Ιατρικό πόρισμα που δείχνει μη ανιχνεύσιμο ιικό φορτίο. Εικονογράφηση από το Minority Africa. Χρησιμοποιείται με άδεια.

Αυτή η ιστορία γράφτηκε από τον ID Christopher και δημοσιεύτηκε αρχικά από το Minority Africa στις 2 Ιανουαρίου 2026. Αυτή η επεξεργασμένη έκδοση αναδημοσιεύεται στο πλαίσιο συμφωνίας κοινής χρήσης περιεχομένου. 

Δεν είμαι σίγουρος τι αντίδραση περίμενα, αλλά ανακουφίστηκα όταν ο Silas μου ζήτησε να επαναλάβω αυτό που του είχα πει. Είτε δεν με είχε ακούσει καλά είτε δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που άκουσε. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι απ’ τα δύο ήταν. Έτσι, με ένα χαμόγελο και μια κίνηση του χεριού μου, του είπα να μην ανησυχεί, ότι αυτό που είχα πει δεν ήταν καν σημαντικό. Ήταν η δεύτερη φορά μας μαζί και θα κάναμε σεξ μια τελευταία φορά πριν σταματήσουμε να βλεπόμαστε.

Ακόμη αναρωτιέμαι τι θα συνέβαινε αν είχα ξεκαθαρίσει τη δήλωσή μου. Θα με κατηγορούσε ότι προσπαθούσα να τον μολύνω; Θα μου έλεγε να φύγω από το δωμάτιο του ξενοδοχείου, να μην του ξαναστείλω μήνυμα ποτέ; Εκείνον τον καιρό, σκέφτηκα πως δεν ήταν θέμα του αν ο Silas ήταν άνθρωπος που θα μπορούσε να το κάνει αυτό, αλλά ότι έκανα σεξ με έναν άντρα, του οποίου η αντίδραση σε τέτοια εκμυστήρευση θα ήταν φριχτή. Έλεγε περισσότερα για την ευθυκρισία μου και τη διαδικασία που ακολουθώ για τη σεξουαλική μου επαφή παρά για την επίγνωση του ίδιου ή οποιουδήποτε άλλου σχετικά με τον HIV.

«Μην του το πεις ακόμη», είπε ο γνωστός μου ο Usman, που εργάζεται σε μονάδα περίθαλψης στο Ενούγκου, όταν του είπα ότι σκεφτόμουν να φανερώσω ότι είμαι οροθετικός στον David, ένα ερωτικό μου ενδιαφέρον. Είχα γνωρίσει τον David από κοντά μόνο μία φορά, αφού είχαμε ανώνυμα «ταιριάξει» σε μια συζήτηση για κουήρ άνδρες στο Twitter.

«Νομίζω ότι θα το πάρει καλά», είπα. «Είναι φοιτητής ιατρικής. Είναι πανέξυπνος». Τώρα ξέρω ότι το να είναι κανείς φοιτητής ιατρικής δεν ισούται με βασικές γνώσεις για τον HIV/AIDS ούτε το να είναι κανείς πανέξυπνος ισούται με συμπόνοια ή ένα βαθμό περιέργειας, τα οποία είναι απαραίτητα στις γνωριμίες. Δεν το είχα συνειδητοποιήσει, όταν ο Usman μου είπε να το πάω χαλαρά, να περιμένω μέχρι να επιτευχθεί ιική καταστολή στο σώμα μου, προτού μιλήσω στον David, με τον οποίο ήλπιζα να έχω μία ρομαντική σχέση.

Τελικά, η οροθετικότητά μου έγινε ένας από τους λόγους που αμφισβήτησα την πιθανότητα σχέσης με τον David. Όχι επειδή δεν ενδιαφερόταν ή επειδή δεν ήταν προφανές ότι ενδιαφερόταν, αλλά επειδή δεν έλαβα απάντηση σε ένα μήνυμα, στο οποίο εξέφραζα έναν από τους φόβους μου για τη ζωή μου με τον HIV, κάτι που έδειξε ότι απαιτείται ευθυκρισία για την προτεραιοποίηση της ευαλωτότητας.

