Soraya Sharghi, «Ανερχόμενη με το Τραγούδι των Νυμφών», 2021. Ακρυλικό σε καμβά, 152,4 x 236,2 εκ. Φωτογραφία: ευγενική προσφορά της καλλιτέχνιδας.

Σε αυτή την παρουσίαση, η Sharghi αποκάλυψε ένα φωτεινό σύμπαν, όπου αλληλοσυνδέονται η μυθολογία, η μνήμη και η ύλη. Μέσα από υβριδικές φιγούρες που μοιάζουν να αναδύονται από τη φωτιά και το χρώμα, εξερευνά το θηλυκό όχι ως μούσα, αλλά ως γενεσιουργό δύναμη. Έργα όπως το «Rising with the Song of Nymphs» και οι χειροποίητοι κεραμικοί φύλακες δημιουργούν ένα συνεχές μεταξύ ζωγραφικής και γλυπτικής, όπου ο μύθος επαναπροσδιορίζεται ως γλώσσα επιβίωσης και αναγέννησης.

Γεννημένη το 1988 στην Τεχεράνη και τώρα εγκατεστημένη στη Νέα Υόρκη, η Sharghi σπούδασε στο Ινστιτούτο Τέχνης του Σαν Φρανσίσκο, όπου άρχισε να πειραματίζεται ταυτόχρονα με τη ζωγραφική, τη γλυπτική και τις εγκαταστάσεις. Ως παιδί, εφηύρε περίτεχνες ιστορίες και φανταστικούς χαρακτήρες για τη μικρότερη αδερφή της, αφηγήσεις που αργότερα έγιναν το θεμέλιο του οπτικού της σύμπαντος. «Η φαντασία έρχεται φυσικά στην παιδική ηλικία», λέει, «και έχω φροντίσει να μην τη χάσω ποτέ. Εξακολουθεί να καθοδηγεί τον τρόπο που εργάζομαι σήμερα».

Η τέχνη της, εξηγεί, είναι μια μορφή ανάκτησης και προστασίας: «Μεγαλώνοντας στο Ιράν, η φαντασία έγινε το καταφύγιό μου. Ο σουρεαλισμός δεν ήταν απλώς μια καλλιτεχνική επιρροή. Ήταν ένας τρόπος επιβίωσης στην πραγματικότητα». Στο οπτικό της λεξιλόγιο, ο μύθος γίνεται αυτοβιογραφία. Κάθε υβριδική ηρωίδα είναι ένας αυτοδημιούργητος φύλακας της αντοχής, διαμορφωμένος από τον περιορισμό, τη μετανάστευση και τη συνεχή διαπραγμάτευση της γυναικείας φύσης.

Το ταξίδι της Sharghi αποκαλύπτει έναν συνεχή διάλογο μεταξύ πειθαρχίας και εξέγερσης. Οι περίπλοκες επιφάνειές της, η λαμπερή χρωματική παλέτα και οι πυκνά δουλεμένες συνθέσεις της αντηχούν, στο πνεύμα, τη συναισθηματικά φορτισμένη μεταμφίεση καλλιτεχνών όπως η Niki de Saint Phalle, η Hayv Kahraman και η Emma Talbot, οι οποίες ομοίως υφαίνουν τον μύθο, τα υφολογικά μοτίβα και τη γυναικεία υποκειμενικότητα σε σύγχρονες αφηγήσεις. Ωστόσο, η φωνή της Sharghi παραμένει αναμφισβήτητα δική της: ακλόνητα προσωπική, πνευματικά γειωμένη και πνευματικά φορτισμένη.

Μιλώντας για την πολυυλική της προσέγγιση, η Sharghi λέει: «Κάθε υλικό φέρει τη δική του ενέργεια και με διδάσκει κάτι νέο… μαζί σχηματίζουν έναν χάρτη της πνευματικής μου εξέλιξης». Σε αυτή τη συνέντευξη με το Global Voices, η Soraya αναλογίζεται τη φαντασία, την υβριδικότητα, τη μυθοπλασία, την πολιτική και την ποιητική του γυναικείου σώματος, καθώς και την αλχημεία του πηλού, της φωτιάς και του χρώματος, που συνεχίζουν να διαμορφώνουν το επεκτεινόμενο σύμπαν της.

