Βλέπετε όλες τις γλώσσες εκεί πάνω; Μεταφράζουμε τα άρθρα του Global Voices, έτσι ώστε να είναι προσβάσιμα σε όλους τα παγκόσμια μέσα των πολιτών.

“O πόλεμος κατά των ναρκωτικών δημιουργεί έναν πόλεμο για τα ναρκωτικά”

Fotografía de Eneas De Troya, tomada de su cuenta Flickr y publicada bajo licencia Creative Commons.

Φωτογραφία: Eneas De Troya, Flickr. Δημοσιεύεται με άδεια Creative Commons.

Ο Βρετανός δημοσιογράφος Johann Hari είναι ο συγγραφέας του βιβλίου “Chasing the Scream”, το οποίο αναλύει κριτικά τον λεγόμενο “πόλεμο κατά των ναρκωτικών”, την παγκόσμια πολιτική που ξεκίνησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και αργότερα αναγκαστικά εξήγαγαν στο Μεξικό και στην υπόλοιπη Λατινική Αμερική, η οποία είναι αντιμέτωπη με το πρόβλημα των ναρκωτικών, των όπλων και των φυλακών.

Η Estefanía Sepúlveda Portilla μίλησε με τον Hari για το χιλιανό περιοδικό Pousta. Η συνέντευξη αρχικά δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα τους με άδεια Creative Commons 4.0 και αναδημοσιεύεται στο Global Voices σε δύο μέρη. Το δεύτερο μισό της συνέντευξης συνεχίζεται παρακάτω.

Διαβάστε το πρώτο μισό της συνέντευξης: Βρετανός δημοσιογράφος θεωρεί ότι ο κόσμος οφείλει συγγνώμη στη Λατινική Αμερική για τον λεγόμενο «πόλεμο κατά των ναρκωτικών».

Estefanía Sepúlveda Portilla (ESP): Γιατί συνεχίζεται ο πόλεμος αυτός; Ποιος κερδίζει από αυτό;

Johann Hari (JH): Υπάρχουν δύο τρόποι να απαντήσουμε: πρώτον, προφανώς υπάρχουν άνθρωποι που επωφελούνται από την ύπαρξη αυτού του πολέμου. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ψήφισαν να αποφασίσουν αν θα πρέπει να νομιμοποιήσουν τη μαριχουάνα σε ορισμένες πολιτείες. Πολλές διαφορετικές ομάδες χρηματοδότησαν τις εκστρατείες κατά της νομιμοποίησης: εταιρείες αλκοολούχων ποτών, διότι δεν επιθυμούν αυτόν τον ανταγωνισμό. Αστυνομικά συνδικάτα, επειδή εάν υπάρχουν λιγότεροι κρατούμενοι, μπορεί να χάσουν τη δουλειά τους. Θρησκευτικές ομάδες Ευαγγελιστών, για τις οποίες πρόκειται για ιδεολογικό ζήτημα. Και βέβαια, υπάρχουν και άλλες ομάδες οι οποίες, φυσικά, δεν υποστηρίζουν εκστρατείες: τα καρτέλ.

ESP: Αυτό ακούγεται λογικό. Όλοι έχουν τα συμφέροντά τους.

JH: Φυσικά. Αυτός είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο πιστεύω ότι συνεχίζεται ένας 100ετής αποτυχημένος πόλεμος: επειδή στη Χιλή, στη Μεγάλη Βρετανία και στις Ηνωμένες Πολιτείες, η πλειοψηφία υποστηρίζει την απαγόρευση. Όταν αλλάζει η κοινή γνώμη, οι πολιτικές αλλάζουν. Τότε έχει να κάνει απλά με το να εξηγήσεις στους ανθρώπους τι άλλες επιλογές υπάρχουν και πώς μπορούν να είναι και πραγματικά είναι επιτυχείς. Δεν υπάρχει τίποτα αφηρημένο ή θεωρητικό για τις εναλλακτικές λύσεις. Στην αμερικανική πολιτεία του Κολοράντο νομιμοποίησαν τη μαριχουάνα ακριβώς όπως το αλκοόλ: μπορεί να καταναλωθεί μόνο αν είστε άνω των 21 ετών, υπάρχουν αυστηρές κυρώσεις για όσους πωλούν σε ανηλίκους, υπάρχουν φόροι και κανονισμοί. Και τώρα, ακόμη και η Αμερικανική Υπηρεσία για την Καταπολέμηση των Ναρκωτικών λέει ότι οι δραστηριότητες των καρτέλ έχουν σχεδόν εξαφανιστεί, η κατανάλωση δεν έχει αυξηθεί, η κατανάλωση στη νεολαία έχει μειωθεί σοβαρά και έχουν συγκεντρώσει χρήματα μέσω φόρων. Ήταν επιτυχία. Δεν είναι απλά θεωρία. Δουλεύει. Η νομιμοποίηση άλλων ναρκωτικών σημαίνει να κάνεις διαφορετικά πράγματα, επειδή οι στόχοι είναι διαφορετικοί.

