Βλέπετε όλες τις γλώσσες εκεί πάνω; Μεταφράζουμε τα άρθρα του Global Voices, έτσι ώστε να είναι προσβάσιμα σε όλους τα παγκόσμια μέσα των πολιτών.

Άρθρα του Ειδησάρια

Η γαλλική επιρροή στη βιετναμέζικη κουζίνα

Γράφοντας για το Culture Trip, η Melissa Pearce παρουσιάζει τη γαλλική επιρροή στη βιετναμέζικη κουζίνα:

The French brought many ingredients and flavours to Vietnam, most popular and noticeable upon entering the country is probably the baguette, which the Vietnamese adapted and today create their own style of baguette using rice flour.

Οι Γάλλοι έφεραν πολλά συστατικά και γεύσεις στο Βιετνάμ, το πιο δημοφιλές και αξιοσημείωτο κατά την είσοδό του στη χώρα είναι μάλλον η μπαγκέτα, την οποία οι Βιετναμέζοι προσάρμοσαν και σήμερα δημιουργούν το δικό τους στυλ μπαγκέτας χρησιμοποιώντας αλεύρι ρυζιού.

Οι ρίζες του αμερικάνικου μπάντζο στην Αφρική

Ο Emerson Santiago [pt] γράφει στο Περιοδικό Patafurdia για το akonting, το μουσικό όργανο που εντοπίζεται στη Σενεγάλη, στην Γκάμπια και στη Γουινέα Μπισάου στην Αφρική.

Οι Πορτογάλοι αποικιοκράτες και οι Βορειοαμερικανοί ιδιοκτήτες δούλων άρχισαν να αποκαλούν το όργανο “μπάντζο”, ονομασία που προήλθε από τη λέξηd “m'banza” της γλώσσας κιμπούντο της δεύτερης μεγαλύτερης εθνοτικής ομάδας στην Αγκόλα. Η λέξη αυτή σημαίνει “πατρίδα/εστία”, “πόλη”, σαν αναφορά στο “banzo” που ένιωθαν οι μαύροι δούλοι όταν συνόδευαν το θρήνο τους με τις χορδές του μουσικού οργάνου.

Ουγγαρία: “Είναι πιο τρομακτική η Βουδαπέστη από το Λος Άντζελες;”

Pestiside.hu απαντά σε αναγνώστη από το Λος Άντζελες, που φοβάται να ταξιδέψει στη Βουδαπέστη.

Ρωσία: Anastas Mikoyan

Το Ρωσικό Ιστολόγιο σχετικά με το μάρκετινγκ γράφει για τον Anastas Mikoyam, “τον Λαϊκό Κομισάριο για το εξωτερικό και το εσωτερικό εμπόριο από το 1926 έως το 1939″ – και τον άνθρωπο που “ήθελε να γίνουν τα χάμπουργκερ δημοφιλή ως ρωσικό γρήγορο φαγητό”.

Μαυριτανία: Σύνθετο πρόβλημα δουλείας

Η Erin Pettigrew συζητά το σύνθετο πρόβλημα της δουλείας στη Μαυριτανία:

Εργάζομαι στη Μαυριτανία με ενδιάμεσες παύσεις τα τελευταία οκτώ χρόνια και αυτό το ζήτημα της “δουλείας” ακόμα παλεύω να το κατανοήσω πλήρως. Σίγουρα φρίττω κάθε φορά που βλέπω ένα μικρό μαυράκι να δουλεύει στο σπίτι κάποιου, είτε είναι μαύρος είτε Άραβας. Στη Μαυριτανία αυτές οι σχέσεις εργασίας και πληρωμής είναι σπανίως ξεκάθαρες για μένα.

Μαλαισία: Ταξιδεύοντας στο Μπιντόρ

Το ιστολόγιο Frus and Fuss επισκέπτεται το Μπιντόρ, μια μικρή πόλη στην πολιτεία Περάκ. Ο blogger δημοσιεύει φωτογραφίες της πόλης και θυμάται τις ημέρες της παιδικής του ηλικίας:

And I love the way time seems to have stood still in Bidor compared to major cities like KL. The sundry shops remind me so much of how it used to be when as a child, I would spend many delightful afternoons in shops like these, choosing my favourite biscuits and sweets from the small allowance given to me by my grandma whenever I visited her in Malacca.