Είναι ένα θέμα να είσαι ανοιχτόμυλος και συμπονετικός, αλλά το να έχεις το βάθος και τον χρόνο για να δημιουργήσεις χώρο για την πραγματικότητα του άλλου είναι μία σπάνια ικανότητα. Έτσι, ενώ εύχομαι να είχα ακούσει τη συμβουλή του Usman για αυτό το συγκεκριμένο θέμα, δεν μετανιώνω που το είπα στον David. Δεν μου θυμώνω γι’ αυτό. Άλλωστε, του είχα αποκαλύψει την κατάστασή μου χωρίς να μου ζητηθεί. Ωστόσο, το ταρακούνημα ήταν αρκετά ξεκάθαρο για να γίνει μία ακόμη δίοδος για την αυτοκριτική μου.

Μετά από μία έντονη φοιτητική περίοδο στις αρχές της χρονιάς, χρειαζόμουν μια ανάσα και έναν νέο χώρο γραφής. Ρώτησα τον Nolan, που ζούσε στο Ενούγκου, αν θα μπορούσα να μείνω για λίγο μαζί του και μου είπε πως ήταν εφικτό. Η ανακαίνιση του διαμερίσματός του θα ολοκληρωνόταν σε ένα μήνα, έτσι περίμενα τρεις εβδομάδες και του έστειλα μία υπενθύμιση. Τηλεφώνησα και έστειλα μηνύματα πάνω από δύο φορές, και δεν μου απάντησε ποτέ. Στην αρχή ήταν δύσκολο να σκεφτώ ότι ανησυχούσε που θα ζούσε με έναν οροθετικό. Έπειτα σκέφτηκα ότι δεν ήξερε πώς να το πει δίχως να με πληγώσει.

Ήμουν συγχυσμένος για λίγο, αλλά σταμάτησα να κάνω εικασίες. Μου υπενθύμισα ότι συγκεκριμένοι άνθρωποι στη ζωή μου, τους οποίους είχα γνωρίσει διαδικτυακά, είχαν ανθρώπους και μέρη πέρα από τη σύνδεσή μας. Σίγουρα, ο Nolan θα είχε πιο επιτακτικά και σημαντικά θέματα να ασχοληθεί. Αν με είχε αποφύγει, επειδή ήμουν οροθετικός, επειδή φοβόταν ότι θα είχαμε σεξουαλικές επαφές, δεν μου έλεγε τίποτα, που θα έπρεπε να είναι λόγος για αυτοαπέχθεια. Αυτό όμως ενίσχυσε και ενσωμάτωσε το στίγμα που ήλπιζα πως είχα ξεπεράσει.

Τον Φεβρουάριο του 2023, όταν ο φίλος ΤΚ με ρώτησε πόσοι άνθρωποι γνώριζαν την κατάστασή μου, έκανα μια λίστα στο κεφάλι μου για πρώτη φορά μετά τη διάγνωση. Δύο, τρεις, πέντε, χωρίς να συμπεριλάβω τους θεράποντες ιατρούς μου. Ο TK ένευσε καταφατικά και είπε: «Καταλαβαίνω. Δε θα το πω σε κανέναν. Ξέρεις, λόγω του στίγματος».

Ήθελα να πω στον TK ότι δεν είχα να ανησυχώ για τον αποκλεισμό, την γελοιοποίηση ή τον στιγματισμό μου, όταν δεν υπήρχε τίποτα το ντροπιαστικό, αλλά ξέρω ότι το είπε καλοπροαίρετα. Κατά ένα τρόπο, είχε δίκιο. Το θέμα της εκμυστήρευσης ήταν εντελώς πάνω μου. Μπορούσα να αποφασίσω εγώ σε ποιον θα το πω και μόνο αν ήταν απολύτως απαραίτητο.

Ο Olisa, μακροχρόνιος σύντροφος και φίλος μου, μοιραζόταν τον ίδιο φόβο. «Είναι άγριος ο κόσμος εκεί έξω», είπε. Τον ρώτησα αν πίστευε πραγματικά ότι θα μπορούσα να αποκλειστώ και εξευτελιστώ, με τις φωτογραφίες μου αναρτημένες στα κοινωνικά μέσα με λεζάντες βαριά στολισμένες με σύμβολα «προσοχή» και «κίνδυνος». «Ποιο είναι το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί;» αναρωτήθηκα φωναχτά. Εκείνος χαμογέλασε μετά από μια σύντομη σιωπή και μοιράστηκε τη δική του ιστορία με τον HIV.