Αποσπάσματα της συνέντευξης ακολουθούν: 

Omid Memarian (ΟΜ): Συχνά περιγράφετε την τέχνη σας ως συνέχεια των ευφάνταστων κόσμων, που δημιουργήσατε στην παιδική σας ηλικία. Μπορείτε να μας μιλήσετε για εκείνες τις πρώτες εμπειρίες; Μεγαλώνοντας στο Ιράν, τι σας τράβηξε στην αφήγηση ιστοριών και την οπτική έκφραση και πώς αυτές οι πρώτες στιγμές συνεχίζουν να διαμορφώνουν το δημιουργικό σας σύμπαν μέχρι σήμερα;

Soraya Sharghi (SS): Από παιδί, πάντα δημιουργούσα τους δικούς μου κόσμους. Επινοούσα φανταστικούς χαρακτήρες και αφηγούμουν ιστορίες στη μικρότερη αδερφή μου τόσο ζωντανά, που εκείνη πίστευε ότι ήταν αληθινές. Από πολλές απόψεις, είμαι ακόμα το ίδιο άτομο, μόνο που τώρα έχω περισσότερα εργαλεία και γλώσσες για να εκφράσω αυτές τις ιδέες. Η φαντασία έρχεται φυσικά στην παιδική ηλικία και έχω φροντίσει να μην τη χάσω ποτέ. Εξακολουθεί να καθοδηγεί τον τρόπο που εργάζομαι σήμερα.

Όταν ανακάλυψα τις εικαστικές τέχνες, έγιναν ο ασφαλέστερος τρόπος να εκφράζομαι χωρίς να με διαβάζουν πλήρως. Μπορούσα να κωδικοποιήσω συναισθήματα και ιστορίες σε σύμβολα και χειρονομίες επικοινωνώντας μέσω εικόνων και όχι μέσω λέξεων.

Μεγαλώνοντας στο Ιράν, σε μια κουλτούρα όπου στα κορίτσια συχνά έλεγαν τι μπορούσαν ή δεν μπορούσαν να πουν, να φορέσουν ή να ονειρευτούν, η φαντασία έγινε το καταφύγιό μου. Ο σουρεαλισμός δεν ήταν απλώς μια καλλιτεχνική επιρροή. Ήταν ένας τρόπος επιβίωσης στην πραγματικότητα.

OM: Πώς επηρέασε ή μεταμόρφωσε η εμπειρία σας στο Ινστιτούτο Τέχνης του Σαν Φρανσίσκο την καλλιτεχνική σας πρακτική; Κοιτάζοντας πίσω, τι θα προσεγγίζατε διαφορετικά τώρα, μετά από χρόνια ανεξάρτητης εξερεύνησης;

SS: Οι σπουδές στο Ινστιτούτο Τέχνης του Σαν Φρανσίσκο μου άνοιξαν την πόρτα να δω τον εαυτό μου απ’ έξω. Ήταν η πρώτη φορά που με ρώτησε κάποιος: « Ποια είσαι; Πώς ήταν τα παιδικά σου χρόνια;». Έπρεπε να ορίσω τον εαυτό μου πέρα ​​από τη γεωγραφία, τη γλώσσα και τις προσδοκίες. Αυτή η διαδικασία με έκανε να δω τον πολιτισμό μου από απόσταση – την ποίησή του, τους τόπους του, τις πολυπλοκότητές του – με βαθύτερη κατανόηση και ανανεωμένη περιέργεια.

Εκεί, ήμουν γνωστή για τη φιλοδοξία μου. Ακόμα και όταν η εργασία ήταν απλή, πίεζα τα όρια του εφικτού πειραματιζόμενη με πολύπλοκες φόρμες, αναμειγνύοντας υλικά και απαιτώντας περισσότερα από τον εαυτό μου. Εξερεύνησα τη ζωγραφική, τη γλυπτική και την εγκατάσταση ταυτόχρονα, μη γνωρίζοντας ακόμα πώς θα συγχωνεύονταν. Αυτή η πειραματική νοοτροπία εξακολουθεί να διαμορφώνει την πρακτική μου μέχρι σήμερα.

Εκείνη την εποχή, άρχισα να εξερευνώ το γυναικείο σώμα στη δουλειά μου όχι ως θέμα γυμνού ή πρόκλησης, αλλά ως χώρο συναισθήματος και θεραπείας. Αφορούσε την ανάκτηση της παρουσίας και της φωνής, τη μετατροπή εμπειριών περιορισμού σε ελευθερία. Η τέχνη μου έγινε μια διαδικασία θεραπείας και αυτογνωσίας, ένας τρόπος να μετατρέψω τη σιωπή σε δύναμη.

