Επτά εβδομάδες μετά τους δύο σεισμούς, χιλιάδες συγγενείς παραμένουν δίπλα στα κατεστραμμένα κτίρια στη Λα Γκουάιρα, παρά τις σκληρές συνθήκες και την ανεπαρκή υποστήριξη για τις προσπάθειες έρευνας. Η αποφασιστικότητά τους να βρουν τους αγαπημένους τους τους κρατάει εκεί.

Μία από αυτές είναι η Miriam Villalta. Προσπαθεί να μιλήσει, αλλά κατά καιρούς απλά δεν μπορεί. Τη θέση της φωνής της παίρνει ο πόνος. Για περισσότερες από 15 ημέρες, ζει σε μια σκηνή λίγα μόλις μέτρα από το συγκρότημα κατοικιών Luisa Cáceres de Arismendi στην Πλάγια Γκράντε, στην πολιτεία Λα Γκουάιρα της Βενεζουέλας. Δεν έχει νέα για τον γιο της, Greiber Gómez. Δεν ξέρει αν παγιδεύτηκε κάτω από τα ερείπια, όταν κατέρρευσε ο Πύργος D, όπου έμενε στον τρίτο όροφο, στο διαμέρισμα 3-08. Δεν υπάρχει, όμως, ούτε ίχνος του σε καταφύγια, νοσοκομεία ή νεκροτομεία: «Δεν φεύγω από εδώ μέχρι να βρεθεί ο γιος μου».

Μητέρες, κόρες, σύζυγοι, ανιψιές, ξαδέρφες. Στη Λα Γκουάιρα, η αναζήτηση των αγνοουμένων έχει ανατεθεί σε μεγάλο βαθμό στις γυναίκες. Παραμένουν στα σημεία της καταστροφής, όχι μόνο περιμένοντας νέα, αν και η αναμονή είναι εξαντλητική από μόνη της. Καθαρίζουν επίσης τα ερείπια με τα χέρια τους, συντονίζουν και οργανώνουν την κατανομή της βοήθειας και υποστηρίζουν και παρηγορούν άλλους συγγενείς. Συχνότερα στα νεκροτομεία αυτές πηγαίνουν, προκειμένου να αναγνωρίσουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα ανάμεσα σε δεκάδες πτώματα.

Αυτή η κατανομή ευθυνών δεν είναι ασυνήθιστη. Οργανισμοί όπως το UN Women έχουν καταγράψει ότι κατά τη διάρκεια ανθρωπιστικών κρίσεων και καταστροφών, οι γυναίκες συχνά επωμίζονται ένα δυσανάλογο βάρος απλήρωτης εργασίας φροντίδας, εκτός από τις προσπάθειες αναζήτησης, την οργάνωση της κοινότητας και την υποστήριξη των πληγέντων.

Διασώστες στη Λα Γκουάιρα, Βενεζουέλα, 2026. Φωτογραφία του Adrián Naranjo για το Redsonadoras. Χρησιμοποιείται με άδεια.

Τη Δευτέρα 1η Ιουλίου, η 50χρονη Villalta έφτασε στη Βενεζουέλα. Ζει στο Περού τα τελευταία τρία χρόνια. Το ταξίδι της οδικώς διήρκεσε επτά ημέρες. Μόλις είδε τα νέα για τον διπλό σεισμό, τηλεφώνησε στον Greiber. Δεν υπήρξε απάντηση. Εκείνη τη στιγμή, ήξερε ότι έπρεπε να επιστρέψει. Τώρα ψάχνει τον 31χρονο γιο της: «Για τρία χρόνια έβλεπα τον γιο μου μόνο μέσω βιντεοκλήσεων».

Πάνω από ένα μήνα μετά τους σεισμούς της 24ης Ιουνίου, ορισμένοι συγγενείς εξακολουθούν να ελπίζουν «σε ένα θαύμα». Η Villalta είναι μία εξ αυτών. Το ένστικτό της λέει ότι ο Greiber δεν βρίσκεται κάτω από τα ερείπια. Πιστεύει ότι μπορεί να έχει τραυματιστεί και να έχει μεταφερθεί σε νοσοκομείο αλλού στη χώρα. Ωστόσο, οι συγγενείς και οι φίλοι που τη βοηθούν στην αναζήτησή της δεν έχουν βρει τίποτα.

Το συγκρότημα κατοικιών Luisa Cáceres de Arismendi, ένα κυβερνητικό συγκρότημα στο πλαίσιο του στεγαστικού προγράμματος Misión Vivienda, αρχικά αποτελούνταν από τέσσερις πύργους. Ο πύργος C ήταν ο μόνος που κατέρρευσε ολοσχερώς. Σύμφωνα με μια ανεπίσημη καταμέτρηση συγγενών, περισσότερα από 200 πτώματα έχουν ανασυρθεί από τα ερείπιά του.

Γκράφιτι «Μας έχουν ήδη λεηλατήσει». Λα Γκουάιρα, Βενεζουέλα, 2026. Φωτογραφία της Ivana Lora για την Redsonadoras. Χρησιμοποιείται με άδεια.

Η Villalta, ο μεγαλύτερος γιος της και η αδερφή της ξεκινούν κάθε μέρα χωρίς πρωινό. «Η βοήθεια δεν φτάνει μέχρι να νυχτώσει», λέει. Καθώς περνούν οι εβδομάδες, οι δωρεές — συμπεριλαμβανομένων των τροφίμων — μειώνονται σταθερά.

