Στιγμιότυπο από τη συνέντευξη της Ζιζέλ Πελικό στο κανάλι YouTube της τηλεοπτικής εκπομπής La Grande Librairie.

Η Γαλλίδα Ζιζέλ Πελικό έχει γίνει διεθνές σύμβολο θάρρους, αφού μίλησε άφοβα για τον πλέον πρώην σύζυγό της, ο οποίος κατά τα 50 χρόνια γάμου τους την υπέβαλε σε αναρίθμητους βιασμούς, ενόσω αυτή ήταν αναίσθητη. Μετά το τέλος της πολύκροτης δίκης με κατηγορούμενο τον πρώην σύζυγό της, η Πελικό δημοσίευσε τα απομνημονεύματά της με τίτλο «Ένας ύμνος στη ζωή: η ντροπή πρέπει να αλλάξει πλευρά», στις 17 Φεβρουαρίου 2026. Το βιβλίο καταγράφει την εμπειρία της και έχει δημοσιευτεί διεθνώς. Οι μεταφράσεις του βιβλίου της και πληθώρα συνεντεύξεων σε διεθνή μέσα την έχουν καταστήσει σύμβολο της γυναικείας αντοχής ενάντια στις χειρότερες μορφές σεξουαλικής βίας.

Η υπόθεση βιασμού της Πελικό, γνωστή στη Γαλλία και ως η δίκη βιασμού του Μαζάν, που πήρε το όνομα από το χωριό, στο οποίο ζούσε η οικογένεια νοτιοανατολικά της Γαλλίας, ξεκίνησε το 2020 μετά από την κλήτευση του συζύγου της, Ντομινίκ, στο τοπικό αστυνομικό τμήμα, αφού είχε φωτογραφήσει γυναίκες σε δημόσιους χώρους δίχως τη συγκατάθεσή τους. Οι ερευνητές ανακάλυψαν στη συνέχεια ότι από το 2011 έως το 2020, ο Ντομινίκ νάρκωνε τη γυναίκα του, έτσι ώστε εκείνος και τουλάχιστον άλλοι 50 άνδρες μεταξύ 21 και 68 ετών να τη βιάσουν και να βιντεοσκοπήσουν τους βιασμούς, φέρνοντας την έρευνα σε μία κατάληξη.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, μπορεί να ζητηθεί κλειστή δίκη, ώστε να προστατευτεί η ανωνυμία των θυμάτων. Ωστόσο, ενάντια σε όλες τις κοινές πρακτικές, η Ζιζέλ Πελικό αποφάσισε να γνωστοποιήσει στη γαλλική κοινωνία την έκταση της σεξουαλικής βίας και να φέρει στο φως τα αποτελέσματα της τοξικής αρρενωπότητας.

Εξήγησε αυτή την επιλογή της σε αυτή τη συνέντευξη στο Radio France:

J'ai traversé la honte au moment de la révélation des faits, c'est-à-dire le 2 novembre 2020, quand je me suis rendue compte de toute l'horreur qu'on m'avait fait subir. J'ai mis du temps […] il m'a fallu quatre ans. Je me suis dit qu'il fallait penser à toutes les victimes de viols qui n'osent pas s'opposer au huis clos parce qu'elles ont cette honte, qui pour nous est une double peine, une souffrance que nous nous infligeons. Je n'imaginais pas que ma parole trouverait un écho aussi large, y compris au-delà de nos frontières.

Ένιωσα ντροπιασμένη, όταν ήρθαν στο φως τα γεγονότα στις 2 Νοεμβρίου 2020, όταν μου γνωστοποιήθηκε η φρίκη των βιωμάτων μου. Μου πήρε λίγο καιρό. Μου πήρε 4 χρόνια. Είπα στον εαυτό μου ότι έπρεπε να αναλογιστούμε όλα τα θύματα βιασμού, που δεν τολμούν να αρνηθούν την πρακτική της κλειστής δίκης λόγω της ντροπής, κάτι που αποτελεί διπλή δυσκολία για εμάς, ένα βάσανο που επιβάλουμε στους εαυτούς μας. Ποτέ μου δεν φαντάστηκα ότι η φωνή μου θα ακουγόταν με τόση απήχηση, ακόμη και πέρα από τα σύνορά μας.

Στη Γαλλία, μία γυναίκα πέφτει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού κάθε δυόμισι λεπτά, ένα νούμερο που είναι πιθανότητα μεγαλύτερο του εκτιμώμενου, καθώς πολλά θύματα δεν δηλώνουν τα εγκλήματα αυτά, τα οποία συχνά διαπράττονται από στενούς συγγενείς.

