Κορίτσια από το Αφγανιστάν σε μια τάξη. Στιγμιότυπο οθόνης από το βίντεο «Κορίτσια από το Αφγανιστάν δίνουν εξετάσεις παρά το γεγονός ότι δεν φοιτούν σε σχολεία για ένα χρόνο» στο κανάλι YouTube στα αγγλικά του Al Jazeera. Δίκαιη χρήση.

Αυτό το άρθρο γράφτηκε από την S. Haidari το 2025. Δημοσιεύεται με τη συγκατάθεσή της ως μέρος μιας ειδικής σειράς ρεπορτάζ, που αφηγείται ιστορίες νεαρών γυναικών και κοριτσιών από το Αφγανιστάν μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν τον Αύγουστο του 2021.

Είμαι ένα κορίτσι από την αφγανική γη, χώματα που έχουν θάψει αμέτρητα όνειρα κάτω από την επιφάνειά τους. 

Ήμουν ένα κορίτσι με μεγάλα όνειρα για το μέλλον μου. Όνειρα που ήξερα ότι μπορούσα να τα πετύχω μόνο μέσω σκληρής δουλειάς, εκπαίδευσης και ανθεκτικότητας απέναντι σε πολλές προκλήσεις. 

Δίπλα στον πατέρα μου, που στάθηκε δίπλα μου σαν ένα ισχυρό φρούριο, εργάστηκα ακούραστα για να φτάσω τα όνειρά μου καταβάλλοντας κάθε δυνατή προσπάθεια για την επιδίωξη του στόχου μου.

Τότε η χώρα μου τυλίχτηκε στις φλόγες του πολέμου και τα όνειρα πολλών από εμάς έγιναν στάχτη. Παρόλα αυτά, δεν έχασα την ελπίδα μου. Συνέχισα να αγωνίζομαι, παρά τις σκληρές συνθήκες, για ένα λαμπρό και ευημερούν μέλλον. 

Όταν, όμως, οι Ταλιμπάν κυριάρχησαν στη χώρα μας, η ζωή άλλαξε για όλους, ειδικά για τα κορίτσια. Όλα έγιναν πιο δύσκολα, αλλά τα κορίτσια της χώρας μου δεν έμειναν σιωπηλά. Ξεσηκώθηκαν και αγωνίστηκαν για τα δικαιώματά τους.

Καθώς ο χρόνος περνούσε και η σύγκρουση βάθαινε, οι πόρτες στις ελπίδες και τις φιλοδοξίες μας έκλεισαν. Οι συνομήλικές μου κι εγώ βρεθήκαμε σε μια κατάσταση, όπου τα κλειστά τείχη γύρω μας εμπόδιζαν κάθε δρόμο προς το μέλλον. 

Μετακινήσεις και δοκιμές νέων μονοπατιών

Μέσα σε αυτή την κατάσταση, ο πατέρας μου δεν τα παράτησε ποτέ. Πάντα προσπαθούσε να δημιουργήσει ευκαιρίες για εμένα και την αδερφή μου να συνεχίσουμε την εκπαίδευσή μας. Μετακομίσαμε σε άλλη πόλη με την ελπίδα να συνεχίσουμε τις σπουδές μας, αλλά, ακόμη και εκεί, οι πόρτες της γνώσης και της μάθησης ήταν κλειστές για εμάς.

Παρά ταύτα, δεν τα παράτησα ποτέ και συνέχισα να αναζητώ νέους δρόμους για να συνεχίσω την εκπαίδευσή μου. Τελικά, γράφτηκα σε ένα ινστιτούτο στον τομέα των επιστημών της μαιευτικής, καθώς ήταν το μόνο μέρος, όπου επιτρεπόταν ακόμη στα κορίτσια να σπουδάζουν. 

Μετά από λίγο καιρό, όμως, οι Ταλιμπάν διέταξαν το κλείσιμο όλων των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και απαγορεύτηκε στα κορίτσια να σπουδάσουν σε οποιονδήποτε τομέα.

Τότε ήταν που η απελπισία έφτασε στο αποκορύφωμά της. Μας απογυμνώσανε από τα πάντα, ακόμα και από τα πιο βασικά ανθρώπινα δικαιώματά μας. 

Έχοντας ακόμα πίστη στα όνειρα

Οι γειτονικές χώρες και η διεθνής κοινότητα συνέχισαν να κλείνουν τα μάτια, σαν να μην είχαμε υπάρξει ποτέ εμείς, τα κορίτσια από το Αφγανιστάν. Απέναντι σε αυτή την καταπίεση και την αδικία, παρέμειναν σιωπηλές και δεν έκαναν κανένα βήμα για να βελτιώσουν την κατάστασή μας.

Παρόλα αυτά, ως κορίτσι από το Αφγανιστάν, συνεχίζω να πιστεύω στα όνειρά μου και να στέκομαι ακλόνητη απέναντι σε κάθε εμπόδιο. Αν και οι πόρτες της εκπαίδευσης έχουν κλείσει, δεν θα σταματήσω ποτέ να προσπαθώ, όσοι περιορισμοί κι αν τεθούν μπροστά μας. 

Είμαι βέβαιη ότι, αν τα κορίτσια στο Αφγανιστάν στερηθούν το δικαίωμα στην εκπαίδευση, όχι μόνο θα χάσουν το μέλλον τους, αλλά η αφγανική κοινωνία στο σύνολό της θα χάσει την ευκαιρία της για ένα καλύτερο αύριο.

Ως κορίτσι από το Αφγανιστάν, παραμένω πιστή στα όνειρά μου και διατηρώ την ελπίδα ότι μια μέρα ο κόσμος θα ακούσει τις φωνές μας και θα υπερασπιστεί τα δικαιώματά μας. Συνεχίζω να ελπίζω σε ένα λαμπρό και ευημερούν μέλλον για όλα τα ηρωικά κορίτσια της χώρας μου, του Αφγανιστάν.