OM: Η πρακτική σας κινείται ομαλά μεταξύ ζωγραφικής, σχεδίου, γλυπτικής και κεραμικής. Πώς ξεκίνησε αυτή η μετατόπιση στα μέσα και ποιες νέες δυνατότητες σας άνοιξε κάθε υλικό όσον αφορά τη μορφή, την αφήγηση και την πνευματική απήχηση;

SS: Μεγάλωσα περιτριγυρισμένη από περιορισμούς, γι’ αυτό και αντιστέκομαι φυσικά σε αυτούς. Η διέλευση από μέσα μοιάζει με διέλευση από κόσμους, μια πράξη ελευθερίας. Κάθε υλικό φέρει τη δική του ενέργεια και με διδάσκει κάτι καινούργιο.

Ο πηλός με δίδαξε υπομονή και παράδοση. Δεν μπορείς να ελέγξεις τη φωτιά. Αυτή αποφασίζει τι επιβιώνει. Η εργασία με τον πηλό μου έδειξε ότι η τελειότητα είναι εύθραυστη και ότι η απώλεια μπορεί επίσης να είναι όμορφη. Η ζωγραφική, από την άλλη πλευρά, είναι σαν να αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου ευθέως. Απαιτεί ειλικρίνεια. Πιστεύω ότι ένας δυνατός ζωγράφος μπορεί να κάνει τα πάντα, επειδή η ζωγραφική σε διδάσκει να βλέπεις και να ακούς βαθιά.

Ακόμα και όταν κάνω γλυπτική, σκέφτομαι ως ζωγράφος. Χρησιμοποιώ βερνίκια σαν χρωστικές τοποθετώντας τα σε στρώσεις σαν να ζωγραφίζω με φωτιά. Μου αρέσει να παραβιάζω τους κανόνες. Οι χημικοί μου έλεγαν τι να μην κάνω και εγώ το έκανα ούτως ή άλλως ακολουθώντας τη διαίσθηση αντί για τη φόρμουλα. Αυτή η ένταση μεταξύ πειθαρχίας και επανάστασης είναι που δίνει ζωή στην εργασία μου.

Κάθε υλικό γίνεται μια γλώσσα για ένα διαφορετικό συναίσθημα· μαζί, σχηματίζουν έναν χάρτη της πνευματικής μου εξέλιξης.

OM: Φέτος, περάσατε μερικούς μήνες στην Κίνα και αρχίσατε να εξερευνάτε την κεραμική σε βάθος, πειραματιζόμενη με τις διαδικασίες των υλικών και τις διαπολιτισμικές επιρροές. Πώς διαμόρφωσε η εργασία σε αυτό το πλαίσιο την κατανόησή σας για τον πηλό και την χειροτεχνία;

SS: Όταν έφτασα στο Τζινγκντεζέν της Κίνας, την αρχαία πόλη της πορσελάνης, ένιωθα πολλά συναισθήματα, ειδικά καθώς στο Ιράν εκτυλίσσονταν πόλεμος και αναταραχές. Πέρασα τις πρώτες μου εβδομάδες σιωπής αφήνοντας τα χέρια μου να μιλήσουν μέσα από τον πηλό. Οι τραχιές ακατέργαστες υφές, που εμφανίζονταν στις γυναικείες φιγούρες μου, προέρχονταν απευθείας από αυτή την κατάσταση, πιέζοντας, κουλουριάζοντας, σχεδόν σμιλεύοντας τα συναισθήματά μου σε μορφή.

Η Τζινγκντεζέν ήταν μεταμορφωτική. Η πόλη αναπνέει από πηλό. Κάθε οικογένεια, κάθε δρόμος κουβαλάει αυτή την ενέργεια της κατασκευής. Οι άνθρωποι εκεί είχαν τόση ταπεινότητα και αφοσίωση στην τέχνη τους. Κάθε τεχνίτης κατείχε μια μικρή χειρονομία με τελειότητα. Ήταν βαθιά πνευματική.

Δεν αφορούσε μόνο την εκμάθηση τεχνικής. Αφορούσε το να ακούω τον πηλό, τη σιωπή, τον ρυθμό της κατασκευής. Στην Κίνα, έμαθα να επιβραδύνω, να αφήνω το υλικό να με οδηγεί. Η ενέργεια των ανθρώπων, αγνή, γενναιόδωρη, γειωμένη, μου θύμισε ότι η κυριαρχία δεν είναι έλεγχος, είναι αρμονία.

