Κολάζ που δημιουργήθηκε με το πρόγραμμα Canva, χρησιμοποιώντας στιγμιότυπα από ένα βίντεο στο YouTube από τον λογαριασμό Diario El Comercio, Καράκας, Βενεζουέλα, 3 Ιανουαρίου του 2026. Χρησιμοποιείται με άδεια.

3 Ιανουαρίου του 2026, ακριβώς στις 2 τα ξημερώματα, ξυπνήσαμε απότομα από μία έκρηξη. Δεν υπήρχε αμφιβολία: μας βομβάρδιζαν. Το Καράκας, ίσως η πιο θορυβώδης πόλη στη Βενεζουέλα, βυθίστηκε σε μία αλλόκοτη σιωπή εκείνον τον Δεκέμβριο. Οι οικογένειες έμεναν μες στα σπίτια τους, προσκολλημένες στην ελπίδα για ήρεμα, αρμονικά Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά πριν από αυτό που όλοι γνώριζαν ότι ερχόνταν: την πτώση του Πρωθυπουργού Νικολά Μαδούρο, δικτάτορα που κυβερνούσε το κράτος αδίστακτα από το 2013, μετά τον θάνατο του Ούγκο Τσάβες.

Οι εκρήξεις συνέχισαν για περίπου δύο ώρες, χωρίς καμία επίσημη πληροφορία να δημοσιεύεται από την κυβέρνηση της Βενεζουέλας. Παράλληλα, εκατοντάδες βίντεο πλημμύρισαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: Για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία, η πρωτεύουσα Καράκας δεχόνταν επίθεση από τον αμερικανικό στρατό. Συνολικά, 12 στρατιωτικές εγκαταστάσεις χτυπήθηκαν. Οκτώ στο Καράκας και οι υπόλοιπες στις γειτονικές πολιτείες Λα Γκέρα και Αράγουα.

Τρεις ώρες αργότερα, η επιβεβαίωση ήρθε μέσω ανάρτησης του Ντόναλντ Τραμπ: ο Νικολά Μαδούρο και η γυναίκα του Σίλια Φλόρες απήχθησαν και οδηγούνταν στις ΗΠΑ για να δικαστούν για κατηγορίες ναρκο-τρομοκρατίας και διακίνησης ναρκωτικών. Μετά από αυτό, η πόλη βυθίστηκε σε νεκρική σιγή, που διήρκεσε ολόκληρη τη μέρα. Δεν υπήρχαν ούτε πορείες, ούτε εορτασμοί: μόνο σιωπή, αναλογισμός της καταστροφής και αναμονή.

Τα τελευταία 13 χρόνια, ακούγαμε όλων των ειδών τους ήχους: τους Cacerolazo, που χτυπούσαν άδειες κατσαρόλες τη νύχτα, διαμαρτυρόμενοι κρυφά από την ασφάλεια των σπιτιών τους, αστυνομικές και κρατικές δυνάμεις που τραμπούκιζαν διαδηλωτές, δακρυγόνα που χτυπούσαν τα παράθυρα, δυνατές απειλές των colectivos, φωνές που έβριζαν τον Μαδούρο «Maduro, coño de tu madre» («Μαδούρο, πουτάνας γιε»). Ακούγαμε πυροβολισμούς, κραυγές βοήθειας σε στιγμές καταστολής και υποστήκαμε άπειρη σιωπή, άυπνες νύχτες μετά από ταραχώδη γεγονότα. Ωστόσο, τίποτα δεν συγκρίνεται με τον ήχο της βόμβας, που πέφτει στο σκοτάδι κοντά στο σπίτι σου.

Ποτέ μου δεν φαντάστηκα πως θα τρομοκρατούμουν από έναν ήχο σαν αυτόν της βόμβας. Ένιωσα πως ο χρόνος επιβράδυνε: η αναταραχή στον αέρα, η εκτόξευση ενός όπλου κατακευασμένου να καταστρέφει, ο δρόμος του μέσα στον ουρανό και τέλος η εκκωφαντική έκρηξη που άφησε πίσω του.

Σκεφτόμουν πως οι Βενεζουελάνοι είχαν ήδη ακούσει κάθε ήχο που είχε να προσφέρει η βία της χώρας. Αλλά αυτό ήταν κάτι νέο: τρομακτικό με την ανοικειότητά του.

Αργότερα εκείνη τη μέρα, οι άνθρωποι βγήκαν μονάχα για τα απαραίτητα: τρόφιμα, φάρμακα, νερό, αέριο. Τα ΜΜΜ δεν κυκλοφόρησαν και μόνο μερικά σούπερ μάρκετ και φαρμακεία τόλμησαν να ανοίξουν, τα περισσότερα κάτω από την προστασία της αστυνομίας για να αποτρέψουν αυτό που φοβούνται οι caraqueño (ιθαγενείς κάτοικοι του Καράκας): πλιάτσικο. Σε τεράστιες ουρές, οι άνθρωποι συζητούσαν ψιθυριστά τα νέα και εξέφραζαν τις αναπάντητες απορίες τους: Τι θα συμβεί τώρα; Θα αναλάβει την εξουσία η Ντέλσι Ροδρίγκες; Πόσοι έχουν πεθάνει; Θα κάνει αυτό τη ζωή καλύτερη ή χειρότερη; Και αν στη συνέχεια βομβαρδιστούν οι πολίτες; Πρέπει να γιορτάσουμε; Θα υπάρχει τροφή στο σούπερ μάρκετ σήμερα για να ταΐσουμε τις οικογένειές μας;

Αν έπρεπε να το περιγράψω, ήταν ο ήχος της ασάφειας, του φόβου και της αντίφασης.

