Βλέπετε όλες τις γλώσσες εκεί πάνω; Μεταφράζουμε τα άρθρα του Global Voices, έτσι ώστε να είναι προσβάσιμα σε όλους τα παγκόσμια μέσα των πολιτών.

“Είναι λυπηρό να συνειδητοποιείς ότι όταν ασκείται αγωγή εναντίον αστυνομικών, δικάζονται τα θύματα αντ’ αυτού”

(Από αριστερά προς τα δεξια): Η Ana Paula Riveira (από την Βραζιλία), η Shackelia Jackson (από την Τζαμάικα) και η Katrina Johnson (από τις ΗΠΑ) στο Κίνγκστον της Τζαμάικα, κρατώντας φωτογραφίες των αποθανόντων συγγενών τους. Πνευματικά Δικαιώματα, Διεθνή Αμνηστία/Mario Allen, χρησιμοποιείται με άδεια.

Αυτό είναι το δεύτερο μέρος μιας τριμερούς σειράς, που περιλαμβάνει τρεις γυναίκες — από την Καραϊβική, τη Νότια Αμερική και τη Βόρεια Αμερική — που ενώθηκαν από την κοινή εμπειρία της απώλειας ενός αγαπημένου προσώπου από αστυνομική βία. Διαβάστε το πρώτο μέρος εδώ.

Η Βραζιλιάνα ακτιβίστρια ανθρωπίνων δικαιωμάτων Ana Paula Oliveira συναντήθηκε πρόσφατα με δύο από τις συναδέλφους της — την Shackelia Jackson από την Τζαμάικα και την Katrina Johnson από τις Ηνωμένες Πολιτείες — στο Κίνγκστον, πρωτεύουσα της Τζαμάικα. Οι γυναίκες ήταν εκεί στο πλαίσιο μιας εκστρατείας της Διεθνούς Αμνηστίας, Ένα ταξίδι για τη δικαιοσύνη στην Αμερική, το οποίο επικεντρώνεται στους αγώνες των οικογενειών που είχαν έναν αγαπημένο που σκοτώθηκε από την αστυνομία.

Παρόλο που κάθε αστυνομική δολοφονία είχε διαφορετικό πλαίσιο, κάθε μία αισθάνθηκε την ανάγκη να συνεχίσει να αγωνίζεται για δικαιοσύνη για τους εαυτούς τους, για τις οικογένειές τους και για όσους βρίσκονται σε παρόμοιες καταστάσεις.

Επιπλέον, καθώς η περιοχή της Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής έχει τα υψηλότερα ποσοστά ανθρωποκτονιών στον κόσμο, η κοινή γνώμη τείνει να συμπάσχει με τις μεθόδους καταστολής, σύμφωνα με έρευνες όπως η Έκθεση LAPOP του Οργανισμού Ηνωμένων Πολιτειών για την Διεθνή Ανάπτυξη (USAID) σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Vanderbilt. Γυναίκες όπως η Ana Paula, η Shackelia και η Katrina χρειάζονται, συνεπώς, μεγαλύτερη υποστήριξη από τα δικαστικά συστήματα των αντίστοιχων χωρών τους, καθώς και από την κοινωνία γενικότερα.

Η Ana Paula Oliveira έγινε επιφανής ακτιβίστρια ενάντια στην αστυνομική βία στη Βραζιλία μετά το θάνατο του 19χρονου γιου της, Jonatha, στο Ρίο ντε Τζανέιρο τον Μάιο του 2014, κατά τη διάρκεια αουτού που οι αστυνομικοί ήπαν ότι ήταν μία “ένοπλη αντιπαράθεσημε τους κατοίκους. Στην τελευταία ακρόαση της υπόθεσης το 2016, ένας αξιωματικός ισχυρίστηκε ότι ο Jonatha ήταν έμπορος ναρκωτικών, μια κατηγορία που αμφισβητήθηκε από τους πέντε μάρτυρες υπεράσπισης που βρίσκονταν στη σκηνή. Όλοι στο δικαστήριο είπαν την ίδια ιστορία: οι αστυνομικοί πυροβόλησαν στο πλήθος, χτυπώντας τον Jonatha, έναν απλό παρευρισκόμενο.

Παρόλο που μιλούσε μέσω διερμηνέα, το μήνυμα της Oliveira ήταν οδυνηρό, προσωπικό και καθολικό: “Όταν αγωνίζομαι για δικαιοσύνη για το γιο μου, με κάνει να νιώθω ότι εξακολουθώ να τον φροντίζω.”