«Εγώ», 2025. Χάλκινο. Soraya Sharghi: «Ένα υλικό με το οποίο ονειρευόμουν εδώ και καιρό να δουλέψω για τη μονιμότητα, το βάρος και την ιστορία του. Αυτό το γλυπτό ονομάζεται «Εγώ», μια αυτοπροσωπογραφία σε πολλές μορφές, που περιέχει όλους τους χαρακτήρες, τα συναισθήματα και τα φανταστικά όντα που ζουν μέσα μου. Ένα αρχείο εσωτερικής φωνής, σφυρηλατημένο στη φωτιά». Φωτογραφία του Lei Jianzhong, ευγενική προσφορά της καλλιτέχνιδας.

OM: Τα έργα σας απεικονίζουν υβριδικές γυναικείες φιγούρες, που συνδυάζουν ανθρώπινα, ζωικά και μυθολογικά χαρακτηριστικά. Πώς καταλήξατε σε αυτή τη μυθοποιητική οπτική γλώσσα και πώς αντανακλά την εμπειρία που ζήσατε ως Ιρανή γυναίκα, που πλοηγείται σε πολλαπλούς κόσμους;

SS: Η μυθολογία ήταν πάντα κοντά μου. Μεγαλώνοντας στο Ιράν, οι μύθοι ήταν παντού, ιστορίες αγγέλων, ηρώων και θεών, που διαμόρφωναν τον τρόπο που βλέπαμε τον κόσμο. Αλλά ως γυναίκα, μου έλεγαν πάντα ποια να είμαι μέσα σε αυτές τις ιστορίες. Έτσι άρχισα να τις ξαναγράφω.

Οι φιγούρες μου είναι αυτοδημιούργητοι μύθοι, υβριδικοί φύλακες που προστατεύουν, μεταμορφώνουν και εξελίσσονται. Συχνά κουβαλούν τόσο ομορφιά όσο και πόνο, γιατί έτσι νιώθεις την επιβίωση. Μεγαλώνοντας, έμαθα να αλλάζω σχήματα για να προσαρμοζομαι, να καμουφλάρω, να επιβιώνω. Αυτή η μεταμόρφωση έγινε η οπτική μου γλώσσα.

Το ίδιο το Ιράν είναι σουρεαλιστικό, ένας τόπος αντιφάσεων όπου συνυπάρχουν όνειρα και περιορισμοί. Το έργο μου διοχετεύει αυτό το παράδοξο, δημιουργώντας νέα όντα που δεν ανήκουν σε κανένα έθνος ή χρόνο. Είναι κάθε γυναίκα που έπρεπε να γίνει πολλά πράγματα για να υπάρξει ελεύθερα.

OM: Τα πρόσφατα κεραμικά σας έργα επαναπροσδιορίζουν το Sofal-e Berjasteh, την αρχαία περσική παράδοση της ανάγλυφης κεραμικής με εφυάλωση. Πώς αναβιώσατε και μεταμορφώσατε αυτήν την τεχνική στη δική σας πρακτική; 

SS: Στην κεραμική μου πρακτική, εξερευνώ διάφορες τεχνικές. Μία είναι η εμπνευσμένη από το Sofal-e Berjasteh, μια εντελώς νέα και ξεχωριστή διαδικασία από τα άλλα πήλινα έργα μου. Μια άλλη περιλαμβάνει τις γλυπτικές μου φιγούρες, γυναικεία κεφάλια και κορμούς που έχουν διαμορφωθεί στο χέρι, όπου αφήνω ορατά τις τραχιές υφές και τα δακτυλικά μου αποτυπώματα. Πειραματίζομαι επίσης με τη ζωγραφική σε αγγεία και μορφές, χρησιμοποιώντας υαλώματα όπως ακουαρέλες για να επιτύχω πολυεπίπεδες, ρευστές επιφάνειες. Κάθε μέθοδος ανοίγει έναν διαφορετικό διάλογο μεταξύ παράδοσης, σώματος και συναισθήματος.

Πριν από λίγα χρόνια, στο Ισφαχάν, έπεσα πάνω σε απλά παλιά κεραμικά ποτήρια που είχα δει από παιδί αλλά ποτέ δεν τα είχα κοιτάξει πραγματικά. Αυτή τη φορά, μου μίλησαν. Γοητεύτηκα από το ανάγλυφο βερνίκι τους, το «Sofal-e Berjasteh», και φαντάστηκα να μεταφέρω τους πίνακές μου σε αυτή την αρχαία τέχνη.  Από τότε, ονειρευόμουν να δημιουργήσω ένα τέτοιο έργο, και τελικά το έκανα.