Τον Οκτώβριο του 2025, το γαλλικό κοινοβούλιο και η γερουσία επικύρωσαν μια τροποποίηση του νόμου, που προσδιορίζει τον βιασμό, προσθέτοντας το πλαίσιο της μη συναίνεσης οποιουδήποτε θύματος σεξουαλικής επίθεσης. Το Άρθρο 222-22 του Ποινικού Κώδικα πλέον δηλώνει:

Η δίκη βιασμού του Μαζάν τάραξε τη γαλλική κοινωνία και έλαβε επίσημο τέλος τον Δεκέμβριο του 2024 με την καταδίκη όλων των κατηγορουμένων. Αποτέλεσε ανεξάλειπτη επιρροή στην αλλαγή του ορισμού του τι εστί βιασμός στον Ποινικό Κώδικα του 2025.

Στις 14 Ιουλίου του 2025, το κράτος της Γαλλίας έχρησε τη Ζιζέλ Πελικό ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής.

Ένα παγκόσμιο σύμβολο και τώρα ένα λογοτεχνικό είδωλο

Αποφασίζοντας να μιλήσει δημόσια για τις φρικαλεότητες με τις οποίες ήρθε αντιμέτωπη, η Ζιζέλ Πελικό ξεκίνησε ένα παγκόσμιο διάλογο το 2020. Δεν αναγνωρίστηκε μονάχα ως σύμβολο της βίας κατά των γυναικών και της ατιμωρησίας των ανδρών, που διαπράττουν τέτοιες ειδεχθείς πράξεις βίας ακόμη και σε φιλελεύθερες κοινωνίες, που προστατεύουν την ισότητα των φύλων νομικά, αλλά και ως έμπνευση στον κοινωνικό και πολιτικό διάλογο.

Στις 17 Φεβρουαρίου 2026, μετά από το πέρας της δίκης, η Ζιζέλ εξέδωσε τα απομνημονεύματά της, τα οποία έγραψε μαζί με τη δημοσιογράφο Ζουντίτ Περινιόν. Παρουσίασε το βιβλίο της για πρώτη φορά στην εκπομπή La Grand Librairie στο κρατικό κανάλι σε ώρα αιχμής στις 11 Φεβρουαρίου του 2026 προσελκύοντας περισσότερο από μισό εκατομμύριο τηλεθεατές. Σε αυτή τη σχεδόν ωριαία συνέντευξη, η Ζιζέλ επανεπιβεβαίωσε το κύριο μήνυμά της: η ντροπή πρέπει να αλλάξει πλευρά, δηλαδή, δεν πρέπει να είναι τα θύματα ντροπιασμένα που καταγγέλουν τη σεξουαλική επίθεση, αλλά οι θύτες:

Στιγμιότυπο από την εκπομπή La Grande Librairie στο κανάλι YouTube La Grande Librairie, με τη Ζιζέλ Πελικό στα αριστερά και τη Ζουντίτ Περινιόν στα δεξιά.

Εξηγεί πως, παρόλο που είχε κάποιες υποψίες, πολλαπλές επισκέψεις στον γιατρό δεν αποκάλυψαν το γεγονός ότι ο Ντομινίκ τη νάρκωνε. Σημειώνει πως αρνείται να είναι ένα «πληγωμένο θύμα», πως η υποστήριξη χιλιάδων γυναικών τη βοήθησε και πως χτίζει εκ νέου τη ζωή της στην ηλικία των 73 ετών. Όπως είπε η Γαλλίδα φεμινίστρια ιστορικός Μισέλ Περό στην ίδια εκπομπή: «Η Ζιζέλ Πελικό αποτελεί έμπνευση».

Ενώ αυτή ήταν η πρώτη της συνέντευξη από τότε που ξεκίνησε η δίκη, έχει έκτοτε δώσει συνεντεύξεις σε δημοσιογράφους και ΜΜΕ σε όλο τον κόσμο. Από το περιοδικό El País στο New York Times, και από το BBC στο Vogue και στο Der Spiegel, το βιβλίο της έχει δημοσιευτεί σε 22 γλώσσες, επιβεβαιώνοντας τη θέση της ως παγκόσμιο φεμινιστικό σύμβολο. Η εικόνα της έχει ήδη παρουσιαστεί σε πολλές εκθέσεις και σε έργα τέχνης, όπως αυτή η τοιχογραφία της καλλιτέχνιδας Maca:

View this post on Instagram