ESP: Υπάρχουν κάποια επιτυχημένα παραδείγματα νομιμοποίησης άλλων ναρκωτικών;

JH: Όταν μιλάμε για τη νομιμοποίηση των ναρκωτικών, οι άνθρωποι φοβούνται και πιστεύουν ότι είναι απλά να μπορείς να αγοράζεις κρακ σε ένα μαγαζί, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι έτσι. Φυσικά κανείς δεν το θέλει αυτό. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Στην Ελβετία, στη δεκαετία του '80, είχαν τρομερό πρόβλημα με την ηρωίνη. Προσπάθησαν να βάλουν όλους τους εξαρτημένους στη φυλακή, διεξήγαγαν πόλεμο εναντίον τους και το πρόβλημα επιδεινώθηκε. Στη συνέχεια ήρθε η Ruth Dreifuss – σπουδαία πρόεδρος – και εξήγησε όλα αυτά στην Ελβετία ως εξής: πιστεύουμε ότι η νομιμοποίηση ισούται με την αναρχία και το χάος, αλλά η πραγματική αναρχία και το χάος έρχεται με τον πόλεμο κατά των ναρκωτικών, επειδή έχετε εγκληματίες στις σκιές, που πωλούν ποιος ξέρει τι είδους χημικές ουσίες σε τοξικομανείς, οι οποίοι είναι επίσης κρυμμένοι στις σκιές.

Όλα αυτά δημιουργούν ένα μείγμα βίας, ασθένειας, θανάτου και χάους. Η νομιμοποίηση είναι ο τρόπος αποκατάστασης της τάξης σε αυτό το χάος. Αυτό που έκαναν ήταν να κάνουν κλινικές ηρωίνης. Έμοιαζαν με κουρεία, ο γιατρός σας δίνει μια συνταγή, πας εκεί πολύ νωρίς, μια νοσοκόμα σας κάνει ένεση και σας παρακολουθεί και στη συνέχεια πηγαίνετε στη δουλειά. Σας βοηθούν να βρείτε ένα σπίτι, μια δουλειά και τα πάντα. Και αποδεικνύεται ότι από τότε κανένας, μηδέν, κυριολεκτικά κανένας, δεν πέθανε από υπερβολική δόση νόμιμης ηρωίνης εκεί και το έγκλημα έχει μειωθεί επίσης. Οι Ελβετοί είναι εξαιρετικά συντηρητικοί, ο πατέρας μου είναι από εκεί, σας λέω, δεν είναι Σαν Φρανσίσκο. Και λοιπόν, 10 χρόνια αργότερα διενήργησαν δημοψήφισμα για να δουν αν πρέπει να συνεχίσουν αυτήν την πολιτική και το 70% του πληθυσμού είπε ναι επειδή μείωσε το έγκλημα, τους θανάτους, τις ασθένειες … Είναι ένα μοτίβο που βλέπετε παντού.

ESP: Ακούγεται σαν αυτό που έκαναν στο Παρίσι, με τα δωμάτια ενέσεων.

JH: Τα έχουν στο Βανκούβερ, στη Γενεύη, και ναι, στο Παρίσι είναι επιτακτικά και μειώνουν τον αριθμό των θανάτων, αλλά είναι μόνο η αρχή μιας εναλλακτικής λύσης. Η Γαλλία έκανε ένα τεράστιο βήμα, επειδή έχει φριχτή πολιτική για τα ναρκωτικά, αλλά το θέμα είναι ότι για να πάρουν τα ναρκωτικά, οι χρήστες πρέπει και πάλι να τα αγοράσουν από ένοπλους λαθρεμπόρους, που συνεχίζουν να εμποτίζουν βία στην αλυσίδα παραγωγής. Εάν νομιμοποιήσετε τα ναρκωτικά, βγάζετε εκτός παιχνιδιού τους εμπόρους και τη βία. Δεν βλέπετε τον διευθυντή της Heineken να πυροβολεί εν ψυχρώ τον διευθυντή της Smirnoff, αλλά οι λαθρέμποροι πυροβολούνται και σκοτώνονται όλη την ώρα. Αυτή η βία επαναλαμβάνεται σε όλο τον κόσμο: ο πόλεμος κατά των ναρκωτικών δημιουργεί έναν πόλεμο για τα ναρκωτικά. Υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι στην Κολομβία και το Μεξικό που έχουν πεθάνει εξαιτίας αυτού, παρά με τον πόλεμο και την προσφυγική κρίση στη Συρία. Και είναι εντυπωσιακό το πώς ο αριθμός των θανάτων που προκλήθηκε από αυτόν τον εξαναγκαστικό πόλεμο αναφέρεται τόσο ελάχιστα. Θα μπορούσαμε γρήγορα να τερματίσουμε αυτή τη βία, να βγάλουμε εκτός παιχνιδιού τους El Chapo και Los Zetas. Πού είναι οι γκάνγκστερ που πωλούν παράνομο αλκοόλ στο Σικάγο; Δεν υπάρχουν!