Και μου αρέσει ο τρόπος που ο χρόνος φαίνεται να έχει παγώσει στο Μπιντόρ σε σύγκριση με μεγάλες πόλεις όπως η Κουάλα Λουμπούρ. Τα διάφορα καταστήματα μου θυμίζουν τόσο πολύ πώς ήταν όταν ήμουν παιδί. Περνούσα πολλά χορταστικά απογεύματα σε καταστήματα όπως αυτά, επιλέγοντας τα αγαπημένα μου μπισκότα και γλυκά από το μικρό χαρτζιλίκι που μου έδινε η γιαγιά μου κάθε φορά που την επισκεπτόμουν στη Μαλάκα.

Ινδία: Βία και Γλώσσα

Arre Kya Baat Hai! (η φράση σημαίνει: “Ρε συ! Τι είναι αυτό;!”)

Αντανακλά τη γλώσσα και τη βία μετά την ανάγνωση ενός άρθρου από τον Efraim Medina Reyes.

Αφρική: Ένας δημοσιογράφος από τη Δύση ζει την εμπειρία του στην Αφρική

O Arjen Westra γράφει για τις εμπειρίες του στο Τόγκο και τη Νιγηρία:

Στην πρώτη μου επίσκεψη στη Νιγηρία πριν χρόνια, δεν βρήκα τα οδοφράγματα AK47 κάθε 200 μέτρα για τα οποία με προετοίμασαν οι άνθρωποι. Παραμέλησα τη συμβουλή των φίλων (που δεν βρέθηκαν ποτέ στην Αφρική), ρωτώντας με αν μια ιστορία αξίζει τη ζωή μου. Πήγα και συνάντησα μια τρελή χώρα, αλλά όχι τα οδοφράγματα.

Ινδία: Ένα μοναστήρι στο Zanskar

Δεν υπάρχουν οι υπέροχες φωτογραφίες από το Zanskar ενός μοναστηριού που ονομάζεται Phuktal.

Το μοναστήρι, το οποίο ανήκει στο Δόγμα του Κίτρινου Καπέλου του Θιβετιανού Βουδισμού, έχει μία ιστορία που χρονολογείται από τον 15ο αιώνα. Είναι σκαλισμένο από ασβεστόλιθο με περιτειχισμένη πρόσοψη.

Αργεντινή: Στερεότυπα για το Μπουένος Άιρες

Το ιστολόγιο Line of Sight γράφει για την αντίληψη που έχουν πολλοί τουρίστες για το Μπουένος Άιρες με το που φτάνουν στην πόλη. Ορισμένοι επισκέπτονται παραγκουπόλεις, αναζητώντας μια “πιο αληθινή” πόλη, ενώ άλλοι έχουν εξιδανικευμένες εικόνες στο μυαλό τους.

Μπαχρέιν: Ουδέτερη γλώσσα;

Η blogger από το Μπαχρέιν Bint Battuta γράφει τις σκέψεις της για το βιβλίο “Το Άρωμα” – από γλωσσολογικής πλευράς.

Εξηγεί:

Το “Άρωμα” είναι ένα μυθιστόρημα γραμμένο στα γερμανικά, αλλά διαδραματίζεται στη Γαλλία. Διάβασα την αγγλική μετάφραση. Δεν μπορώ να κρίνω πλήρως τη μετάφραση, καθώς δεν έχω δει το γερμανικό πρωτότυπο (θα με ενδιέφερε ωστόσο να το κάνω κάποια στιγμή), αλλά γενικά διαβάζεται βατά. Αυτό που με ώθησε να το σκεφτώ λίγο παραπάνω ήταν ο τρόπος, με τον οποίο η γλώσσα αποδίδει πολιτισμό. Έχοντας τα αγγλικά ως μητρική γλώσσα, για μένα η αγγλική γλώσσα αποτελεί σε μεγάλο βαθμό μια ουδέτερη γλώσσα”.

