της Τουρκίας αντανακλά αγώνες παντού. Η κατανόηση του πώς τα συστήματα αποτυγχάνουν ή επιτυγχάνουν σε ένα μέρος μας διδάσκει πώς να στηρίζουμε το ένα το άλλο σε όλα τα μέρη.

Το εύθραυστο σώμα ενός μωρού ακουμπάει στον ώμο της μητέρας του, με τα χείλη του ξερά και ραγισμένα σαν το ξερό χώμα. Το μπουκάλι στην τσάντα είναι μια απεγνωσμένη προσπάθεια να μετατραπεί η φτώχεια σε επιβίωση. Το αχνό κλάμα του βρέφους είναι πιο δυνατό από οποιαδήποτε κραυγή. Με κάθε νέα καταστροφή, κάθε νέο άδειο στομάχια από την πείνα, κάθε νέο μισθό που θυσιάζεται και κάθε νέο λεωφορείο που δεν φτάνει ποτέ, η κρίση κλιμακώνεται με βάναυση ένταση. Μέχρι να φτάσουν στο γραφείο διαλογής εξαντλημένοι, δεν είναι πλέον απλώς στατιστικά στοιχεία. Είναι πραγματικοί άνθρωποι που εμφανίζονται μέσα από τις χαραμάδες και εισβάλλουν στα Σαββατοκύριακα και τις ζωές μας.

Αλλού υπάρχει μια ψευδαίσθηση. Μας ξεγελούν να πιστεύουμε ότι τα ανθρωπιστικά ζητήματα περιορίζονται σε έναν ξεχωριστό κόσμο, που ονομάζεται «υπερπόντιος», και η ασφάλεια ανήκει σε έναν διαφορετικό κόσμο, που ονομάζεται «σπίτι». Αλλά η αλήθεια είναι ότι αυτοί οι δύο κόσμοι αλληλοσυνδέονται. Δεν υπονοώ ότι πρέπει να νοιαζόμαστε μόνο για την βοήθεια, επειδή μας κρατά ασφαλείς. Λέω ότι πρέπει να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα ότι ο κόσμος μας αλληλοσυσχετίζεται. Όταν οι βασικές ανάγκες των ανθρώπων ικανοποιούνται πριν ξεσπάσουν κρίσεις, οι κοινότητές μας παραμένουν ειρηνικές, όχι επειδή αστυνομεύουμε περισσότερο, αλλά επειδή λιγότεροι άνθρωποι ωθούνται σε απεγνωσμένες επιλογές.

Πώς μεταδίδονται τα σοκ; Ακολουθούν τρεις τρόποι. Πρώτον, μέσω των αλυσίδων εφοδιασμού. Η ξηρασία, ο αποκλεισμός ή η αποτυχία της συγκομιδής σε μια περιοχή εμφανίζονται ως απότομες αυξήσεις τιμών σε μια άλλη. Μια ουρά για ψωμί εκεί γίνεται εδώ λογαριασμός παντοπωλείου. Δεύτερον, εξαπλώνονται γρήγορα μέσω χρονοδιαγραμμάτων και αλγορίθμων. Η οργή ταξιδεύει πιο γρήγορα από το πλαίσιο. Η παραπληροφόρηση βρίσκει ανθρώπους που είναι ήδη κουρασμένοι, ανήσυχοι και θυμωμένοι, είτε στο Γκαζιαντέπ είτε στη Γλασκώβη. Τρίτον, μέσω των οδών ανθρώπινης μετακίνησης. Όταν οι ασφαλείς, νόμιμες οδοί φράσσονται, οι άνθρωποι δεν σταματούν να κινούνται. Κινούνται με πιο επικίνδυνους τρόπους ενδυναμώνοντας τους λαθρέμπορους και το οργανωμένο έγκλημα. 

Τίποτα από αυτά δεν είναι αφηρημένο αν είσαι εκπαιδευτικός, νοσηλευτικό προσωπικό ή διατηρείς κατάστημα. Φαίνεται στην παρουσία, στις αίθουσες αναμονής και στις αποδείξεις. Η επένδυση σε βασικές ανάγκες εκ των προτέρων φέρνει ένα μέρισμα ασφάλειας, όχι επιτήρηση. Παρέχοντας σχολικά γεύματα, επιστρέφουμε τα παιδιά στις τάξεις, όχι στους δρόμους. Η οικονομική υποστήριξη σταθεροποιεί τα μηνιαία έξοδα αποκλείοντας τους τοκογλύφους. Όταν οι δήμοι συνεργάζονται πέρα ​​από τα σύνορα, και οι δύο γειτονιές αντιμετωπίζουν το κρύο με λιγότερες κρίσεις. Αυτό δεν είναι κήρυγμα γενναιοδωρίας. Είναι μια καθαρή ματιά στο πώς λειτουργεί το σύστημα.