«Είμαστε, όμως, ακόμα εδώ, παλεύοντας για τους αγαπημένους μας», επιμένει. «Οι μόνοι που έχουν εμφανιστεί είναι οι φίλοι του, όχι οι ανώτεροί του. Οι πυροσβέστες έχουν έρθει για να βοηθήσουν στη διάσωση των συναδέλφων τους, οι νοσοκόμες έχουν έρθει για τους δικούς τους, οι αστυνομικοί έχουν έρθει για τους δικούς τους. Κανείς δεν έχει έρθει για τον γιο μου».

Μέχρι τις 22 Ιουλίου, τα στοιχεία που ενημερώνονταν καθημερινά από την κυβέρνηση της Ντέλσι Ροντρίγκεζ ανέφεραν περισσότερους από 5.300 θανάτους, 16.740 τραυματισμούς και 17.907 άστεγους. Ωστόσο, τα επίσημα στοιχεία δεν αναφέρουν τον αριθμό των αγνοουμένων, ένα στατιστικό στοιχείο που θα παρείχε ένα καλύτερο πλαίσιο για την κλίμακα της καταστροφής.

Τα Ηνωμένα Έθνη αρχικά εκτίμησαν περίπου 50.000 αγνοούμενους , ενώ ανεξάρτητες πρωτοβουλίες έχουν καταγράψει περίπου 40.000 αγνοούμενους.

«Ξέρω ότι δεν είναι ζωντανή, αλλά πρέπει ακόμα να την βγάλω από τα ερείπια»

Υπάρχει ένα μέρος όπου η 28χρονη Daniela Castro έχει βρει ηρεμία, «όσο περίεργο κι αν ακούγεται αυτό», λέει. Αναφέρεται στα ερείπια του κτιρίου Opppe -26, στον τομέα Caribe της Καραμπαλέντα στη Λα Γκουάιρα, όπου περνάει τις μέρες της από τις 25 Ιουνίου.

Στο Κτίριο Ι, διαμέρισμα 8-05, έμενε η μητέρα της, η 65 χρονη Yraima Josefina García Miquilena, λεπτής σωματικής διάπλασης, με μακριά μαύρα μαλλιά και γκρίζες ρίζες. Επίσης, υπήρχαν οι ανιψιοί της, Breyelis και Breiner Castro, ηλικίας 13 και 12 ετών, και οι δύο αδύνατοι, μελαχρινοί, με σγουρά μαλλιά.

Έχει περάσει πολύς καιρός και η έρευνα συνεχίζεται. Η Castro έχει γίνει μάρτυρας διασώσεων σε άλλους ορόφους και σε άλλους πύργους, αλλά «δεν έχουν ανακτήσει κανέναν από το Κτίριο Ι».

Απέναντι από αυτό βρίσκεται το Opppe-25, μια κατασκευή που δεν κατέρρευσε εντελώς, αν και μεγάλο μέρος των τοίχων της βρίσκεται τώρα στο έδαφος. Ακουμπώντας σε μια κολόνα και καθισμένη σε σπασμένα κομμάτια σκυροδέματος, η Castro ξεκουράζεται. «Εμείς το κάναμε αυτό viral», λέει.

Αναφέρεται στο βίντεο, που δείχνει αρκετούς άνδρες να προσπαθούν να μετακινήσουν μια πλάκα σκυροδέματος χρησιμοποιώντας ένα σχοινί. Σύμφωνα με αρκετούς συγγενείς, μετά την κυκλοφορία αυτών των εικόνων, πολύ περισσότερα βαριά μηχανήματα άρχισαν να καταφθάνουν στα κτίρια Opppe στην Caribe.

Το Opppe σημαίνει Προεδρικό Γραφείο Ειδικών Σχεδίων και Έργων. Στη Λα Γκουάιρα, εκτιμάται ότι τουλάχιστον 16 κτίρια Opppe κατέρρευσαν και 27 έμειναν ακατοίκητα.

Ένα κτίριο που κατέρρευσε στη Λα Γκουάιρα, Βενεζουέλα, 2026. Φωτογραφία από τον Adrián Naranjo για τη Redsonadoras. Χρησιμοποιείται με άδεια.

Από τις 24 Ιουνίου, η αϋπνία έχει γίνει μια συνεχής συντροφιά, έτσι στις 12:00 π.μ. ήταν ακόμα ξύπνια. Τότε, έφτασε ένα μήνυμα: «Ανάκτησαν ένα πτώμα. Νομίζω ότι είναι η μητέρα σου». Η Castro σηκώθηκε αμέσως και ζήτησε από τον αδελφό της να την πάει εκεί. Στις 1:00 π.μ. έφτασε στην Καραμπαλέντα. Τα λείψανα δεν ήταν της García Miquilena. Στις 3:00 π.μ. επέστρεψε στη Λα Βέγκα. «Νιώθω σαν να είμαι σε αδιέξοδο», λέει η Castro.

Κοιτάζει ψηλά. Τα απομεινάρια του Opppe-26 είναι ακόμα εκεί και, μαζί τους, κάθε ελπίδα να βρεθεί ζωντανή η μητέρα της εξαφανίζεται. Η Castro φοβάται ότι, αν το σώμα της μητέρας της δεν βρεθεί ποτέ, θα κουβαλάει για πάντα την αίσθηση ότι η μητέρα της βρίσκεται κάπου εκεί έξω.

«Αυτό που με κρατάει εδώ είναι η επιθυμία να τη δω για τελευταία φορά. Ξέρω ότι δεν θα τη βρω ζωντανή, αλλά δεν θα ηρεμήσω μέχρι να τη βγάλω από τα ερείπια», λέει.