Σρι Λάνκα: Φοιτώντας στα σιναλέζικα

Ο Za Za γράφει ότι η φοίτηση μονάχα στη σιναλέζικη γλώσσα μπορεί να αποτελεί πρόκληση για τους Σριλανκέζους.

Ινδία: Περί ομοφοβίας

Το ιστολόγιο Remains of the Day από την Ινδία αναφέρει διάφορους λόγους για την κυριαρχία της ομοφοβίας τόσο στο Δίκαιο όσο και στη λαϊκή κουλτούρα.

Ο πρόεδρος της Μοζαμβίκης συζητά με χρήστες του διαδικτύου, αλλά απευθύνεται μόνο σ’ αυτούς που τον επαινούν

Σε μια χώρα όπου λιγότερο του 5% του πληθυσμού έχει πρόσβαση στο Διαδίκτυο, ο πρόεδρος της Μοζαμβίκης υιοθέτησε μια νέα μορφή επικοινωνίας με τους πολίτες, που ονομάζεται ”Ρώτα τον πρόεδρο”.

Ο Φιλίπε Νιούσι είναι αρχηγός του κράτους από το 2015 και πήρε την εξουσία σε μια περίοδο, όπου η χώρα αντιμετώπιζε μια πολιτική κρίση, η οποία σημαδεύτηκε από μια στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ της κυβέρνησης και του κόμματος της αντιπολίτευσης RENAMO.

Η κυβέρνηση του Νιούσι πρέπει να χειριστεί μια σοβαρή οικονομική κρίση στη χώρα, η οποία ξεκίνησε μετά την ανακάλυψη ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων σε κρυφά χρέη που δανείστηκε ο προηγούμενος πρόεδρος, Αρμάντο Γκεμπούζα. Αυτά τα χρέη είχαν ως αποτέλεσμα οι χρηματοδοτούσες χώρες να διακόψουν την οικονομική τους βοήθεια, από την οποία εξαρτάται η Μοζαμβίκη.

Στη σελίδα του στο Facebook, ο Nιούσι έχει αναρτήσει βίντεο, όπου προσκαλεί τους χρήστες του διαδικτύου να θέσουν τις ερωτήσεις τους και απαντά στα σχόλια, αλλά μόνο σε αυτά που τον επαινούν.

Μέχρι σήμερα, ο Nιούσι έφτιαξε τρία βίντεο όπου απαντά στους χρήστες Meque Levi, Lara Chicha και Daudo Saide, που επαίνεσαν την πρωτοβουλία του και τη διακυβέρνησή του.

Όμως στα σχόλια υπήρχαν και πολλές κριτικές. Ένα από τα ερωτήματα που τέθηκαν σχετίζονταν με το σκάνδαλο για τα κρυφά χρέη. Ο Marcos Miony θέλησε να μάθει:

Até quando se espera o esclarecimento da dívida pública, que até no olhar dos cidadãos suspeita-se que a lentidão deriva do facto de uma das siglas ABCD possa pertencer a sua excelência!

Ως πότε θα περιμένουμε την εκκαθάριση του δημοσίου χρέους, που ακόμα και οι πολίτες υποπτεύονται ότι η βραδύτητα προκύπτει από το γεγονός ότι ένα από τα αρχικά ABCD ίσως να ανήκει στη μεγαλειότητά σου!

Η Fatima Mimbire, από το Κέντρο Δημόσιας Ακεραιότητας, ένα ινστιτούτο τοπικών ερευνών που ερευνά τη διαφθορά, ρώτησε:

Senhor presidente, quando é que vamos ter uma auditoria aos projectos de exploração de recursos minerais no país, para assegurar que as empresas estão a pagar o que devem pagar ao Estado? Neste momento de crise há que apertar o cinto e isso implica que temos assegurar que todos pagam o que devem pagar ao Estado, em termos de impostos.