Ζωγράφισα με βερνίκια σαν μωσαϊκά χρώματα, χτίζοντας την εικόνα σχήμα προς σχήμα, εξ ολοκλήρου με το χέρι, και η δημιουργία αυτού του έργου ήταν απόλυτη απόλαυση.

Ο πηλός θυμάται την αφή. Διατηρεί την παρουσία σου πολύ καιρό αφότου έχεις φύγει. Οι ρωγμές, τα σημάδια από την πίεση, ακόμα και τα σπασμένα κομμάτια, όλα γίνονται μέρος της ιστορίας. Η εργασία με τον πηλό είναι σαν να δουλεύεις με την ίδια τη ζωή: τον διαμορφώνεις, αντιστέκεται και μαζί γίνεστε κάτι καινούργιο.

OM: Η τελευταία σας έκθεση περιλαμβάνει μνημειώδη κεραμικά γλυπτά και χειροποίητες φιγούρες, που μοιάζουν να αναδύονται από τη φωτιά και να επιβιώνουν από αυτήν. Τι αντιπροσωπεύει για εσάς αυτό το νέο έργο όσον αφορά το θάρρος, την ευαλωτότητα και το δημιουργικό ρίσκο;

SS: Αυτό το έργο γεννήθηκε από τη φωτιά. Ο πηλός μπορεί να βρει τη δύναμή του μόνο μέσω της καύσης. Αυτή η διαδικασία αντικατοπτρίζει το δικό μου ταξίδι ως γυναίκα και καλλιτέχνης, αντιμετωπίζοντας πίεση, απώλεια και μεταμόρφωση μέχρι να αναδυθεί κάτι νέο.

Αυτά τα γλυπτά ενσαρκώνουν την επιβίωση. Είναι πνεύματα που αναδύονται από την καταστροφή και συνεχίζουν να τραγουδούν. Κάθε ρωγμή ή γυάλισμα γίνεται μαρτυρία αντοχής. Τα βλέπω ως αυτοπροσωπογραφίες ανθεκτικότητας, ευάλωτες αλλά και άθραυστες.

Η δημιουργία τους απαιτούσε θάρρος επειδή έπρεπε να αφήσω τον έλεγχο και να εμπιστευτώ τα στοιχεία της φύσης. Η φωτιά έγινε ο συνεργάτης μου. Δοκίμασε την υπομονή μου, το εγώ μου, την αίσθηση της τελειότητας. Αυτό που απέμεινε μετά την πυροδότηση ήταν η ουσία, η αλήθεια απαλλαγμένη από προσχήματα. Αυτό ακριβώς είναι το θέμα αυτής της σειράς: η ανάσταση, όχι η ανέγγιχτη, αλλά η αναγέννηση.

OM: Στο «Rising with the Song of Nymphs» (2022), η μνήμη, ο μύθος και η παιδική ηλικία συγχωνεύονται σε ένα κοσμικό ταμπλό. Πώς εξελίχθηκε αυτό το έργο και τι αποκαλύπτει η σύνδεσή του με την «Ωδή: Υπαινιγμοί Αθανασίας» του Wordsworth για τη σχέση σας με τον χρόνο, τη φαντασία και την αναγέννηση;

SS: Το Rising with the Song of Nymphs αφορά την ανάμνηση της γλώσσας της ψυχής. Όταν διάβασα την «Ωδή: Υπαινιγμοί Αθανασίας» του Wordsworth, ένιωσα βαθιά συνδεδεμένη με την ιδέα του ότι η παιδική ηλικία είναι μια ιερή ανάμνηση, ένα μέρος όπου κάποτε βλέπαμε καθαρά το θείο, πριν το ξεχάσουμε.