Τι βοηθάει, λοιπόν, στην πραγματικότητα; Γνωρίζοντας ότι αυτό το ζήτημα υπάρχει, μας δίνει το δικαίωμα να αναλάβουμε δράση. Με την ευαισθητοποίηση και την λογοδοσία των ηγετών, μπορούμε να διαμορφώσουμε πολιτική και να δημιουργήσουμε ουσιαστική αλλαγή. Δεν πρόκειται για μεγάλες χειρονομίες, αλλά για μικρές, συλλογικές δράσεις: μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ένα σύντομο μήνυμα σε έναν εκπρόσωπο ή μια μικρή δωρεά για την υποστήριξη ενός αξιόλογου σκοπού. Το πιο σημαντικό, πρέπει να θυμόμαστε ότι τα άτομα που επηρεάζονται είναι ανθρώπινα όντα, όχι απλώς αριθμοί. Μόνο όταν είναι ασφαλή μπορούμε πραγματικά να βιώσουμε αρμονία. Αυτό μπορεί να μην ταιριάζει σε ένα πιασάρικο σύνθημα, αλλά είναι ένας εφικτός, πραγματικός στόχος.

Σήμερα, με την Τεχνητή Νοημοσύνη και την επιτήρηση σε άνοδο, τα εθνικά σύνορα να αποκτούν σημασία και τους ηγέτες που αναδύονται και θεωρούν τους εαυτούς τους μόνο, πρέπει να σκεφτόμαστε ο ένας τον άλλον. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να θυσιάζουμε την αλληλεγγύη μας ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Είναι η στιγμή που είμαστε πιο συνδεδεμένοι από ποτέ με ανθρώπους πέρα ​​από τους ωκεανούς. Πρέπει να σταθούμε ενωμένοι, αλλιώς μια μέρα θα αντιμετωπίσουμε κρίσεις, που δεν θεωρούσαμε ποτέ δυνατές στη ζωή μας. Η αξιοπρέπειά μας, η ανθρωπιά μας, οι αξίες μας και οι οικογένειές μας διακυβεύονται. Πρέπει να φωνάξουμε για τα δικαιώματα των ανθρώπων παγκοσμίως. Είμαστε ένα και απλώς πρέπει να το θυμόμαστε αυτό.

Επιστρέφω στα επείγοντα, όπου περιμένουν δύο νυσταγμένα αδέρφια. Το δωμάτιο μυρίζει υγρή στάχτη από τη σόμπα, που έφεραν μέσα, όταν χτύπησε το κύμα ψύχους και ο λογαριασμός τους εκτοξεύτηκε στα ύψη. Το οξυγόνο τους αναζωογονεί καθαρίζοντας την ομίχλη από τα μάτια τους. Μια ασφαλέστερη θερμάστρα και μια χειμερινή βοήθεια θα μπορούσαν να τους είχαν κρατήσει ασφαλείς και ζεστούς στο σπίτι. Όταν αγνοούμε τους αγώνες των άλλων, τα προβλήματα που μπορούν να προληφθούν μετατρέπονται σε δαπανηρές καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Δεν πρόκειται για πανικό ή για λύπηση. Πρόκειται για το να παραμένουμε σε εγρήγορση και να εντοπίζουμε τους συσχετισμούς μεταξύ ενός μεταμεσονύχτιου τουίτ στο Λονδίνο, μιας ουράς για ψωμί στη βόρεια Συρία και μιας γεμάτης αίθουσας διαλογής στην ανατολική Τουρκία. Συσχετισμούς που βασίζονται σε αλυσίδες εφοδιασμού, χρονοδιαγράμματα και πολιτικές, που μπορούμε πραγματικά να αλλάξουμε.

Χρειαζόμαστε σαφήνεια, όχι φιλανθρωπία ή φόβο. Αλληλεγγύη, όχι συμπάθεια. Έτσι, όταν έρθει η άνοιξη του χρόνου, περισσότεροι από εμάς θα μπορούν να περπατούν στους δρόμους με γαλήνη.