Η Oliveira (AO) μίλησε στο Global Voices (GV) για τον αγώνα της:

AO: Στις 14 Μαΐου 2014, ήταν περίπου στις 3:30 μ.μ. όταν ο Johnatha έφυγε από το σπίτι για να πάει τη φιλενάδα του στο σπίτι της. Κατά την επιστροφή του στο σπίτι, υπήρχαν αστυνομικοί που πραγματοποιούσαν παρακολούθηση στην περιοχή και υπήρξε μια διαμάχη μεταξύ αυτών και κάποιων κατοίκων της κοινότητας. Οι αστυνομικοί φέρεται ότι έριξαν πυροβολισμούς στον αέρα για να διαλύσουν το πλήθος. Υπήρχαν πολλοί άνθρωποι στο δρόμο. Αυτή τη στιγμή ο Johnatha περνούσε και πυροβολήθηκε στην πλάτη, τον πυροβόλησε ένας αστυνομικός από την Αστυνομική Μονάδα Ειρήνης στη φαβέλα Manguinhos. Αργότερα, κατά τη διάρκεια της νομικής διαδικασίας, ενημερωθήκαμε ότι ο Alessandro Marcelino de Souza, ο αστυνομικός που πυροβόλησε τον Johnatha, είχε ήδη κατηγορηθεί για προηγούμενα εγκλήματα — τρεις ανθρωποκτονίες και δύο απόπειρες ανθρωποκτονίας. Όταν η οικογένειά μου και εγώ μάθαμε ότι ο Johnatha ήταν νεκρός, ήταν πολύ οδυνηρό και θυμώσαμε, γιατί πέρα από όλα τα δεινά και τον πόνο, έπρεπε να αποδείξουμε ότι ο Johnatha ήταν αθώος. Οι αστυνομικοί δήλωσαν ότι ο Johnatha ήταν ύποπτος, αλλά δεν είναι αλήθεια.

Περιγράφει τι την ώθησε να συνεχίσει την εκστρατεία:

Είναι σημαντικό να το κάνω αυτό στη μνήμη του. Πρέπει να πω την αλήθεια. Πρέπει να δείξω σε όλους ότι η περίπτωσή του δεν ήταν μία εξαίρεση. Κάθε μέρα, νεαροί μαύροι σκοτώνονται από την αστυνομία σε φαβέλες και σε άλλες περιθωριοποιημένες περιοχές. Ενώ είμαι ακόμα ζωντανή, θα πολεμήσω. Γνωρίζω ότι όταν υψώνω τη φωνή μου δεν είναι μόνο για τον γιο μου — είναι επίσης για όλες τις άλλες οικογένειες που υποφέρουν όπως εγώ και δεν μπορούν να αγωνιστούν για δικαιοσύνη. Εάν δεν αγωνιστώ, θα αρρωστήσω και θα πεθάνω. Όταν αγωνίζομαι για δικαιοσύνη για τον γιο μου, με κάνει να νιώθω ότι εξακολουθώ να τον φροντίζω. Είναι σαν να βιώνω ακόμα τη μητρότητα γι’ αυτόν.

Η δύναμη προέρχεται από την αγάπη που αισθάνομαι γι’ αυτόν. Προέρχεται από την υποστήριξη της οικογένειάς μου και την υποστήριξη από μητέρες στην ίδια κατάσταση. Προέρχεται από την υποστήριξη άλλων μητέρων που έχουν την ίδια βούληση να αγωνιστούν για τη δικαιοσύνη, την ίδια βούληση για την καταπολέμηση της ατιμωρησίας των υπευθύνων για την επιβολή του νόμου. Ακόμα κι αν πονάμε, είναι σημαντικό να συμβάλουμε, ακόμη και με ένα μικρό κομμάτι, να κάνουμε τις μητέρες να μετατρέψουν τη θλίψη σε αγώνα. Είναι σημαντικό να τις βοηθήσουμε να γίνουν η φωνή των γιων τους.

GV: Θα μπορούσατε να αναφέρετε έναν τομέα στον οποίο το πρόβλημα των εξωδικαστικών δολοφονιών θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά στη Βραζιλία;

AO: Η ενίσχυση των νόμων είναι σημαντική, Ωστόσο, στη Βραζιλία, υπάρχουν ορισμένοι νόμοι, αλλά είναι αναποτελεσματικοί. Εάν οι δημόσιες αρχές και οι μηχανισμοί ελέγχου ήταν αποτελεσματικοί ως προς τους ρόλους τους, δεν θα συνέβαιναν άλλες δολοφονίες. Εάν υπήρχε η δέσμευση του δικαστικού μας συστήματος, δεν θα υπήρχαν άλλες δολοφονίες. Είναι λυπηρό να συνειδητοποιείς ότι, όταν ασκείται αγωγή εναντίον αστυνομικών, δικάζονται τα θύματα αντ’ αυτού. Είναι αρκετά σαφές για τους συγγενείς των θυμάτων ότι το δικαστικό σύστημα είναι άνισο.