ESP: Έχετε λάβει κριτική από άτομα που έχουν διαφορετική γνώμη σχετικά με τον πόλεμο κατά των ναρκωτικών;

JH: Είναι όλο και πιο δύσκολο να βρεθούν άνθρωποι που την υπερασπίζονται, εκτός αν πληρώνονται. Νομίζω ότι για να είμαστε δίκαιοι, θα μπορούσαμε να πούμε ότι πολέμησαν καλά κατά τη διάρκεια αυτών των 100 ετών: δαπάνησαν τρισεκατομμύρια δολάρια, σκότωσαν χιλιάδες και χιλιάδες ανθρώπους, έβαλαν 2 εκατομμύρια ανθρώπους στη φυλακή και δεν μπορούν ούτε καν να βγάλουν τα ναρκωτικά από αυτές τις φυλακές, οπότε αυτό σας δίνει μια ιδέα για το πόσο επιτυχημένη ήταν η στρατηγική τους για την απομάκρυνσή τους από τον κόσμο. Αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίο προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν αφηρημένα και ηθικά επιχειρήματα, όπως ότι η χρήση ναρκωτικών είναι ανήθικη, αλλά για μένα το ανήθικο πράγμα είναι να προκαλείς εκατομμύρια θανάτους σε έναν πόλεμο που ποτέ δεν θα κερδηθεί, αφήνοντας τους φτωχότερους και πιο ευάλωτους ανθρώπους να γίνουν ναρκομανείς. Ιδιαίτερα στη Λατινική Αμερική, πιστεύω ότι νιώθουν ότι αυτός ο πόλεμος ήταν καταστροφή. Είμαι ενθουσιασμένος που ένας σύμβουλος του προέδρου Σάντος της Κολομβίας μου είπε ότι διάβασε το βιβλίο μου και πραγματικά του έκανε κλικ. Επ’ αυτού, είπα ότι ο κόσμος τους χρωστάει συγγνώμη και σε μια από τις κυκλοφορίες των βιβλίων, μια νεαρή γυναίκα σηκώθηκε πολύ συγκινημένη και μου είπε ότι κανείς δεν της είχε πει ποτέ κάτι τέτοιο: οι ίδιοι έπρεπε να ζητάνε συνέχεια συγνώμη. Αυτό ήταν πολύ συγκινητικό. Νομίζω ότι αυτό που κάναμε στη Λατινική Αμερική ήταν φοβερό στο έπακρο, αλλά μπορεί να τελειώσει. Η εναλλακτική λύση υπάρχει.

ESP: Πώς βλέπετε την τρέχουσα κατάσταση για την ήπειρο;

JH: Αυτό που έκανε ο Mουχίκα στην Ουρουγουάη δίνει μεγάλη έμπνευση στον κόσμο. Όταν κυκλοφόρησα το βιβλίο στο Μεξικό, υπήρχαν δύο Μεξικανοί πολιτικοί υπέρ της νομιμοποίησης και έπρεπε να έρθουν με ένοπλους φρουρούς, επειδή οι χειρότεροι εχθροί της νομιμοποίησης είναι οι διακινητές. Είναι αυτοί που θέλουν περισσότερο να υπερασπιστούν τον πόλεμο κατά των ναρκωτικών. Στην Κολομβία, ο Σάντος είπε ότι ο πόλεμος πρέπει να σταματήσει. Πιστεύω ότι η Λατινική Αμερική, ο τόπος που έπρεπε να υποφέρει περισσότερο από αυτή την αποτυχημένη πολιτική, θα μπορούσε να είναι ο τόπος που θα δείξει στον κόσμο πώς να αλλάξει τα πάντα. Τελικά, αν είχαμε ακούσει τον Leopoldo Salazar από την αρχή, ένα γιατρό που συνεργάστηκε στενά με εξαρτημένους από τα ναρκωτικά ασθενείς, έκανε εκτεταμένη έρευνα για τη μαριχουάνα και υποστήριζε έντονα τη νομιμοποίηση στο Μεξικό κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '30, θα είχαμε σωθεί απ’ όλα αυτά, δε θα υπήρχε κανείς σαν τον Πάμπλο Εσκομπάρ, για να δώσω ένα παράδειγμα. Όταν όλα αυτά τελειώσουν, νομίζω ότι θα πρέπει να χτίσει κάποιος ένα άγαλμα για τον Salazar. Αυτός ο πόλεμος δεν έπρεπε ποτέ να συμβεί, αλλά πάνω απ’ όλα, δεν έχει κανένα λόγο να συνεχιστεί.

Ξεκινήστε τη συζήτηση

Συντάκτες, παρακαλώ σύνδεση »

Οδηγίες

  • Όλα τα σχόλια ελέγχονται. Μην καταχωρείτε το σχόλιο σας πάνω από μία φορά γιατί θα θεωρηθεί spam.
  • Παρακαλούμε, δείξτε σεβασμό στους άλλους. Σχόλια τα οποία περιέχουν ρητορική μίσους, προσβολές ή προσωπικές επιθέσεις δεν θα καταχωρούνται.