Κύριε πρόεδρε, πότε θα κάνουμε έναν οικονομικό έλεγχο στα προγράμματα εκμετάλλευσης του ορυκτού πλούτου της χώρας για να διαβεβαιώσουμε ότι οι εταιρείες πληρώνουν αυτά που πρέπει να πληρώσουν στο Κράτος; Σε αυτή την περίοδο της κρίσης πρέπει να σφίξουμε το ζωνάρι και αυτό σημαίνει ότι πρέπει να σιγουρευτούμε ότι όλοι πληρώνουν αυτά που οφείλουν στο Κράτος μέσω φόρων.

Ο Lucas Chave ρώτησε τον Πρόεδρο για το υψηλό κόστος ζωής που μαστίζει τους κατοίκους της Μοζαμβίκης:

Excelência Sr. Presidente da República, espero ser a sua conta oficial da rede social, tenho uma preocupação muito pontual a colocar que merece uma atenção especial, falo sobre o custo de vida que levamos, ate quando o povo moçambicano vai se sentir aliviado? Preço dos produtos alimentares tende cada dia que passa a subir, para não falar dos impostos e serviços.

Εξοχότατε κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας, ελπίζω ότι είναι ο επίσημος λογαριασμός σας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Έχω μια πολύ συγκεκριμένη ανησυχία που πιστεύω ότι πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη. Αναφέρομαι στο κόστος ζωής μας, πότε θα νιώσει ανακουφισμένος ο λαός της Μοζαμβίκης; Οι τιμές των τροφίμων ανεβαίνουν καθημερινά, για να μην πω για τους φόρους και τις υπηρεσίες.

Στον ίδιο τόνο, ο Cris Smart Ebenezer Malate ρώτησε:

A minha pergunta é simples: porquê é o Sr Presidente deixa o seu povo morrer a passos galopantes assim? o povo que o elegeu, a qual o Sr apelidou de patrão está a sofrer e muito. O preço de pão subiu, os produtos alimentares de primeira necessidade subiram, a EDM agravou as tarifas de energia, o chapa está prestes a subir. Será que o Sr Presidente se alegra pelo sofrimento do seu povo?

Η ερώτησή μου είναι απλή: γιατί ο κύριος Πρόεδρος αφήνει τον λαό του να πεθαίνει με τέτοιο καλπάζοντα ρυθμό; Ο λαός που σας επέλεξε, και που εσείς ονομαστήκατε αφεντικό του, υποφέρει πολύ. Η τιμή του ψωμιού ανέβηκε, τα τρόφιμα πρώτης ανάγκης ανέβηκαν, η εταιρεία μεταλλευτικής ανάπτυξης αύξησε τις τιμές ενέργειας, τα υλικά θα ανέβουν σύντομα. Μήπως, κύριε Πρόεδρε, χαίρεστε με τις ταλαιπωρίες του λαού σας;

Ο Valentim Victor, κάτοικος Ζαβεζίας, περιφέρεια του κέντρου της χώρας, ανησυχεί για την ποιότητα των δρόμων:

Parabéns Excia, Moçambique já merecia um Presidente com esta humildade, interractividade com com o povo, mas gostaria de saber se existe um plano de reabilitar a estrada N1 em especial no troço Gorongosa-Caia? E se existe também um plano asfaltar o estrada Morrumbala-Zero?

Συγχαρητήρια Εξοχότατε, η Μοζαμβίκη άξιζε ένα Πρόεδρο με τέτοια ταπεινοφροσύνη και διάδραση με τον λαό, αλλά θα ήθελα να μάθω εάν υπάρχει κάποιο σχέδιο αποκατάστασης του αυτοκινητόδρομου Ν1, ειδικά το κομμάτι Γκορονγκόζα-Κάια και εάν υπάρχει επίσης σχέδιο για ασφαλτόστρωση του αυτοκινητόδρομου Μορουμπάλα-Ζέρο.