Η Oliveira έκανε έκκληση στους Βραζιλιάνους για βαθύτερη κατανόηση και ενσυναίσθηση για την κατάσταση των περιθωριοποιημένων πληθυσμών:

Θεωρητικά, δεν υπάρχει θανατική ποινή στη Βραζιλία. Ωστόσο, μπορούμε να δούμε το ένοπλο χέρι της κυβέρνησης να αποφασίζει ποιος πρόκειται να ζήσει, ποιος πρόκειται να πεθάνει, σε φαβέλες και άλλες περιθωριοποιημένες περιοχές. Άνθρωποι εκτελούνται. Οικογένειες καταστρέφονται. Είναι λυπηρό να συνειδητοποιούμε ότι ένα μέρος της κοινωνίας μας, τα υποστηρίζει όλα αυτά. Όταν κάποιος γιορτάζει το θάνατο ενός κατοίκου σε μια φαβέλα, αυτός είναι επίσης υπεύθυνος για τη δολοφονία και έχει αίμα στα χέρια του. Μην αδιαφορείτε. Ο αγώνας πρέπει να είναι για τη ζωή!

Εν τω μεταξύ, στη Τζαμάικα οι δολοφονίες της αστυνομίας συνεχίζουν να αυξάνονται. Την 1η Απριλίου 2018 31 Τζαμαϊκανοί σκοτώθηκαν από την αστυνομία, τρεις από τους οποίους σκοτώθηκαν από την αστυνομία στην ενορία του St. James (επί του παρόντος σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης) στην εορτή της Μεγάλης Παρασκευής.

Στη Βραζιλία το 2016, οι αστυνομικοίσυμπεριλαμβανομένων των αξιωματικών εκτός υπηρεσίαςσκότωσαν 4.224 άτομα, μία αύξηση 25% σε μόλις ένα χρόνο. Η πρόσφατη δολοφονία επιφανούς ακτιβίστριας προκάλεσε εκτεταμένες διαμαρτυρίες και εκκλήσεις για δικαιοσύνη (συμπεριλαμβανομένων και από διασημότητες Αφρο-Αμερικανούς).

Και στις Ηνωμένες Πολιτείες, μια ακρόαση του Διαμερικανικού Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (IACHR) τον Δεκέμβριο του 2017 κατέληξε με τις παρατηρήσεις της Τζαμαϊκανής Επιτρόπου Margarette May Macaulay, ειδικής εισηγήτριας για τις Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία “διατύπωσε ότι η αστυνομική βία είναι επίσης ένα πρόβλημα στην χώρα προέλευσής της, την Τζαμάικα. Κάλεσε τις ΗΠΑ να δημιουργήσουν ανεξάρτητους μηχανισμούς επανεξέτασης εγκλημάτων από την αστυνομία, εκτός του κανονικού συστήματος εισαγγελικών αρχών, όπως πρόσφατα θεσμοθέτησαν στη Τζαμάικα, Επίσης, ενθάρρυνε τις Ηνωμένες Πολιτείες να βελτιώσουν την κατάρτιση, να παρέχουν πλήρη αποζημίωση στα θύματα, καθώς και να αντιμετωπίσουν το ζήτημα της ευρείας πρόσβασης στα πυροβόλα όπλα “.

Όταν ρωτήθηκε πώς αισθάνεται για το μέλλον, για τον εαυτό της και τη χώρα της, η Ana Paula παρατήρησε:

Πρέπει να πιστεύω ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες. Πρέπει να έχω ελπίδα.

Ξεκινήστε τη συζήτηση

Συντάκτες, παρακαλώ σύνδεση »

Οδηγίες

  • Όλα τα σχόλια ελέγχονται. Μην καταχωρείτε το σχόλιο σας πάνω από μία φορά γιατί θα θεωρηθεί spam.
  • Παρακαλούμε, δείξτε σεβασμό στους άλλους. Σχόλια τα οποία περιέχουν ρητορική μίσους, προσβολές ή προσωπικές επιθέσεις δεν θα καταχωρούνται.