Εικονογράφηση του Global Voices μέσω του Canva Pro.

Άρθρο της Lorena Andrade, μέλος του δημοσιογραφικού εγχειρήματος Mi Historia (Η Ιστορία μου).

Το 2018, η ζωή μου άλλαξε με τρόπους που ποτέ δε θα μπορούσα να φανταστώ. Γεννήθηκα στη συνοικία Μέτα, στην Κολομβία, όπου ο νόμος δεν είναι παρά μια απλή σύσταση και η φτώχεια είναι πραγματικότητα. Εδώ, τα παιδιά και οι έφηβοι, κορίτσια και αγόρια, αποτελούν εξίσου εύκολη λεία για τις ένοπλες δυνάμεις, ειδικά για τις διαφωνούσες πτέρυγες των Επαναστατικών Ενόπλων Δυνάμεων της Κολομβίας (FARC).

Ανέκαθεν, το ποδόσφαιρο είναι ο ασφαλής μου χώρος. Κάθε βράδυ, μετά το σχολείο, έτρεχα στο γήπεδο με τους φίλους μου, όπου προπονούμασταν μέχρι να σκοτεινιάσει, τόσο πολύ που δεν μπορούσαμε να βλέπουμε. Σε μία από αυτές τις προπονήσεις γνώρισα τον Ντέιβιντ. Ήταν καινούργιος στο σχολείο. Ένα παιδί 17 ετών, που είχε εγγραφεί για να ολοκληρώσει την Γ’ Γυμνασίου. Μου άρεσε από την πρώτη στιγμή⋅ μιλούσαμε πολύ και πάντα με περίμενε στο τέλος της προπόνησης. Σιγά-σιγά, κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη μου και στη συνέχεια και την καρδιά μου. Ξεκινήσαμε να βγαίνουμε μαζί και για έξι μήνες πίστευα ότι έχω βρει την αδελφή ψυχή μου.

Μία μέρα, όμως, μετά την προπόνηση, η πραγματικότητα με βρήκε σαν να μου είχε ρίξει κάποιος μια μπάλα στο πρόσωπο. Ήμασταν μόνοι και ξαφνικά η συμπεριφορά του άλλαξε απότομα. Με άρπαξε απότομα και μου είπε ότι έπρεπε να πάω μαζί του. Η καρδιά μου σταμάτησε για μια στιγμή. Προσπάθησα να συνειδητοποιήσω αυτό που είχε συμβεί, αλλά είχα παραλύσει από το φόβο.  Του είπα όχι, ότι δεν μπορούσα να πάω μαζί του. Εκείνη τη στιγμή μου είπε ότι, αν δεν πήγαινα μαζί του για να ενταχθώ στην αντάρτικη ομάδα, θα τον σκότωναν. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι όλα ήταν μια παγίδα. Όλες τις φορές που βρεθήκαμε, οι αληθινές προθέσεις του Ντέιβιντ ήταν να με προσλάβει ως αντάρτισσα. Είχε χρησιμοποιήσει την αποπλάνηση και το συναισθηματικό χειρισμό ως όπλα του. 

Στην Κολομβία, οι ένοπλες ομάδες χρησιμοποιούσαν πάντα την αποπλάνηση ως τεχνική στρατολόγησης. Ωστόσο, το να αναγκάζουν τους νέους να προσλαμβάνουν και νεαρές κοπέλες είναι κάτι το καινούργιο στις Ανατολικές Πεδιάδες της Κολομβίας.

Οι FARC και άλλες ένοπλες ομάδες προσπαθούν να επεκταθούν και να καλύψουν το κενό που άφησαν οι πρόσφατες αποστρατεύσεις, εκμεταλλευόμενες την ευπάθειά μας. Υπόσχονται προστασία, ασφάλεια και το αίσθημα του ανήκειν, που πολλοί από εμάς δεν έχουμε στο σπίτι μας. Οι καθηγητές μάς προειδοποιούν για τις μεθόδους τους και εγώ η ίδια γνώριζα ιστορίες άλλων νέων, που έπεσαν σε τέτοιες παγίδες. Ποτέ όμως δεν είχα φανταστεί ότι αυτό θα μπορούσε να συμβεί σε εμένα. 

Ήμουν τυχερή. Εκείνη την ημέρα ο αδερφός μου μας είχε δει να τσακωνόμαστε στο δρόμο και έτρεξε να με βοηθήσει. Δεν ξέρω τι θα μπορούσε να έχει συμβεί, αν εκείνος δε βρισκόταν εκεί. Ίσως τώρα να μην ήμουν εδώ για να διηγηθώ την ιστορία μου. Τώρα παίζω ακόμη ποδόσφαιρο, αλλά δεν είναι πια το ίδιο. Κάτι έσπασε μέσα μου εκείνη τη μέρα. Ίσως, ήταν η απώλεια της αθωότητάς μου, η αίσθηση ότι δεν είμαι πια ασφαλής ή ίσως το γεγονός ότι δεν μπορώ πια να απολαύσω την καθαρή χαρά του να τρέχω πίσω από μια μπάλα.

Σύμφωνα με την Επιτροπή της Αλήθειας και της Συμφιλίωσης και τη Μελέτη για τα χαρακτηριστικά των περιθωριοποιημένων νέων (2013–2022), που δημοσιεύτηκαν από κοινού από τη UNICEF και το Ινστιτούτο Οικογενειακής Ευημερίας της Κολομβίας, τα θύματα της αποπλάνησης προέρχονται συνήθως από φτωχά και αγροτικά κοινωνικά περιβάλλοντα. Η συναισθηματική χειραγώγηση αποτελεί μια συστηματική και καθιερωμένη τεχνική στρατολόγησης, που χρησιμοποιούν οι ένοπλες ομάδες εναντίον αυτών των νέων και συχνά οι έφηβοι, τα κορίτσια, και ιδίως εκείνοι που έχουν υποστεί κακομεταχείριση ή κακοποίηση στις οικογένειές τους, είναι πιο ευάλωτοι στον συναισθηματικό εκβιασμό τους.

Η ιστορία μου είναι μία από τις πολλές. Εδώ στις Ανατολικές Πεδιάδες, η υπόσχεση για μία καλύτερη ζωή ή για ένα ζεστό γεύμα μπορεί να είναι αρκετά, ώστε να δελεάσουν κάποιο άτομο να ενταχθεί στις ένοπλες δυνάμεις. Μερικά άτομα απάγονται, άλλα εκβιάζονται και άλλα δωροδοκούνται. Οι μέθοδοι ποικίλουν, αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: χάνουμε την παιδική μας ηλικία και το μέλλον μας. 

Σήμερα, συνεχίζω να αγωνίζομαι τόσο σε αγώνες ποδοσφαίρου όσο και στη ζωή. Κάθε μέρα προσπαθώ να ξαναπάρω κάτι από εκείνο που έχασα και, ταυτόχρονα, προσπαθώ να δώσω φωνή σε όποιο άτομο δεν μπορεί να διηγηθεί τη δική του ιστορία. Γιατί σε όλο αυτό το σκοτάδι, οφείλουμε να θυμηθούμε ότι πάντα υπάρχει ελπίδα και μαζί μπορούμε να αλλάξουμε το πεπρωμένο μας.