Η ιδέα για αυτόν τον πίνακα προήλθε στην πραγματικότητα από ένα παλιό παραδοσιακό ιρανικό παιδικό παιχνίδι, που έπαιζα παλιά. Σε αυτό το παιχνίδι, τα παιδιά σχηματίζουν έναν κύκλο, ενώ ένα κορίτσι κάθεται στη μέση, συχνά προσποιούμενο ότι κλαίει, και τα άλλα τραγουδούν για να σηκωθεί και να επανενταχθεί στην ομάδα. Το παιχνίδι έχει πολλές τοπικές παραλλαγές σε όλο το Ιράν και έχει τις ρίζες του σε αρχαίες τελετουργικές και παραστατικές παραδόσεις, εν μέρει παιχνίδι, εν μέρει συμβολική ενσάρκωση συναισθημάτων, χωρισμό και επανένωση. Ο κύκλος αντιπροσωπεύει την κοινότητα. Η κεντρική φιγούρα ενσαρκώνει τη λαχτάρα, την απώλεια ή τη μεταμόρφωση. Και όταν τελικά σηκώνεται, γίνεται μια στιγμή θεραπείας και αναγέννησης.

Πολύ καιρό αφότου δημιούργησα τον πίνακα, έπεσα πάνω στο ποίημα του Wordsworth και μου έδωσε τόσο βαθιά απήχηση. Εξέφραζε ακριβώς αυτό που μου είχε ήδη αποκαλύψει ο πίνακας: ότι η φαντασία είναι μια γέφυρα προς εκείνη την πρώιμη, θεϊκή σύνδεση που κάποτε νιώθαμε στην παιδική ηλικία.

Σε αυτό το έργο, οι νύμφες αντιπροσωπεύουν τόσο την αθωότητα όσο και τη σοφία. Αναδύονται από τη μνήμη σαν φύλακες του φωτός. Ο πίνακας έγινε μια συνομιλία ανάμεσα στον παρελθόντα και τον παρόντα εαυτό μου, ανάμεσα στον μύθο και την αναγέννηση.

Μερικά από τα κεραμικά κομμάτια της έκθεσης φέρουν το ίδιο πνεύμα. Οι ζωγραφισμένες επιφάνειές τους είναι εμπνευσμένες από το έργο «Rising with the Song of Nymphs », αντηχώντας την εικονοποιία και τον ρυθμό του σε μια νέα υλική μορφή. Μέσα από τον πηλό και τη φωτιά, αυτά τα οράματα έγιναν απτά, σαν θραύσματα του πίνακα να βρήκαν μια δεύτερη ζωή σε τρεις διαστάσεις.

OM:  Στο « She Holds, She Continues» (2025), η φιγούρα εμφανίζεται ως προστάτιδα και δημιουργός. Πώς μιλάει αυτό το έργο για την αντοχή, τη μεταμόρφωση και το θηλυκό ως γενεσιουργό δύναμη;

SS: Στο «She Holds, She Continues», η γυναικεία φιγούρα δεν είναι παθητική. Είναι η πηγή. Κουβαλάει το βάρος της δημιουργίας και την τρυφερότητα της φροντίδας. Η χειρονομία της αγκαλιάς είναι ταυτόχρονα μια αγκαλιά και μια πράξη δύναμης.

Οι εικόνες και οι χαρακτήρες εξελίχθηκαν από το «Rising with the Song of Nymphs», το οποίο απεικονίζει κορίτσια να κρατιούνται χέρι-χέρι σε κύκλο ως σύμβολα ενότητας, αναγέννησης και γυναικείας δύναμης. Τώρα, αυτά τα θέματα εκφράζονται σε μια νέα μορφή μέσω μιας κεραμικής τεχνικής που ανέπτυξα. Αυτή η τεχνική περιλαμβάνει χιλιάδες μικρά στοιχεία σε σχήμα χεριού, το καθένα από τα οποία μοιάζει με πινελιά, κύτταρο ή καρδιοχτύπι, τα οποία συγχωνεύονται για να δημιουργήσουν μια ζωντανή, ζωντανή επιφάνεια.

Η αρχική σπίθα προήλθε από το Naghsh-e Berjasteh, την περσική παράδοση του ανάγλυφου σχεδιασμού, αλλά μετέτρεψα το πνεύμα του σε κάτι δικό μου. Ενώ εμπνέομαι από την αίσθηση του ανάγλυφου και της πολυεπίπεδης υφής, η τεχνική και η οπτική γλώσσα είναι καινούργιες.

Μέσα από αυτή τη διαδικασία, οι φιγούρες αναγεννώνται, μεταμορφωμένες από τη φωτιά, αλλά εξακολουθούν να συνδέονται μέσω της αφής. Το έργο μιλάει για τη γενεσιουργό δύναμη του θηλυκού – πώς η δημιουργία συνεχίζεται ήσυχα και δυναμικά μέσα από την επανάληψη, τη φροντίδα και την επιμονή.