Κάποια στιγμή, ο Olisa άγγιξε τις κλείδες μου και είπε: «Θα είσαι εντάξει. Δε θα χρειαστεί να ανησυχείς για την αύξηση βάρους. Θα αποκτήσεις πλατείς ώμους με τον καιρό». Δεν μπορούσα παρά να κοκκινίσω. Κατάφερα ακόμη και να γελάσω, όταν η ιστορία του πήρε μία κωμική και σεξουαλική τροπή, με την οποία ταυτίστηκα. Ένιωσα πως με αντιλαμβάνονταν και πως ήμουν ασφαλής.

Ως Νιγηριανός κουήρ άνδρας, το σεξουαλικό μου ιστορικό διασταυρώνεται με το θρησκευτικό και σωματικό τραύμα. Για εμένα, η σεξουαλική αγωγή και η ευαισθητοποίηση περί σεξουαλικής υγείας είχαν εξασφαλιστεί μαζί με το μεικτό βάρος της αυστηρής καταπίεσης και της έντονης περιέργειας, με εναλλασσόμενες περιόδους αξιοπρεπούς άγνοιας και εμμονικής απόλαυσης. Ορισμένες εικασίες έμοιαζαν με γεγονότα και παρέμεναν ανεπιβεβαίωτες για πολύ καιρό. Κάποια στιγμή είχα θεωρήσει επείγον να κάνω έλεγχο για HIV, αφού είχα καταλάθος καταπιεί το σπέρμα κάποιου. Μία φορά είχα κάνει σεξ χωρίς προφυλακτικό, επειδή με είχαν πείσει ότι υπήρχε αμοιβαία πρόθεση να μην προκληθεί κανένα κακό.

Καθώς μεγάλωνα και έβλεπα την αφέλεια εκείνων των πράξεων, συνειδητοποίησα πως ο αγχώδης τρόπος προσκόλλησής μου στους άλλους, που ανέπτυξα κατά την παιδική μου ηλικία, επεκτάθηκε στην ανάγκη μου για σύνδεση. Τώρα, πρωτού φανερώσω την οροθετικότητά μου, ρωτώ τον εαυτό μου: «Γιατί να το πω σε αυτόν τον άνθρωπο; Τι σημασία έχει η οροθετικότητά μου στην σχέση μας;».

Σκέφτομαι τις παλιότερες εκμυστηρεύσεις μου και αναρωτιέμαι αν φοβόμουν την απόρριψη τόσο πολύ που νόμιζα ότι ήταν καλύτερο να αποκαλύψω τη διάγνωσή μου σε οποιοδήποτε ερωτικό ενδιαφέρον μου. Ήμουν αναγκασμένος να πιστέψω ότι αυτός που είχε δει την πληγή μου και ωστόσο επέλεξε να περπατήσει μαζί μου θα ήταν ο ένας και μοναδικός; Ακόμη και τώρα, με τον ιό να μην είναι πλέον ανιχνεύσιμος στο σώμα μου χάρη στα αντιρετροϊκά φάρμακα, σκέφτομαι να ενημερώσω τον άνδρα, που επιθυμεί σχέση μαζί μου, τον λόγο που νιώθω επιτακτική ανάγκη να μοιραστώ την πραγματικότητά μου όποτε μπορεί να είναι απαραίτητο, χωρίς φόβο για μία δραστική ή τελική αποσύνδεση. Ποιος θα μπορούσε να γνωρίζει το ιστορικό μου αν όχι αυτός με τον οποίο θα είχα μονογαμική σχέση;