Έξω από τη χώρα, ιδιαίτερα σε πόλεις με μεγάλο πληθυσμό Βενεζουελάνων απόδημων όπως η Νέα Υόρκη, Μαδρίτη και Σαντιάγο της Χιλής, οι Βενεζουελάνοι εορτάζουν τη σύλληψη του Μαδούρο. Για πολλούς, μοιάζει με πολυαναμενόμενη δικαιοσύνη. Εντός της Βενεζουέλας, τα πράγματα είναι αλλιώς. Οι άνθρωποι προσπαθούν να διαχειριστούν την ασάφεια και την επιβίωση. Αυτό δεν σημαίνει διαφωνία: σημαίνει ότι οι άνθρωποι προσπαθούν να μείνουν ζωντανοί.

Ήταν επίσης δύσκολο να εορταστεί το γεγονός, όταν ακόμη δεν γνωρίζαμε το ανθρώπινο κόστος αυτού που μόλις είχαμε βιώσει: η πόλη μας βομβαρδίστηκε. Τώρα έχουμε μια πιο ξεκάθαρη εικόνα. Σύμφωνα με τοπικά μέσα, 18 στρατιωτικοί σκοτώθηκαν, μαζί με έναν πολίτη (μία γυναίκα στη Λα Γκέρα) και τουλάχιστον 80 άτομα πληγώθηκαν. Ακόμη κι έτσι, ο πλήρης αντίκτυπος στις υποδομές παραμένει άγνωστος, όπως και το τι θα σημαίνει αυτό για την καθημερινότητά μας.

Οι αεροπορικές επιδρομές, όπως όλα τα σοκ, ήταν φυσικά βίαιες. Από τον Αύγουστο του 2024, οι αυξανόμενες στρατιωτικές εντάσεις μας έκαναν να αναμένουμε την πιθανότητα ανατροπής του Μαδούρο. Πολλαπλές αεροπορικές επιδρομές ενάντια σε βενεζουελάνικα σκάφη στην Καραϊβική έχουν σκοτώσει περισσότερους από 100 ανθρώπους, όλες χωρίς διαφάνεια, απόδειξη της διακίνησης ναρκωτικών ή έστω μία εξήγηση γιατί δεν μπόρεσαν οι ύποπτοι για το εμπόριο ναρκωτικών να συλληφθούν και δικαστούν.

Δεν γνωρίζουμε ακόμα τα ονόματα πολλών από εκείνων που σκοτώθηκαν στην Καραϊβική. Παρόλο που πολλοί λένε ότι επικίνδυνοι εγκληματίες πρέπει να εξουδετερώνονται έτσι, και πως αυτή η στρατηγική είναι απαραίτητη για την ασφυξία του καθεστώτος του Μαδούρο, η αλήθεια είναι ότι ακόμη ένα παράδειγμα για το πώς υποφέρει η Βενεζουέλα έχει γίνει κανονικότητα, έχει ελαχιστοποιηθεί και μετατραπεί σε σύμβολο για έναν σκοπό για τον οποίο δεν μας δόθηκε ποτέ αξιόπιστη πληροφορία.

Αναγκάστηκα να ξαναδώ τα βίντεο των αεροπορικών επιδρομών από την Καραϊβική, που ξεκίνησαν να διακυνούνται στην εβδομαδιαία μας παρακολούθηση τον Αύγουστο – αθόρυβα θραύμαστα καταστρέφονται στη θάλασσα. Υπήρχαν τρομακτικές εικόνες, και τώρα φαντάζομαι τους ήχους που τις συνόδευαν: τα κύματα, τα ελικόπτερα, τη στιγμή της εκτόξευσης, τα τελικά λόγια και οι προσευχές. Ο ήχος του φόβου, υποθέτω.

Υπάρχει κάτι συγκεκριμένο για τη συνειδητοποίηση ότι ο πόλεμος σε πλησιάζει. Οι φωτογραφίες, τα συναισθήματα, οι ήχοι ακόμη και οι μυρωδιές. Ο τρόπος που σιγά σιγά συνηθίζουμε τις νέες μορφές βίας, καταπίεσης και εκμετάλλευσης.

Το ηχοτοπίο του πολέμου — ένας ακόμη ήχος που προστίθεται σε μια ήδη κακοποιημένη χώρα, μια ακόμη τρομακτική καταχώρηση στο γλωσσάρι της βίας μας.