Κάποιοι χρήστες του διαδικτύου απαντούν στις κριτικές, όπως ο Julião João Cumbane:

As perguntas e a crítica, ainda que sejam mal feitas e nos causem alguma irritação à primeira, são melhores que os elogios, porque nos obrigam a reflectir. Os elogios têm o seu valor, quando são genuínos, porque nos informam de que trilhamos um bom caminho. Mas nem sempre é possível distinguir um elogio genuíno de uma adulação. Já a crítica, mesmo que motivada por inveja, encerra sempre algo de bom. Eu valorizo mais a crítica e os questionamentos do que os elogios, porque com eles aprendo mais.

Οι ερωτήσεις και οι κριτικές, ακόμα και αν δεν είναι σωστά τοποθετημένες και μας ενοχλούν στην αρχή, είναι καλύτερες από τους επαίνους επειδή μας αναγκάζουν να διαλογιστούμε. Οι έπαινοι έχουν την αξία τους όταν είναι αυθεντικοί επειδή μας βεβαιώνουν ότι έχουμε επιλέξει το σωστό δρόμο. Όμως δεν είναι πάντα δυνατό να ξεχωρίσουμε έναν αυθεντικό έπαινο από μια κολακεία. Η κριτική, ακόμα κι αν υποκινείται από την ζήλια, πάντα περιέχει κάτι καλό. Δίνω περισσότερη αξία στην κριτική και τα ερωτήματα απ’ ότι στους επαίνους επειδή από εκείνα μαθαίνω περισσότερα.

Ρουμανία: Σαρμαλέλε Ρέτσι

Ο Romerican γράφει για ένα ρουμάνικο συγκρότημα ονόματι Sarmalele Reci:

Sarmale is a traditional Romanian dish. Basically, it’s rice, pork, and spice rolled into cabbage leaves and baked. We can haggle over recipe details another day. Sarmalele is the articulated plural form of sarmale, yet they are pronounced the same way. Reci is the word for cold, when speaking about inanimate objects. The band’s name translates as “the cold sarmale (plural)” which, of course, no one would want since sarmalele should be hot.

Το σαρμάλε είναι ένα παραδοσιακό ρουμάνικο πιάτο. Βασικά, είναι ρύζι, χοιρινό και μπαχαρικά τυλιγμένα σε λαχανόφυλλα και μετά στο φούρνο. Μπορούμε να διαφωνήσουμε διεξοδικά για τις λεπτομέρειες της συνταγής μια άλλη μέρα. “Σαρμαλέλε” είναι ο πληθυντικός αριθμός του “σαρμάλε”, αν και προφέρονται και τα δυο με τον ίδιο τρόπο. “Ρέτσι” είναι η λέξη για το κρύο, όταν μιλάς για άψυχα αντικείμενα. Το όνομα του συγκροτήματος μεταφράζεται ως “κρύοι σαρμάδες”, τους οποίους φυσικά κανείς δε θέλει, εφόσον οι σαρμάδες τρώγονται ζεστοί.

Σομαλία: Η Γη των Θεών

Μια σύντομη μελέτη της Γης των Θεών του Abubakar Ali:

Σε αντίθεση με την αρχαία Αίγυπτο όπου οι μελετητές ήταν σε θέση να αποκαλύψουν και να μεταφράσουν αρκετές γραπτές πηγές, η γνώση μας για τη Σαμάρεια παραμένει σχετικά ανεπαρκής και περιορισμένη.

Ωστόσο, ο συγγραφέας σκέφτηκε ότι αποτελεί ενδιαφέρον το γεγονός πως οι καλύβες στη Σαμάρεια, οι οποίες κατασκευάζονται από πλεγμένα καλάμια, αποτελούσαν ακριβή αντίγραφα των ετοιμόρροπων καλυβών των νομάδων της Σομαλίας. Επίσης παράξενο είναι ότι και η πιο σημαντική θεότητα στη Σαμάρεια ήταν η θεότητα Μαρδούκ, που κυριολεκτικά σήμαινε στα σομαλικά  “Αυτός που είχε κάποτε θαφτεί”.