Είναι λόγω του στίγματος που οι γονείς και τα αδέλφια μου παραμένουν στο σκοτάδι όσον αφορά το ιστορικό μου ως οροθετικός. Έχουν περάσει τρία χρόνια από τη διάγνωση, ένας χρόνος αφότου δεν βγαίνω πλέον οροθετικός στις εξετάσεις. Η αντίδραση των γονιών μου στο ότι έγινα άθρησκος μου έδειξε τι θα συνέβαινε, αν δήλωνα ανοιχτά ότι είμαι ομοφυλόφιλος ή μη δυαδικό άτομο, ή αν αποκάλυπτα την ταυτότητά μου. Όπως και να ‘χει, υπάρχουν όμορφες αναμνήσεις από την εβδομάδα που περάσαμε ψάχνοντας για θεραπεία μία ωτίτιδας, που είχα λίγους μήνες προτού διαγνωστώ με τον HIV. Όταν πληροφορήθηκα ότι οι διογκωμένοι λεμφαδένες μου ήταν σύμπτωμα του HIV και η άμεση αιτία της ωτίτιδας, ένιωσα τυχερός που κανένας αιματολογικός έλεγχος δεν είχε γίνει στο νοσοκομείο στο οποίο βρισκόμουν. Μερικές φορές φαντάζομαι τους γονείς μου να το μαθαίνουν και να με ρωτάνε: «Γιατί δεν μας το είπες; Πού το κόλλησες; Ποιος σε κόλλησε;».

Δε θα υπήρχε καλύτερος τρόπος να απαντήσω εκτός από του να τους πω πώς ο HIV διαμόρφωσε την αντίληψη μου για την αγάπη και τη θελτικότητα. Την παιδική μου ηλικία με περιόδους παραμέλησης και σεξουαλικής κακοποίησης. Τη νεαρή ενήλικη ζωή με την ανάγκη να δικαιολογήσω το ενδιαφέρον μου με προκλητικές εικόνες και τη μελέτη της καλλιτεχνικής γυμνής φωτογραφίας.  Όλα συνδέονταν μεταξύ τους. Η ρίζα της ζωής μου εκτείνεται από χρόνια πριν και σε χρόνια μετά τον καιρό μου. Διοχετεύω τις σκέψεις μου και την αυξανόμενη ευαισθητοποίησή μου στη διασταύρωση της τέχνης και του queerness. Μέσω αυτοπροσωπογραφιών, κρατιέμαι χέρι-χέρι με εκείνους που ήρθαν πριν από εμένα: τους καλλιτέχνες, τους συγγραφείς και τους σοφούς, που αντιμετώπισαν την ακατανόητη επείγουσα ανάγκη να δημιουργήσουν τέχνη παρά τις διαφαινόμενες σκιές των θανάτων τους. Καθώς διηγούμαι αυτή την ιστορία, γίνομαι και εγώ πρόγονος. Απλώνω το χέρι μου σε ένα πεδίο πραγματικοτήτων και περιμένω καρτερικά τις μελλοντικές ζωές να βρουν τα λόγια μου.

Συχνά φαντάζομαι να έχω μία μακροχρόνια σχέση με έναν άντρα και να περιηγούμαστε μέσα σε αυτή την κοινωνία μαζί, αλλά αμφισβητώ την πιθανότητα αυτή, δεδομένου των πολύπλοκων προβλημάτων και των πολυεπίπεδων πραγματικοτήτων που σχετίζονται με την ομοφυλοφιλία στη Νιγηρία. Είναι πιθανότερο να διατηρήσω μία φιλία με πλεονεκτήματα ή να έχω μακρές περιόδους αποχής μεταξύ τυχαίων σεξουαλικών δραστηριοτήτων. Ό,τι κι αν γίνει, είμαι σχεδόν απόλυτα σίγουρος πως η οροθετικότητά μου θα συνεχίσει να καθορίζει τις επιλογές μου και όλα αυτά για καλό.

Δεν φαντάζομαι ότι θα έχω άλλες ώρες δακρύων, που πυροδοτούνται από την απομόνωση ή τον κατατροποτικό φόβο της αποτυχίας του σώματός μου να νικήσει τον HIV. Αν ο επόμενος έλεγχός μου δείξει πισωγύρισμα, εμπιστεύομαι τον εαυτό μου να μπει πάλι στον ίσιο δρόμο και να εξοικειωθεί με την ικανότητά του σώματός μου να με εκπλήξει. Και αν τα δάκρυα έρθουν μαζί με όλη αυτή τη διαδικασία, θα τα αφήσω να τρέξουν ελεύθερα, καθώς το κλάμα είναι άλλος ένας τρόπος να εξασφαλίσω την ευημερία μου.