Ουκρανία: Ερειπωμένη ιστορία

Ο Olechko γράφει και δημοσιεύει φωτογραφίες των Olyka και Klevan:

Δύο αντίπαλες πόλεις που χρονολογούνται 16 αιώνες τώρα είναι ερείπια με ένα παλάτι/κάστρο και έναν καθεδρικό ναό η καθεμία. Το ένα κάστρο τώρα είναι ψυχιατρικό νοσοκομείο, το άλλο- ένα ερείπιο, σπίτι για ναρκομανείς και αδέσποτα πρόβατα.

Εσθονία: Οι Σουηδοί

Το ιστολόγιο Itching for Eestimaa γράφει για τους Σουηδούς της Εσθονίας:

…I came to the conclusion that Estonian Swedes do have a certain unspoken minority status in Estonia: they are marginal. No one writes about them. No one thinks about them. They exist, are deemed somewhat exotic, but then forgotten. They are simply unimportant. They are considered similar enough to Estonians to not be constructed as a social problem, and left at that.

Έφτασα στο συμπέρασμα ότι οι Εσθονοί Σουηδοί έχουν ένα κάποιο καθεστώς αόρατης μειονότητας στην Εσθονία: βρίσκονται στο περιθώριο. Κανείς δε γράφει γι’ αυτούς. Κανείς δεν τους σκέφτεται. Υπάρχουν, θεωρούνται κάτι εξωτικό, αλλά μετά τους ξεχνάνε. Απλά δεν έχουν σημασία. Θεωρούνται παρόμοιοι με τους Εσθονούς για να μην αποτελέσουν κοινωνικό πρόβλημα και μένουμε απλά εκεί.

Η δημοσίευση έχει 25 σχόλια.

Γερμανία: Το Μουσείο Οσμών της Στάζι

Η σελίδα Boing Boing γράφει για το Μουσείο Οσμών της Στάζι:

The Stasi — East German secret police — kept an enormous museum of ‘smell samples’ of German citizens, kept in case they ever needed to give hunting dogs the scent of a fugitive criminal.

Η Στάζι, η μυστική αστυνομία της Ανατολικής Γερμανίας, διατηρούσε ένα τεράστιο μουσείο με “δείγματα οσμών” Γερμανών πολιτών, σε περίπτωση που χρειαζόταν ποτέ να δώσουν σε κυνηγόσκυλα τη μυρωδιά κάποιου φυγάδα εγκληματία.

Ένα ντοκιμαντέρ που επιτρέπει να ακουστούν οι φωνές των διαφυλικών ανθρώπων

Αν και οι ομοφυλόφιλοι και οι λεσβίες κερδίζουν σταδιακά περισσότερη αποδοχή στο Πουέρτο Ρίκο, το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί ακόμα για τους διαφυλικούς ανθρώπους. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μία ταινία όπως η Mala Mala, ένα ντοκιμαντέρ στο οποίο οι διαφυλικοί μιλούν ελεύθερα για τις ιστορίες τους, είναι τόσο σημαντικό. Η ταινία, σε σκηνοθεσία Dan Sickles (@dan_sickles) και Antonio Santini, ήταν στην επίσημη επιλογή του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Tribeca του 2014.

Ένας από τους ανθρώπους που πήραν συνέντευξη για την ταινία είναι ο Paxx Moll, σεφ που είναι επίσης διαφυλική γυναίκα σε διαδικασία μετάβασης στο αντίθετο φύλο. Σε άρθρο που δημοσιεύεται στο La Respuesta, ένα ψηφιακό περιοδικό σχετικά με την πορτογαλική διασπορά, μιλάει στον E. J. Dávila για το ποιος είναι, την εμπειρία του που είναι μέρος του ντοκιμαντέρ και για την έλλειψη κοινωνικών και ιατρικών χώρων για τους μετανάστες στο Πουέρτο Ρίκο, ιδιαίτερα για τους διαφυλικούς άνδρες.

Αυτό είναι το απόσπασμα από το trailer για το Mala Mala, το οποίο είχε κάνει πρεμιέρα στο Πουέρτο Ρίκο: